Een bijzondere onderscheiding uit Drenthe

RICK: Hee, heb je dat verhaal uit Drenthe gelezen?

Over die familie die postuum Yad Vashem krijgt?

PIETER: Nee, vertel.

Ik zat gisteren de hele avond op de bank.

Beetje Netflix, niks bijzonders.

LISA: Ik heb het wel gezien op NOS.

Een echtpaar uit Drenthe dus.

Die hebben tijdens de oorlog onderduikers geholpen.

RICK: Precies.

En nu krijgen ze dus die onderscheiding.

Alleen jammer dat ze het zelf niet meer meemaken.

PIETER: Wacht, zijn ze allebei al overleden dan?

LISA: Ja, volgens mij wel.

Het is echt postuum, zoals dat heet.

Dus na hun dood.

RICK: Klopt.

Maar hun kinderen hebben het aangevraagd.

Die wilden dat hun ouders eindelijk erkenning kregen.

PIETER: Mooi dat dat dan nog gebeurt.

Maar wat hebben ze dan precies gedaan?

RICK: Ze hadden een boerderij.

En ze hebben jarenlang Joodse mensen laten onderduiken.

Achteraf gezien levensgevaarlijk natuurlijk.

LISA: Ja, als je gepakt werd, dan was je zelf ook weg.

Dat was echt niet niks.

PIETER: Nee, zeker niet.

Mijn oma vertelde wel eens over de hongerwinter.

Maar dit is nog een stap verder.

RICK: En het bijzondere is dus dat ze het nooit aan de grote klok hebben gehangen.

Bescheiden mensen, hè.

LISA: Typisch Drents eigenlijk.

Niet opscheppen, gewoon doen.

PIETER: Haha, ja.

Maar even serieus, zulke verhalen zijn indrukwekkend.

Ik vraag me af of ik dat zou durven.

RICK: Dat vraag ik me dus ook af.

Maar goed, het is mooi dat Yad Vashem dit erkent.

Het is een soort kroon op hun werk.

LISA: Ja, en de kinderen zijn er vast trots op.

Stel je voor dat je ouders zoiets hebben gedaan.

PIETER: Mijn ouders hebben het er nooit over gehad, geloof ik.

Volgens mij wisten die er ook niet veel van.

RICK: Bij mij thuis werd er ook weinig over gepraat.

Maar ja, mijn familie zat niet in het verzet.

LISA: Nou, de mijne gelukkig ook niet.

Ik weet niet of ik zou durven.

PIETER: Nee, ik waarschijnlijk ook niet.

Maar dat maakt het des te knapper.

RICK: Zeker.

En het laat zien dat gewone mensen soms buitengewone dingen doen.

LISA: Mooi gezegd, Rick.

Alsof je het van tevoren hebt ingestudeerd.

RICK: Haha, nee hoor.

Maar ik meen het wel.

Soms hoor je zulke verhalen en dan denk je: wow.

PIETER: Precies.

Het relativeert ook wel.

Wij maken ons druk om kleine dingen.

LISA: Ja, en zij riskeerden hun leven.

Dat is wel even andere koek.

RICK: Inderdaad.

Maar goed, laten we het niet te zwaar maken.

Iemand nog een bakkie?

PIETER: Ja, graag.

Ik ga wel even naar de Albert Heijn voor koekjes.

LISA: Doe maar, dan blijf ik hier zitten.

Ik ben lui vandaag.

RICK: Prima, ik zet vast water op.

En dan hebben we het nog even over dat verhaal.

Want ik vind het echt bijzonder.

PIETER: Ik ben zo terug.

Tot zo.

LISA: Ja, tot zo.

En Rick, niet te veel filosofische praatjes hè.

RICK: Ik beloof niks.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.