De journalist die thuiskwam

Het was een grijze dinsdagmiddag, het soort dag waarop de lucht er uitziet alsof hij al weken niet heeft besloten wat hij precies wil doen.

Regen of geen regen? Allebei een beetje. Typisch Nederlands weer, zeg maar.

Ruben zat achter zijn scherm met een kop koffie die al te lang had gestaan, en hij probeerde een logo te ontwerpen voor een nieuw sportmerk.

Het ging niet zo lekker. Zijn gedachten dwaalden steeds af. Nou, luister, op dat moment stak zijn collega Farah haar hoofd om de hoek van de deur.

Farah was de redactiemedewerker van het bureau, altijd als eerste op de hoogte van het laatste nieuws. Ze had haar telefoon in haar hand en keek serieus.

"Heb jij dit al gezien?" vroeg ze, terwijl ze haar scherm naar Ruben draaide. Ruben leunde voorover. Hij las de kop:

Een Amerikaanse journalist was vrijgelaten in Irak. De man heette Kittleson en was op 31 maart ontvoerd in Bagdad door een pro-Iraanse militie.

Weken lang had niemand geweten waar hij was of hoe het met hem ging. "Gelukkig is hij vrij," zei Ruben langzaam. Hij nam een slok van zijn koude koffie en trok een vies gezicht.

"Kan je je dat voorstellen?" zei Farah. "Gewoon je werk doen als journalist, en dan opeens word je meegenomen.

Weg. Niemand weet waar je bent. Ruben schudde zijn hoofd. "Nee, dat kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen.

"Ik klaag al als de wifi hier traag is." Farah lachte, maar het bleef ook een beetje stil tussen hen. Want ze wisten allebei dat dit geen grappig nieuws was.

Een mens die wekenlang gevangen zit, ver van zijn familie, in een land vol spanning. Dat was een serieuze zaak. En toen, op de fiets naar huis, dacht Ruben er nog steeds aan.

De wind blies van voren, zoals altijd als je in Utrecht fietst en het eigenlijk al laat is. Hij stopte bij zijn favoriete bakker op de Amsterdamsestraatweg voor een stroopwafel, want dat had hij nodig na zo'n dag.

De bakker vroeg of hij een goede dag had gehad. "Ja," zei Ruben. "Maar ik ben ook blij dat ik gewoon naar huis kan." De bakker keek hem een beetje vreemd aan, maar Ruben glimlachte alleen maar.

Thuis zette hij zijn fiets op slot, liep de trap op, en deed de deur dicht achter zich. Warm licht, de geur van zijn eigen keuken.

Soms vergeet je hoe bijzonder dat eigenlijk is.