Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Verdieping: 13 t/m 16 november

Stel je voor. Je moet een gigantische, verlammende wereldkriezes uitleggen.

Ja, ombegronden werk eigenlijk.

Precies. Denk aan een verwoestende klimaatramp of een massaal uitbraak van het doodelijk virus.

Maar je mag in totaal maar 50 simpelen worden gebruiken.

50 worden, wow.

Ja, echt alleen de basis. Geen vakjagon, geen geopolitieke analysis over toeleveringsketens,

geen ingewikkelde grafieke of statistieke.

Dat is in een uitbest een uitdaging.

Wat blijft het dan eigenlijk over van zo'n immense probleem?

Welkom bij deze nieuwe diepgaande verkennen, fijn dat je weer mee luistert.

We hebben vandaag echt een heel bijzondere missie.

Absoluut.

We duiken namelijk in twee ogenschrijelijk ouderszimple verhalen die speciaal zijn geschreven op

A1 taal niveau.

En dat is echt het instat niveau, hè?

Ja, precies. De absoluut basis van de Nederlandse taal.

Kort de zinnen, heel beperkte woordes gehad.

Je zou toch denken dat je daarmee alleen, nou ja, de weg naar de supermarkt kunt vragen.

Ja, en die aanhaman maken we dus heel snel als het hebben over taal niveau.

Klopt.

Als we zeer een simpel woorden vaak, eigenlijk onterecht met simpel probleemen.

Terwijl deze bronnen ons onverwacht veel leren over de cognitieve meegenis met haar achter.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, over hoe wij als mensen omgaan met grote, overweldigende wereldprobleemen.

Ze dwingen ons gewoon om onze volwassen aanhaman's over crisismanagement volledig te herzien.

Dat met ik je op benieuwd naar.

We hebben twee korte verhaal op tafel liggen, rechtstreeks uit het lesmateriaal.

Het eerste verhaal draait om lerarric.

Die in Turkije les geeft aan een zeer diverse internationale groep verwassenen.

Een hele interessante dynamiek is dat.

Zeker.

En de tweede verhaal brengt de religie uit juist veel dichter bij huis.

We kijken naar Jef Anna in het Gelderse Oosterwolde.

haar klas wordt totaal onverwachtig geconfronteerd met een enorme locale crisis die zich letterlijk in hun eigen straat afspield.

Heel locale dus?

Ja, Paul voor de deur.

Zonder enige informatie overlood gaan we vandaag ontdekken hoe massale stervte en klimaatverandering op het meest fundamentelen menselijke niveau verwerkt worden.

Klingt dat zo goed plan.

Laat het om meteen beginnen in Turkije.

We bevinden ons in een locale in Antalya.

Rik, een lerar, oorspronkelijk uit Den Haag, geeft daar Nederlandse les.

Oké, helder.

Hij heeft een groep verzameld die je gerust een soort microcosmos van de wereld kunnen noemen.

Ja, mooi de waarsdorsteneden.

Precies, je hebt Zara, de eiverige studenten, er is Lin, China, Louis uit Brasilien en Sita uit Neepal in haar opvallende blauwe jas.

En de fysieke setting is hier echt crucial om te begrijpen wat er psychologisch gebeurt, zeg maar.

Hoe zo dan?

Nou, we bevinden ons in een volstrekt veilige functionele ruimte.

Ze zit aan een lange tafel, ze drinken guren geteien en water, de ligerode en groene appels.

Heel alle dag's.

Exakt.

Alles in die ruimte is benoembaar, het is tastbaar en overzichtelijk, het is echt de ultieme veilige basis.

Het klinkt inderdaad als de perfecte omgeving voor een taal eens over kleuren en voeding of zo.

Ja, precies.

Maar dan slaat het gesprek op eens om, het gaat over het wereld en ineens gaat die overzichtelijke wereld heel deep.

Ja, dat gebeurt iets fascinerens.

Sita, uit Neepal, laat een foto zien en dat is geen zondag vakantieke, maar een foto van haar overstromde huis.

Pizar, tijdens een taal is.

Ja, echt heftig.

En ze gebruikt dan die beperkte a1 woorden om een gigantisch drama te schetsen.

Ze zegt, in mijn land regent het veel, het water komt in huis.

Wat dus directe essentie raakt?

Ja, en aan de andere kant van de tafel zet Louise uit Brasilie, daar dan een snoeihard contrast tegenover.

Hij thond een foto van een droog, de taal gebouwstelandschap.

Het uiterste tegenovergestelden.

Helemaal.

Veel zon, één, één zamenbeboom en zijn hond bij een legerbak water.

En zijn zin is dan net zo basaal.

Er is weinig regen.

Ja, dat komt wel binnen.

Oké, laten we dit eens uitpluizen.

Taal leren op dit niveau hoogst normaal gesproken hyperfunctioneel.

Je leert hoe je water bestelt in een café.

Ja, praktische zaken.

Maar hier vergeert dat batensvokabilairplotsing als een raam naar actiestensielen wereldwijde klimaatverschillen.

Het is, ja, om me er te zeggen.

Het is als of je met een handjevol simpule leegoblockjes een model van het zonnestelstelst om moet bouwen.

Oh, en dat is een goede vergelijking, ja.

Je hebt alleen maar rode en blauwe blokjes,

dat je kunt om mogelijk de ingewikkelde patronen van Jupyter's gastormen naanmaken.

Je wordt letterlijk gedwongen om alle nuances te schrappen en echt alleen de naakte kerk te bouwen.

En die beperking dat precies waar de psychologische kracht zit.

Een vertel.

Kijk, normaal gesproken, we wanneer volwassen het over klimaatverandering hebben.

Bouwen we eigenlijk direct een gigantische intellectuele muur om het probleem heen.

Om onszelf te beschermen bedoel je?

Ja, precies.

We praten over millimeters neerslag, over de stijging van de zeespiegel in centimeters per eeuw.

Over ingewikkelde geopolitieke klimaatakkoorden.

Ja, we maken het veel te abstract.

Exact.

We gebruiken hier gewoon als een schild.

Dat intellectualiseren is een heel bekend afweermechanisme.

Het stelt ons in staat om over een ramp te praten zonder de emotionele zwaarte ervan te voelen.

Omdat cijfers geen pijn doen, zeg maar.

Precies.

Statistieken activeren ons brein simpelweg niet op dezelfde manier als een direct menselijk verhaal dat doet.

Ja, als je hoort, het water komt je huizen, dat slaat inderdaad die hele analytische lagen over de komdeer ik binnen.

Precies.

De beperkte woorden schat, dwingt deze studenten om alle beschermende nuansen, die ons normaal gesproken,

dus afschermen van de rauwe emotie van zijn krisis, gewoon weg te laten.

Er is geen ruimte voor mids en maaren.

Nee, er is geen ruimte voor verzachtende bijzinnen.

De taal stript de abstractie weg en wat overblijft is echt de onmiddellijke, verwoestende realiteit van een thuis dat onder water staat of een dier dat staat te verdrogen.

Ja, dat is heel puur.

En de reactie van de groep daarop onthult eigenlijk een fundamenteel overlevingsmechanisme.

Ja, want Zara en Lynn reageren heel fysiek in het verhaal.

Ze beginnen de situaties letterlijk te tekenen.

Zetten het op papier.

Ja, Lynn tekent de gele zon en blauwe regen.

Hij maakt dat abstracte grote weerbericht direct visueel en behapbaar.

Klein en overzichtelijk.

En Zara tekent met pen grote bekers water en een hond met grote oren, speciaal voor die Braziliaanse hond van de video.

Grappig is dat.

En dan breekt Rick de leraar de spanning.

Hij kijkt in zijn eigen beker thee, ziet dat die leeg is, maakt een grapje en loopt naar de kraan.

Hij vult zijn beker en zegt heel droog.

Ja, water is lekker.

Dat klinkt misschien als een heel onschuldig huiselijk moment, maar het is eigenlijk de opmaat naar de belangrijkste psychologische stap in het hele verhaal.

Oh ja, waarom?

We hebben het hier over de locus of control.

Dus de mate waarin iemand het gevoel heeft, controle te hebben over wat er gebeurt in zijn leven.

Oké.

Bij klimaatproblemen, zoals wereldwijde droogte of overstromingen, ligt die controle natuurlijk volledig buiten onszelf.

Ja, we kunnen het weer niet sturen.

Precies.

En dat veroorzaakt stress, verwarring en uiteindelijk gewoon verlamming.

Mensen haken af, simpelweg omdat ze voelen dat ze niets kunnen doen.

Ja, dat gevoel van machteloosheid herken ik wel.

Maar in het verhaal kijken ze vervolgens naar buiten en zien ze dat de theorie zich in het klein afspeelt in de praktijk.

Ja, mooi moment.

De zon schijnt op het tehuis en onder een boom zit een kleine zwerfkat.

De kat loopt naar Luis, maar die heeft geen water.

En Sara, die net nog die denkbeeldige bekers voor de hond op papier tekende, pakt nu een echte fysieke bak.

Ze komt in actie.

Ja, ze doet er water in, de kat drinkt.

En de tekst eindigt simpelweg met Sara is blij.

Ik ben ook blij.

Door die kat water te geven verplaatsen ze dus hun locus of control van buiten naar binnen.

Van het wereldtoneel naar hun eigen theehuis.

Ja, ze kunnen de dramatische droogte in Brazilië absoluut niet oplossen.

Ze kunnen het wereldwijde klimaat niet veranderen.

Nee, natuurlijk niet.

Maar door het probleem te reduceren tot de vierkante meters waar ze op dat moment wel invloed op hebben.

Dus die dorstige kat voor een huis doorbreekt de verlamming.

Wauw.

Het bakje water is geen oplossing voor de klimaatproblemen.

Snap je?

Het is een remedie tegen hun eigen psychologische machteloosheid.

Dat is echt een mooi gezicht.

Het herstelt hun agency, hun vermogen om betekenisvol te handelen in een...

Ja, een onbegrijpelijke wereld eigenlijk.

En we zien in het theehuis dus heel mooi hoe zo'n klaslokaal een microkosmos wordt.

Ja, waar ze die wereldwijde problemen verwerken.

Maar, en dit is de brug naar ons volgende punt,

wat gebeurt er als die crisis zich niet aan de andere kant van een wereld afspeelt,

maar pal in hun eigen straat?

Precies.

Want een gigantische wereldcrisis is natuurlijk makkelijk te intellectualiseren,

zolang het zich in Nepal of Brazilië afspeelt.

Dan voelt het nog ergens abstract.

Een ver van mijn bedshow.

Exact.

Het ultieme bewijs van dit coping-megen is, maar wordt pas geleverd wanneer een crisis

de internationale nieuwsurbienken voorlaat en parto's in je eigen straat land.

Dieg bij huis.

En daarmee laten we teehuis in Turkije even achter ons en reizen we naar het Gelderse Oostervoelde.

De setting hier deelt overgens diezelfde initiale ons geldt.

Ja, ook weer zijn veilig lokaal.

Juve Anna in Zerustig aan het lesen met de kinderen uit haar klas.

Bram, met z'n rode tas, zit naar Stara, met haar gele tas.

onder die tas ligt zelfs de buurkat Joep doodleuk op een boek te slapen.

Heerlijk beeld.

En Bram vraagt bloedselieuws, lees jij ook Joep?

De kat antwoord, Miau, waarop Sarah heel streng reageert.

Dat is geen woord, Joep.

Echt diepisch kinderen.

Prachtig.

En Anna lees vooruit een boek over een witte kip en een i.

Weet erom die enorm overzichtelijke geborenomgeving.

Een plek waar elling woord een duidelijke betekenis en een vaste plaats heeft.

Tot dat, Anna uit boek sluit.

Ze pakten de richten bij en de veilige bubbel bast direct.

Het gaat over buurman Jan.

Jan heeft 60.000 kippen en ze zijn ziek.

Ja, bam.

En hen geen reeliteit.

Het nieuwsvijd is meedoogelooos.

Het nieuws.

Jan, de boer die elke dag met zijn dieren werkt, zit nu binnen.

Hij eet niet, hij drinkt alleen maar T.

Zo voor de rietwag.

Bram vraagt dan nog, met de hoop van de kind of alle kip en ziek zijn.

Anna wijkt het gelukkig ontwijkend met de gebruiken en zegt hardop: dat weet ik niet, maar alle kippen

gaan dood.

Ze dreht er niet omheen.

Nee.

Bij Brom beschrijft een keiharde karantijne.

De dieren moet de binnen blijven, ga geen eieren meer van het erf.

En alleen mensen in verschermende witte kleding mogen nog bij Jan werken.

We zien hier heel duidelijk de anatomie van een moderne systemische crisis.

Hoe komen we erdoor?

De protocolletrede omiddelijke inwerking.

Het system neemt het over.

Ja, en toch, maar wacht even.

Ik moet hier toch even de advocaat van de duifels brengen.

Toen ik dit las dacht ik, is de kinderlijke reactie die hierop volgt, niet gewoon stuitend

daaiief.

We als voorwassenen moeten toch in de paniek schieten als er het al 60.000 horen.

Ja, dat is een verwachting.

We moeten toch de economische schade berekenen voor de regio, moeten debateren over virologie,

over regiogeving en voedselveiligheid.

We kunnen een uitbraak van deze schaal toch niet simpel weg reduceren tot buurman Jan is

cilig.

Je kunt een landbakkriezes echt niet oplossen met een simpule tekening.

Nee, en dat is dus de klassieke volkhel waar wij als voorwassen nieuwskonsumenten voor

deur het instapperen.

We verwaren het manager van het system met het dragen van de menselijke crisis.

Oké, ligt dat er zaard?

Natuurlijk, die protocolle en economische berekeningen zijn absoluut noodzakelijk.

Maar kijk eens naar wat dat system dat werkelijk doet in dit verhaal.

Het sluit alles af.

Ja, de quarantaine regels in die witte bakken zijn ontworpen om een biologisch virus in te

dammen.

Ze creëren letterlijk en schild rondom het boerenbedrijf.

Maar let op, dat zelf de biologische schild veroorzaakt, onbedoeld en totaal sociologisch vaak

weer.

Ja, op die manier.

Jan wordt afgesneden.

Het system isolert buurman Jan, compleet van de rest van de mensheid.

Hij zit helemaal alleen in zijn huis verpletterdort verliest van zijn levenswerk.

En de buurracratie stopt simpel weg bij zijn voordeur.

Die hebben we daarheen boodgappen.

Nee, het systeem los de biologische verspreiding op, maar is voorkomen blind voor de psychologische

verwoesting binnen in dat huis.

Volwassenen staren zich blind op die muur van quarantaine en bevriesen eigenlijk.

En tewel die volwassenen dan in de crisisprotokolle duiken, focusen de kinderen zich puur op het

vaakueum achter die muur.

Precies.

Sarah hoort 60.000, legt er hand op tafel en conclidiert te feiten, dat zijn heel veel kippen.

Bram kijkt naar de witte kip. 'Jan is nu niet blij.'

Ze zien de mens achter het getaan.

En Anna die jef vermijt opnieuwde volwassenneiging om de pijn te verzachten.

Ze zegt gewoon eerlijk, nee, Jan huilt.

En in de psychologie noemen we dit fenomeen het tegengaan van compassion fade.

Compassion fade.

Ja, het verdwijnen van compassie, normaal te de getallen groeien.

Hoe groter de statistiek, hoe minder we genijgt zijn om nog echt compassie te voelen, omdat het

brein die enorme getallen simpel weg niet als emotie kan verwerken.

Ah, dus 60.000 is de groot om te voelen.

Exact.

60.000 dode kippen is een abstracte statistiek op een nieuwswebzijd, maar een huilende

buurman die zijn levenswerk verliest, ja, dat is een voelbare tragedie.

Dat is persoonlijk.

De kinderen hebben helemaal geen behoefte aan euphemismen, omdat hun empathie niet wordt geblokkeerd

door dat systeemdenken.

Ze accepteren de keihardereleeliteit vaak sneller dan wij volwassenen.

En vanuit die acceptatie vocht in het verhaal ook directe actie.

Eigenlijk, dwars door alle quarantinerregels heen.

Sara pakt een wit papier. Ze pakt ook een geel potlood.

Ze zegt, ik maak iets voor Jan.

Heel kordaat.

Bram pakt direct een rood potlood.

Ze tekenen, simpelen bloemen en Anna helpt dan met de tekst en schijft de meest basale boodschap

mogelijk op dat vooropapier.

Wij denken aan jou Jan.

Prachtig.

Ze proberen de ziekte helemaal niet op te lossen.

En hier meenemen ze eigenlijk precies dezelfde regie terug als die studenten in Turkije deden.

Weet je wel met dat bakje waard voor die kat?

Ja, inderdaad dezelfde beweging.

Ze weigeren slacht of er te worden van die je volstrekte ommacht, die je om de school heen hangt.

Ze kunnen die 60.000 dieren niet redden, ze kunnen het.

Landbouwbeleid niet aanpassen, maar ze weigeren gewoon de systemische isolatie van hun buurman te accepteren.

Ze doen wat ze wel kunnen.

Ja, dus het is door te handelen op het niveau waar zij wel magten hebben, dus het sturen van de tekening.

Overbruggen ze de inmensen kloof die die quarantiner heeft geslagen.

Wow, ja.

Ze brengen simpelweg de menselijkerheid terug in een situatie die door de volwassenen tot taal

Ja, klinisch is gemaakt.

De ontknoping van dit verhaal is, wat dat betreft, veel zegt.

Na school loopt Anna naar Jan. Ze heeft het papier bij zich.

Jan staat bij zijn deur.

Op afstand.

Anna geeft hem de bloemen.

Jan, de man die door de system is gereduiseerd tot een probleem eigenaar in quarantiner, bekijk de kindertekening.

Jan leest de woorden heel langzaam.

'Dank je,' zegt hij zacht.

Anna blijft even bij hem.

Ze praten over zijn kippen.

Dat is zo krachtig.

Wat dit aantooned is echt een cruciële missvatting in hoe wij als maatschappij crisis benaderen.

Welke missvatting?

Wij denken hard nekker dat een gigantisch onoplosbaar problemen, dus bijvoorbeeld een massale deersterften

of een ontvrichtende klimaatverandering, dat dat automatisch vraagt om een even complexe gigantische

vorm van troost.

Omdat het probleem zo groot is.

Ja, maar de menselijke psychewerk precies ongekeerd.

Hoe groter en onvatbare probleem, hoe dringen er de behoefte aan de meest basale tasbare

connecties?

Dus back to basics.

Precies.

Het moment dat het system instort of ontoerijkend blijkt voor het persoonlijke verdriet, dat is het

moment dat we gereth woorden door iemand die gewoon naast ons gaat staan en zegt ik zie jou.

Dus wat betekent hij nu eigenlijk allemaal voor jou als luisteraar?

Je bent iemand die ze graag verdiept in de wereld.

Je vocht diepegaande aliezes, je leest ook over geëopolitiek, beleidveranderingen,

economische prognoses.

Je wilt snappen zeg maar.

Ja, waarom vragen we dan vandaag jouw tijd voor het aanliezeren van taalboekjes op A1-IVO?

Nou ja, omdat we leven in een hippige informeerde informatiematgepij, waar de ruiz heel vaak

luider is dan het signaal.

Alles wordt tegenwoordig omiddelig gepolitiseerd, het wordt over goten met wetenschappelijk

jargon, begraven onder algoritmes en vervolgens gepresenteerd als klikbeid.

En in die constante stroom aan complexe data verwaren we heel vaak het concept van geïnformeerd

zijn met effectief zijn.

We denken dat we iets doen als we het nieuws lezen.

Ja, we slorp het data op tot we volledig verlamd raken door information overload en deze

twee bronnen hoe simpel ook houden ons eigenlijk een ongemakkelijke, maar een normloodzakelijke

spiegel voor.

Absoluut.

Gestript van alle intellectuele ontsnappingsroutes, tonen ons de absolute kern van crisismanagement,

namelijk het begint altijd bij behapbare empathie en onmiddellijke lokale actie.

Ja, we hebben echt gezien hoe het weglaten van uw wanhoop de weg vrijmaakt voor, echt de

connexie.

Precies.

Zowel bij de beangstigende abstracte klimaatverschillen in de tehuizen in Turkije, als bij de meedogenloze

de realiteit van de geruimde boerderijen in het oosten van de wereld.

In beide gevallen faalde het grote denken.

En die werkten gewoon niet.

Nee, het verlamde de volwassenen en het isoleerde de slachtoffers.

Wat werkte, wat daadwerkelijk die onmacht op brak, was de reductie van het probleem.

Het klein maken.

Ja, het verdriet werd vertaald naar iets kleins en constructiefs, gewoon op de eigen vierkante meter,

een bakje kraanwater voor een dorstige kat, een papieren bloem voor een ontredderde boer.

En dat is echt de ultieme les in de psychologie van de menselijke schaal.

Zodra we de obsessie loslaten om als individu het hele wereldwijde systeem te moeten dragen,

dan vinden we de ruimte terug om de wereld direct om ons heen niet in een gevraagd fractie te maken.

En dat is denk ik de gedachte waarmee we deze verkenning vandaag willen afsluiten.

De volgende keer dat je weer verzand in een ontzettend zwaar ingewikkeld nieuwsartikel?

Zo'n doom scroll moment.

Ja, precies.

Een artikel vol doemscenario's, grafieken over sterftecijfers of politieke polarisatie,

vraag jezelf dan, voordat die verlamming toeslaat, eens af wat zouden aan een versie van dit nieuwsbericht zijn.

Als je alle jargon, gewoon alle belangen en alle complexe cijfers weghaalt,

wat is dan de echte, rauwe menselijke kern van dit probleem?

En misschien nog wel belangrijker, wat is het spreekwoordelijke bakje water?

Of die getekende bloem die jij in jouw eigen directe omgeving kunt bieden?

Heel sterk.

Heel erg bedankt dat je de tijd nam om vandaag samen met ons onder de oppervlakte te kijken.

We hopen dat deze fundamentele verhalen je een scherper perspectief hebben gegeven op hoe

de nieuwsverhalen elkaar natuurlijk kunnen benaderen in tijden van crisis.

Zeker weten.

Een warme groet, blijf kritisch en heel graag tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause