De Windmolens en de Zee

Het is maandagochtend in Den Haag.

Kees zit aan de keukentafel.

Hij drinkt koffie en kijkt naar de zee.

Kees werkt voor een bedrijf dat windmolens op zee bouwt.

Hij is blij met zijn werk.

Maar vandaag is hij een beetje zenuwachtig.

Er is een probleem met de nieuwe windmolens.

Sommige mensen willen wachten.

Kees wil dat niet.

Hij wil dat de windmolens snel komen.

De windmolens geven stroom aan veel huizen.

Zonder stroom kunnen mensen niet koken of tv kijken.

Kees vindt dat belangrijk.

Zijn telefoon gaat.

Het is zijn collega Anouk.

"Kees, we hebben een gesprek met de baas van het land," zegt ze.

"We moeten uitleggen waarom de windmolens goed zijn." Kees zucht.

"Ik weet het," zegt hij.

"Ik heb mijn papieren klaar." Hij pakt zijn tas en fietst naar het kantoor.

Onderweg ziet hij de zee.

De golven zijn hoog.

De wind is sterk.

"Perfect weer voor windmolens," denkt hij.

Op kantoor is het druk.

Anouk staat bij de koffiemachine.

Ze ziet er moe uit.

"Heb je geslapen?" vraagt Kees.

Anouk lacht.

"Een beetje," zegt ze.

"Ik was zenuwachtig." Kees geeft haar een kop koffie.

"We kunnen dit," zegt hij.

"We hebben een goed plan." Ze lopen naar de vergaderzaal.

De zaal is groot en wit.

Aan de tafel zit de baas van het land.

Hij heet meneer De Vries.

Hij kijkt serieus.

"Goedemorgen," zegt meneer De Vries.

"Vertel me over de windmolens." Kees opent zijn map.

"De windmolens zijn klaar om te bouwen," zegt hij.

"We hebben alles voorbereid.

De boten staan klaar.

De mensen zijn opgeleid.

We wachten alleen op uw ja." Meneer De Vries kijkt naar de papieren.

"Maar sommige mensen zeggen dat het te duur is," zegt hij.

"En dat het te lang duurt." Kees knikt.

"Dat begrijp ik," zegt hij.

"Maar zonder windmolens hebben we minder stroom.

En de prijs van stroom wordt hoger." Anouk voegt toe: "We hebben ook een plan voor de vissen en de vogels.

We bouwen de molens op een plek waar niet veel dieren zijn." Meneer De Vries luistert goed.

Hij stelt vragen over de kosten en de tijd.

Kees antwoordt rustig.

Hij heeft alle antwoorden.

Na een uur zegt meneer De Vries: "Ik wil meer tijd om na te denken." Kees voelt zijn hart kloppen.

"Maar we hebben geen tijd," zegt hij.

"De zee is nu kalm.

Over een maand kan het stormen." Meneer De Vries kijkt naar buiten.

De zon schijnt op het water.

"Oké," zegt hij.

"Ik geef jullie toestemming.

Maar ik wil elke maand een verslag." Kees en Anouk kijken elkaar aan.

Ze glimlachen.

"Dank u wel," zegt Kees.

"U zult geen spijt krijgen." Ze schudden handen.

Buiten op de gang juicht Anouk zachtjes.

"We hebben het gedaan!" zegt ze.

Kees lacht.

"Ja, maar nu begint het echte werk." Die middag gaat Kees naar het strand.

Hij kijkt naar de zee.

Hij stelt zich de windmolens voor.

Grote witte molens die draaien in de wind.

Hij voelt zich trots.

Zijn telefoon gaat weer.

Het is zijn dochter.

"Papa, is het gelukt?" vraagt ze.

"Ja," zegt hij.

"De windmolens komen er." Zijn dochter juicht.

"Geweldig!

Dan hebben we straks stroom van de zee!" Kees lacht.

"Ja, precies," zegt hij.

"En dat is goed voor ons allemaal." Hij kijkt nog een keer naar de golven.

De wind waait door zijn haar.

Hij voelt zich kalm en gelukkig.

Tot de volgende keer.