Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

Verdieping: 16 t/m 18 november

Stel je voor. Je staat aan de ene kant stij je in zo'n eindeloosigheid voor een festival.

Oh ja, vreegselijk.

Ja, echt zo'n rij waar iemand zich dan een complete idiot voelt, omdat hij een slokje waten moet biedsen bij een vriendin.

Ja, je kent het wel.

Precies.

En dan de andere kant heb je dan een van de regast die met 200 kilometer per uur over een slingende dikseurd.

200.

Rakenlings langs een kuele koje ook nog.

En dan in de absoluut, rot was de overtuiging dat hij de situatie gewoon volledig onder controle heeft.

Ja, dat contrast is echt ongelofelijk.

Welkom allemaal bij een nieuwe, diepgegende verkening.

Vandaag duiken we in twee hoge schijmelijk totaal alle dag z'n gespreks verslagen.

Geen zware akademische teksten dit keer.

Nee, gewoon gesprekken te zijn vrienden eigenlijk.

Ja, exact.

Gewoon informele uitgetiepte dialogen.

En ons doel vandaag is analyseren hoe wij als mensen opereren in de openbare ruimte.

Hoeveel ruimte delen we met elkaar?

Klopt.

We gaan kijken naar de absoluut de uitesten van ons gedrag.

Dus van dat tergend langzaam gedulde gewachten, tot rond uit absurde levensgevaarlijke

capriolen.

Zeker.

Oké, laten we dit even uitpakken, want deze bronnen vertellen ons samen echt een fascinerend

verhaal.

Het gaat over de grens tussen voorbereidingeners uit.

En de wens om volledig zonder rem door het leeftegen aan de zijds.

En dat is, denk ik, een fantastisch startpunt, want wat we hier eigenlijk bestuderen, is de psychologie

van de gedeelde ruimte.

Ja.

We kijken niet de puur naar wat die mensen zeggen in die verslagen, maar we proberen de onderliggende

meegenismen, zeg maar, bloot te leggen.

Hoe ze denken eigenlijk?

Precies.

Hoe kennen mensen hun omgeving op gevaar, hoe interpreteren ze die ongeschreven regels van onze maatschappij?

Ja, want er zijn best veel ongescheven regels.

Precies.

En de grote vraag van vandaag is natuurlijk wat gebeurten in ons brijnen wanneer we besluiten

om die regels gewoon resoluut uiteraam te gooien.

Nou, laten we direct in die mieke hokosmos van de festival rij duiken?

Ga.

We hebben een transcript van drie vrienden, Rick, Tom en Julia.

Ze staan, als het gesprek begint, al 15 minuten stil in een dragen bewegen derij voor de ingemd

van een festival.

Wat echt lang is, als je zin hebt in een feestje.

Ja, en je voelt die zintuigelijke realiteit ook echt van de pagina spatter.

De muziek op het rein is al begonnen.

Dat frustrier dat het zo eerder is.

Ja, hoog tempo, gierende gitaaren.

Tom merkt op dat de bas zo hard staat dat die de trillingen letterlijk in zo'n borstkast voelt

ponzen.

Ja, en Julia klagt ondertussen over pijn aan haar voet, toch?

Klopt, ze heeft pijn aan haar voeten van het stil staan, maar en dit is interessant.

We zien hier direct een bepaalde sociale dynamiek ontstaan.

Ja, vertel.

Julia heeft dan wel pijn, maar zij is ook de belichtgaming van de ultima voorbereiding.

Zij heeft een vlesje water in Arthas.

Ah, ja, natuurlijk.

En Tom daarin tegen is, nou ja, totaal onvoorbereid, vergaat van de doord, en noemt zich zelf

hard op tom, omdat hij nooit nadenkt over dat soort praktische zaak.

Wat hier fascinerend dan is, is dat we hier een prachtig voorbeeld zien van kognitieve

taakverdeling, binnen een sociale groep.

Kognitieve taakverdeling?

Ja, dat is iets wat windepzicht, logiefaak, bestiederen.

Kijk binnen zo'n hechte groep, zie je bijna altijd dat specifieke rollen heel organisch

worden verdeeld.

Oh, dus niemand overleg dat eigenlijk?

We zis, dat gaat vanzelf.

Julia neemt hier heel onbewusterole van verzorgrop zich, van de plenner.

Zit raagt, letterlijk in Arthas, de fysieke last van die voorbereiding.

En door dat zij die rol pakt, ontstaat de voortomderuimte om zijn eigen frondwoordelijkheid even helemaal

los te laten.

Ja, het is eigenlijk als of Julia fungeert als een soort externe hardeschijf van de vriendengroep.

Mooie vergelijking.

Omdat zij alle praktische frondwoordelijkheid en het water vasthoudt, komt om het zich permiteren

om zijn exucutieve functies tijdelijk gewoon volledig uit te schakelen.

Tierneerdige zorgen over de maak eigenlijk.

Exact.

Hij hoeft niet na te denken over hydratatie of overleving, want hij weet stiekem toch wel

de groeplosten op.

Ja, en het drinkt even later ook gewoon haar water.

Ja, natuurlijk.

Maar waarom doen we dit eigenlijk?

Waarom leunen mensen zo ontzettend makkelijk en vaak bijna schaamteloos op de voorbereiding

van een ander?

Nou, omdat het evolutionair gezien, efficiënt is voor de groep als geheel.

Hoe bedoel je?

Nou, stel je voor.

Als iedereen in een stam constant op zijn hoede moet zijn voor elk klein detail.

Dat kost gewoon gigantisch veel mentale energie.

Ja, dan ben je allemaal constant gespannen.

Precies.

Door het vertrouwen op de planners in de groep, de Julia's van deze wereld, kunnen anderen hun

energie bewaren voor een andere taak.

Ah, check.

Maar wat mij vooral opvalt is niet eens hoezeer wie dat water draagt, maar hoe deze voorbereiding

hun intentie voor de rest van die dag weerspiegelt.

Dat ze van plan zijn op het festival bedoel je?

Ja.

Als je dat transcript analyseert, dan zie je een gigantisch contrast in hoe ze van plan zijn

dat festival te ondergaan.

Julia zegt het ook letterlijk?

Ja, Julia, als ze echt heel expliciet zegt: ik dans alleen op m'n eigen manier.

Niet te wild, rustig op de maat.

Zou het echt vast afstructuur?

Precies.

Zelfs als ze straks dat feesten doet, doet ze dat binnen haar zelf opgelegde kaders.

Ze houdt controle.

En Tom is werkelijk in alles de tegenovergestelde.

Absoluut.

Die gast kondigt echt met een soort dierlijk enthousiasme aan dat hij als een bezetene wil gaan dansen.

Geen rem, zegt hij geloof ik.

Ja, letterlijk de woorden geen rem.

Hij wil de controle volledig, maar dan ook echt volledig loslaten zodra hij daar door die poort is.

En de reden dat Rick en Julia daar in dat gesprek gewoon om moeten lachen en hem eigenlijk ook aanmoedigen,

is omdat de context het toelaat.

De context van het festival?

Ja, het festival is in essentie gewoon een gepadde cel.

Gepadde cel, oké.

Het is een extreem gecontroleerde commerciële constructie en bubbel, waar de normale wetten van de maatschappij tijdelijk worden opgeschort.

Ja, met hbo en hekken en zo.

Precies, binnen die muren is het de bedoeling dat je hem hier loslaat.

Dat is zeg maar de katharsis waarvoor hij zijn kaartje heeft gekocht.

Ja, en ze worden ook duidelijk gedreven door een hele bijna kinderlijke beloning eigenlijk.

Overdoe je het eten?

Ja, ze staan in die rij zo uitgebreid te praten over het eten dat ze binnen gaan halen,

friet en dan heel specifiek echt een burger met overdreven veel saus.

Ja, en een ijskoude cola.

Voor Rick en Tom dan, ja.

Dat is natuurlijk gewoon puur rauw verlangen naar dopamine.

Helemaal waar.

En je ziet het ook echt werken in dat gesprek, zodra je de beveiliger in het vizier krijgt.

En het licht van die ingang ziet, bam, de sfeer verandert direct.

De energie piekt erna.

Ja, de muziek klinkt harder, ze vergeten opeens die pijn in hun voeten,

die belofte van die burger en die knallen in de bas houden hen recht overeind.

Precies, hun behoefte aan directe bevrediging wordt helemaal gefaciliteerd door die veilige omgeving van het festival terrein.

Maar, en hier moeten we even een hele scherpenbocht gaan maken,

hier wordt het pas echt interessant, want het is natuurlijk makkelijk om te glimlachen om zo'n Tom die even lekker zijn remmen losgooit op de dansvloer.

We weten dat dat festival daarvoor ontworpen is.

Ja, ik kan me daar niet zo kwaad om maken.

Nee, maar wat gebeurt er nou als je die exacte geen rem-mentaliteit,

als je die uit die geposterde cel haalt?

Oei, ja.

Wat als iemand besluit om volledig los te gaan op een plek die absoluut niet ontworpen is,

om dat soort menselijke gekte te absorberen.

Zo was de openbare weg.

Ja, bijvoorbeeld openbare weg.

Dan verschuift het gedrag onmiddellijk van bevrijdend naar catastrofaal.

Ja, totaal.

En dat is exact de transitie die we maken aan jullie tweede bron.

We verplaatsen ons van een omgeving die fouten tolereert naar een omgeving die genadeloos is.

Precies.

Nou laten we overschakelen naar het tweede gesprek.

Dit is een dialog tussen Rick, Sophie en Daan.

En andere groep vrienden dus.

Nou ja, Rick zit er weer in, maar met anderen.

Rick deelt een echt bizar nieuwsbericht dat hij op zijn telefoon zit te lezen.

Ja, over die motorrijder.

Ja, een zevenentwintigjarige motorrijder is dus door de politie staande gehouden omdat hij bijna 200 kilometer per uur reed.

200?

En dit was geen lichte kwijne woestijnen, dit was een dijk, een dijk in Brabant.

Wat echt levensgevaarlijk is?

Gevolg, zijn rijbewijs is direct ingenomen.

Hij moet voorkomen bij de rechter en kan een hoge boete verwachten.

Ja.

En zoals Daan met, nou ja, best wel wat onverholen leedvermaak opmerkt, die beste man mag vanaf nu lekker lopend naar zijn werk.

En terecht ook.

Als we dit in een breder perspectief plaatsen en de psychologie proberen te ontrafelen, stuiten we op een fundamentele breuk met de realiteit.

Hoe bedoel je dat in hemelsnaam?

Nou, een Nederlandse dijk is per definitie een omgeving met een enorm hoge mate van onvoorspelbaarheid.

Ja, overal bomen, bochtjes.

Exact.

Dat staat echt haaks op het concept van 200 kilometer per uur rijden.

Maar wacht even, hier moet ik toch even stevig op de rem trappen.

O, nou, doe dat.

Ik weiger dit namelijk zomaar af te doen als een psychologische ontkoppeling, zoals je dat mooi zegt.

Brom.

Omdat iedereen echt, iedereen met een motorrijbewijs, die weet toch hoe een Nederlandse dijk eruit ziet.

Ja, dat is waar.

Je leert tijdens je lessen letterlijk dat er modder van tractoren op de weg kan liggen, dat er blinde bochten zijn, dat er fietsers rijden.

En dat er natuurlijk zoals in dit gesprek ook vol ongelooflijk gevaarlijke koeien kunnen staan.

De beruchte koeien.

Ja.

Is dit gedrag niet gewoon een vorm van extreem bijna suïcidaal narcisme?

Dat is zeker een standpunt.

Ik bedoel, hij kiest er bewust voor om al die levens in gevaar te brengen, alleen maar voor zijn eigen kick.

Waarom noemen we dit dan een bubel?

Dat is echt een hele terechte en scherpe tegenwerping.

Kijk, het morele oordeel van narcisme of puur egoïsme, dat ligt veel meer voor de hand.

Ja, toch.

En wat maatschappelijk gezien is dat criminologisch.

Maar als we puur naar de neurobiologie en de fysica van deze situatie gaan kijken dan gebeurt er iets wat we echt moeten begrijpen.

Oké, ligt uit.

Bij 200 kilometer per uur, dan leg je ongeveer 55 meter per seconde af.

55 meter per second?

Ja.

Op dat moment is het menselijk brein simpelweg niet meer in staat om randverschijnselen te verwerken.

Oh, je gaat te snel voor je eigen hersenen eigenlijk.

Precies.

Wat er fysiek gebeurt, is dat je gezichtsveld vernauwt tot wat we tunnelvisie noemen.

Je perifere zicht, dus wat er aan de zijkanten gebeurt, dat verdwijnt compleet.

Je ziet dus letterlijk gewoon niets meer van wat er links of rechts gebeurt.

Exact.

Die koe in de wei, die fietser in de berm, ze registreerden simpelweg niet meer in de visuele cortex.

Het brein sluit al die input keihard buiten om zich puur en alleen te focussen op het overleven

van die ene smalle strook asfalt die voor je ligt.

Dan maakt hij in het gesprek ook een grapje door het te vergelijken met het besturen van een vliegtuig op de weg.

Ja, en dat is neurologisch gezien, slaat hij daarmee gewoon de spijker op de kop.

Echt waar?

Ja, die motorrijder bevindt zich echt in een staat van sensorische isolatie.

Het gaat dus niet alleen om een bewuste keuze om een beetje lak te hebben aan de regels.

Ja.

Het is ook een fysiologische ontkoppeling van de omgeving.

Zodra je zo'n snelheid bereikt ben je fysiek niet meer in staat om nog deel te nemen aan ons sociale contract.

Wow.

Ja, oké, dat verklaart wel echt waarom dat contrast in dit specifieke gesprek zo waanzinnig fascinerend is.

Nou, je overdrijft.

Laat het even kijken naar hoe die vrienden zelf hun eigen omgeving ervaren, want dat is werkelijk het tegenovergestelde.

Ja, natuurlijk.

Sophie vertelt dat zij het allerliefst wandelt.

En waarom?

Omdat ze, en ik citeer even, dan nog eens iets ziet.

Prachtig.

Haar hele psychologie is gericht op die verbinding met de wereld om haar heen.

Ze neemt de natuur in zich op, ze ziet de mensen.

En dan ook he?

Ja, dan vertelt hij dat hij stug op een heel oude kraakende fiets rijdt.

En dan geeft hij wel toe dat hij vroeger ook wel de behoefte had om wild te doen, maar hij is definitief klaar met wild.

Van spanning was 30 kilometer per uur op zijn fiets.

Ja, hartstikke veilig dus.

Ze zijn echt wat we noemen letterlijk geaard in hun omgeving.

Ja, veel meer verbonden.

En juist omdat Sophie en Daan zo geaard zijn.

En ervaren ze dat extreme verhaal van die motorrijder als een enorme inbreuk op hun realiteit.

Het schudt ze echt wakker.

Het confronteert ze keihard met het feit dat zij wel netjes meedoen aan dat gedeelde contract van de openbare ruimte.

Maar dat dit contract ze totaal niet beschermt.

Niet tegen iemand die er met 55 meter per seconde doorheen knalt.

Precies.

En dat besef is echt dood eng.

Dat veroorzaakt een soort existentiële angst.

Ja, logisch.

En wat doet het menselijk brein nou als het wordt geconfronteerd met oncontroleerbare angst?

Wegrennen?

Ja, of het zoekt naar houvast.

Een manier om het verhaal in je hoofd zo te spinnen, dat de wereld weer veilig voelt.

En dat brengt ons bij misschien wel het meest absurde detail uit het hele gesprek.

De helm.

De helm in het echt.

Rick probeert de situatie een beetje te nuanceren door over zijn eigen broer te beginnen.

Ja, de motorrijdende broer.

Z'n broer is ook motorrijder, maar dit benadrukte Rick meteen heel sterk.

Hij rijdt altijd rustig.

Hij is niet gek, zegt hij.

En dan komt het.

En dan volgt die ultieme rechtvaardiging.

Hij draagt altijd zijn verplichte helm.

Ja.

En Sophie klamp zich daar echt direct als een soort reddingsboei aan vast.

Ze roept vrijwel meteen natuurlijk.

Zonder helm is het ook veel tegevarlijk.

Het is zo herkenbaar.

Daan doet ook mee.

Die geeft toe dat hij op de fiets ook af en toe een helm op zet.

Waarop Sophie hem nog even streng terechtwijst dat hij dat gewoon altijd zou moeten doen.

Ja.

Het lijkt wel zoals ze die helm behandelen als een of ander magisch krachtveld.

Nou, dit is echt een schitterend, compleet uit het leven gegrepen voorbeeld van cognitieve

dissonansie.

Cognitieve dissonantie.

En de behoefte aan een soort veiligheidsrituelen.

Een veiligheidsritueel.

Ja.

Laten we even analyseren wat hier mentaal eigenlijk bij hen gebeurt.

Sophie hoort een verhaal over een zware motor van 100 kilo's die echt met 200 kilometer per uur een onvoorspelbare dijk afvuurt.

uur een onvoorspelbare dijk afvuur.

Levensgevaarlijk.

Inderdaad.

Als de realiteit daarvan echt helemaal doordringt in haar hoofd, dan moet ze accepteren dat

haar eigen leven als wandelaar extreem kwetsbaar is.

Omdat je zo gepakt kan worden.

Exact.

Dat je compleet overgeleverd bent aan de willekeur van idioten en dat is psychologisch gezien gewoon

ondraaglijk.

Ja.

Dus wat gebeurt er?

Het brein grijpt razendsnel naar een variabele die wel controleerbaar is.

De veiligheidsuitrusting.

De uitrusting precies.

Het fungeert eigenlijk als een soort mentale schokdemper voor ze.

Precies dat.

Door puur te focussen op die helm hoeven ze niet na te denken over de botbreuken die natuurlijk kunnen

van zo'n klap.

Nee.

Daar sluiten ze zich voor af.

Dan maakt Daan er zelfs nog een echt lugubere grap over en merkt op dat als je met die snelheid

op zo'n koe botst echt een enorme klap maakt.

Ja.

En dat de koe dan een worst wordt, toch?

Ja, precies.

Dat er van de koe een enorme worst over blijft.

Plus dan nog een torenhoge boete.

Maar ja, nou ja.

Zeker.

Rick en Daan zijn zich er dus ergens wel echt van bewust dat we het hier over puur dodelijke

kinetische energie hebben.

Ze benoemen het zelf bij zo'n vliegtuigsnelheid dat een helm echt helemaal niks meer

voor.

Nee, natuurlijk niet.

Als je met 200 vol op een auto of koe klapt dan helpt zo'n stukje piepschuim en wat

plastic op je hoofd echt niet meer.

Absoluut niet.

Het is echt een totaal belachelijke illusie van veiligheid.

Dat klopt, maar toch hebben ze dat gesprek over die helm blijkbaar nodig op dat moment.

Het reduceren van alle risico tot de vraag: heb ik wel of geen helm op.

Dat maakte hun wereld ineens weer behapbaar.

Of je zichtbaar.

Ja.

Het stelt ze in staat om mentaal een harde lijn te trekken tussen wij en hij.

Wij dragen altijd een helm, wij rijden rustig, dus wij zijn veilig en hij is roekeloos.

Ja, logisch.

Door zich zo strak te focussen op die regeltjes neutraliseren ze eigenlijk de pure terreur van

onvoorspelbaarheid.

En als die mentale schokdemper van de helm dan toch niet voldoende blijkt te werken, zie je

een zo mogelijk nog extremere psychologische reactie in de groep.

Ja.

Dit is het mooiste stuk.

Zodra de realiteit echt indaalt, dus de nutteloze helm, de absurditeit van de snelheid,

de potentiële botsing met een argeloze koe.

Zodra dat indaalt zie je de vriendengroep collectief een acute bocht maken in het gesprek.

Het wordt te heet onder de voeten.

Lekker.

Sophie brengt ineens in en zegt: laten we het over iets leukers hebben, iets met vakantie.

Ja, dit is pure vluchtrespons in een conversatie.

Precies.

En let even op hoe Daan het meteen aanpakt.

Hij vertelt dat hij volgende week op vakantie gaat naar de kust en hoe reist hij?

Ja, prachtig.

Gaat hij lekker met de auto over een dijk?

Nee.

Gaat hij op zijn oude stalen fietsje?

Nee.

Hij vertelt echt met trots dat hij met de trein gaat.

Met de trein, uiteraard.

Waarom?

Omdat het sneller is.

En dan voelt Sophie direct met een hoorbare zucht van verlichting aan toe omdat het veel veiliger

is.

En dan komt de ultieme geruststelling?

Ja, dan zegt ze: er staan tenminste geen koeien op het spoor.

Precies.

Ze sluiten af, ze proosten met een biertje, heffen het glas op veilig rijden en ze spreken er ook

de hoop uit dat de koeien in ieder geval vooral lekker braaf in de wei blijven staan.

Het is bijna komisch.

Het is echt komisch.

Maar waarom klampen ze zich hier nou zo enorm krampachtig aan vast?

Waarom is die trein het perfecte tegengif voor dit verhaal?

Dit roept inderdaad een belangrijke vraag op.

Dat komt doordat die trein de absolute antithese is van die roekeloze motorrijder.

Het tegenovergestelde?

Ja.

Wat we zien is de menselijke neiging tot psychologische terugtrekking.

Oké.

Wanneer we geconfronteerd worden met enorme chaos die we niet kunnen controleren, dan zoeken we

onbewust naar de systemen die ultravoorspelbaar zijn.

En de trein is dat?

Zeker.

Een trein rijdt letterlijk op vaste stalen rails die bestuurd wordt en die zit vast aan de regels van de

dienstregeling en er is niet eens een stuur om zomaar mee van de route af te wijken.

Ja, je kan geen kant op.

Nee.

Het is het symbool van absolute orde.

Na het aanhoren van dat intense verhaal over complete chaos op de weg heelt het brein zich

zelf eigenlijk gewoon door te focussen op het meest geordende systeem dat ze op dat moment maar

kunnen bedenken.

Ah, dus het is een soort collectieve stressverwerking verpakt als een gezellige vrijdagmiddagborrel.

borrel.

Ja, dit is prachtig verwoord, dat is precies wat het is.

Die toast op het einde is dan bijna een soort bezwering, zo proost op veilig rijden en op de

koeien in de wei.

Dat is toch gewoon een sociaal ritueel waarmee ze afstand nemen van het gevaar.

Zeker weten.

Ze bouwen mentaal gezien een soort fort, ze trekken de ophaalbrug omhoog en bevestigen

aan elkaar.

Kijk, binnen deze muren zijn wij veilig, want wij nemen straks de trein.

En dat brengt ons natuurlijk meteen bij de veel bredere implicaties van deze twee gesprekken.

Ja, vertel.

We hebben nu in de diepte gekeken naar enerzijds dat heel gecontroleerde losgaan op een festival.

Met Julia en Tom.

En anderzijds naar die ronduit psychopathische chaos op een openbare dijk.

En dan inclusief die fascinerende psychologische afweermechanismen van de omstanders.

Ja, de trainende helm.

Versies.

Dit laat ons zien dat wij als mensen gewoon een ongelooflijk complexe verhouding hebben tot onvoorspelbaarheid

in onze omgeving.

En dat is precies wat dit voor jou de luisteraar zo ontzettend relevant maakt.

Denk maar eens aan je eigen dagelijkse leven, aan de dynamiek in je eigen vriendengroep of

De mensen die je ziet als je zo'n straat passeert.

Precies, het gebeurt overal.

We navigeren continu, echt elke dag weer tussen deze twee uitesten.

We balanceren tussen de toms van deze wereld, die gewoon grenzenloos los willen gaan,

die de structuur haten en soms letterlijk hun rem vergeten.

En aan de andere kant de Julia's, zeg maar de externe, harde schrijven van onze maatschappij,

die altijd water en plijsters en een solide plan bij de hand hebben.

Gelukkig hebben we die ook.

En daar ergens dus in moeten we onszelf ook nog zien te verhouden tot de risico's die totale

verreemde nemen in onze gedeelde ruimte.

Dat blijft het moeilijkst.

Of je nou geduldig staten wachten in een veel te tragen festivalrij met knallende basse of

dat je niets vermoedend over een brabantse dijken wandelt, om gewoon even van de natuur te genieten.

We worden voordurend beinvloed door de maaten waarin andere zich eigenlijk aan de regels houden.

En wat mij betreft ligt daar ook meteen de meest provoceren de gedachte om vandaag mee af te sluiten.

Oké, ik ben benieuwd.

Als we dit nou alles op een rij zetten, dan besffen we eigenlijk pas hoe extreem kwetsbaar

ons hele systeem is.

Hoe bedoel je kwetsbaar?

Onze hele infrastructuur, zeg maar ons hele idee van een veilige samenleving, leunt gigantisch

zwaar op de aanname dat het overgegerd deel van de bevolking vrijwillig inzekend op dat sociale

contract.

Nou ja, dat iedereen meedoet.

Precies.

We vertrouwen er blind op dat een doorgetrokkenwitte streep op het asfalt voldoende is om auto's veilig

van elkaar te schijden.

Het is wel letterlijk, ja, het is maar een streep.

Precies, het is slechts een laagje verf.

Het enige dat jouw tijdens een rustige fietstocht beschermt tegen een projectieel van 200 kilometer

per uur, is de hoop dat de persoon naar dat stuurse gezonde verstand gebruikt.

Dat is best een enige gedachte als je er langer bij stil staat.

Ja.

Als we dit echt tot ons laten doorderingen, moeten we ons echt afvragen is de veiligheid in ons

dagelijks leven in feite niet gewoon een groot schalige collectieve illusie.

Een illusie, ja.

Een illusie die letterlijk 100 keer per dag stond houdt, echt uitsluitend en alleen bij

de gratis van de mentale gezondheid van, nou ja, voldslagen vreemden.

Kijk, en dat is nou een gedachte die nog wel eventjes blijft nazingen in je hoofd als je morgen

de voordeur achter je dicht trekt.

Ik denk ook.

Dat simpel laagje verf is inderdaad het enige verschil tussen orde en absoluutengales.

Zo is het.

We hopen dat we met deze analyse die ogen schijnlijk alle dag's gesprekken weer van een flinke

laag nieuwe context hebben voorzien.

Dat is zeker gelukkig.

Dat we konden laten zien hoe diepe, complexe overlevingsmegen is, maar zich dus zoms gewoon verstoppen

in een heel simpel kledspraatje.

Een kledspraatje over treinen en motorhelmen.

Precies.

Onszetten bedankt voor het aanraken bij deze verkening vandaag en onthouden dit heel goed.

De volgende keer dat je ergens ongeduldig in een veel te langer rij staat, of in de

verte heel argeloos een koel in een wij land ziet geraten.

Sta dan even 1 seconden stil bij dat onzichtbare weefsel om je heen, een vraagje zelf gewoon

is af.

Wie heeft er vandaag zijn rem vergeten?

Blijf veilig, blijf vooral heel goed om je heen kijken en tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause