De Tweeling: oorlog, verlies en twee levens uit elkaar

FEMKE: Ik heb vorige week 'De Tweeling' gekeken en ik kan er nog steeds niet over ophouden.

DAAN: Oh ja?

Wat is het precies?

Want die titel klinkt heel simpel.

FEMKE: Het is een Nederlandse film van Ben Sombogaart, uit 2002.

Het gaat over twee zussen die als kind gescheiden worden door de oorlog.

DAAN: Oké, dus het is zo'n zware, droevige oorlogsfilm.

Ik weet al hoe het eindigt.

FEMKE: Nou, het is inderdaad niet licht.

Maar het is zoveel meer dan een oorlogsfilm.

DAAN: Wat maakt het dan anders?

Leg eens uit.

FEMKE: Het volgt de twee zussen door hun hele leven.

De ene groeit op in Nederland, de andere in Duitsland.

DAAN: Wacht, in Duitsland?

Dus aan de andere kant van de oorlog?

FEMKE: Precies!

Dat is wat de film zo interessant maakt.

Twee zussen, twee totaal verschillende werelden.

DAAN: Dat klinkt eigenlijk best slim bedacht.

Hoe reageren ze als ze elkaar weer zien?

FEMKE: Dat is het mooiste deel.

Ze zijn zo vertrouwd en toch ook vreemd voor elkaar.

Het is heel pijnlijk.

DAAN: Pijnlijk klinkt niet zo aantrekkelijk voor een zaterdagavond, eerlijk gezegd.

FEMKE: Daan, niet alles hoeft leuk te zijn.

Soms moet een film je gewoon raken.

DAAN: Oké, oké.

Is er een scène die je bijgebleven is?

FEMKE: Ja, er is een moment waarop de ene zus een foto vindt van vroeger.

Ze huilt, maar zegt niets.

Heel krachtig.

DAAN: Dat soort stille momenten werkt inderdaad vaak beter dan veel tekst.

FEMKE: Ja, precies.

De actrices spelen het ook geweldig.

Vooral als oude vrouwen zijn ze heel overtuigend.

DAAN: Zijn er ook zwakke punten?

Of is het gewoon perfect?

FEMKE: Het begin is wat langzaam.

Je moet even geduld hebben voordat het echt begint te trekken.

DAAN: Dat is mijn probleem met veel van zulke films.

Na tien minuten pak ik al mijn telefoon.

FEMKE: Leg die telefoon dan even weg!

Echt, het is de moeite waard.

DAAN: Voor wie zou jij deze film aanraden?

Niet iedereen houdt van zware onderwerpen.

FEMKE: Ik zou het aanraden aan iedereen die houdt van familieverhalen en van echte, menselijke emoties.

DAAN: En als iemand niet zo van geschiedenis houdt?

Werkt het dan nog steeds?

FEMKE: Ja, want de oorlog is de achtergrond, maar het echte verhaal gaat over verlies en liefde.

DAAN: Dat klinkt alsof het ook voor mij misschien wel iets is.

Misschien.

FEMKE: Kijk het gewoon.

En zorg dat je tissues in de buurt hebt.

DAAN: Tissues?

Dan kijk ik het zeker alleen, zodat niemand me ziet huilen.