De Grijze Lucht in de Stad

Boris woont in Moskou.

Het is een heel grote stad.

Vandaag is een vreemde dag.

Boris wordt vroeg in de ochtend wakker.

Zijn wekker maakt een hard geluid.

Hij stapt uit zijn warme bed.

Hij loopt naar het raam.

Hij kijkt naar buiten.

De lucht is helemaal niet blauw.

De lucht is grijs en donker.

Het is geen normale mist.

Boris opent zijn raam een klein beetje.

Hij ruikt direct iets vreemds.

Het ruikt sterk naar vuur.

Het ruikt naar vieze rook.

Boris sluit het raam snel.

Hij snapt het niet.

Waar komt deze rook vandaan?

Hij loopt naar de keuken.

Hij maakt een warm kopje thee.

Hij smeert een stukje brood met boter.

Maar hij heeft geen honger.

De geur van de rook is overal.

Het zit in zijn huis.

Het zit in zijn kleren.

Boris doet zijn dikke jas aan.

Hij moet nu naar zijn werk.

Hij werkt in een groot gebouw.

Het gebouw staat in het centrum.

Boris loopt buiten op straat.

Het is erg stil.

Normaal is het hier altijd druk.

Nu zijn er maar weinig mensen.

De mensen op straat lopen snel.

Ze kijken allemaal naar de grond.

Niemand praat met een ander persoon.

De lucht is vandaag heel dik.

Boris moet een paar keer hoesten.

Zijn ogen doen ook een beetje pijn.

De grijze rook is overal in de stad.

De auto's op de weg rijden langzaam.

Ze hebben allemaal hun lichten aan.

Het lijkt buiten wel avond.

Maar het is echt pas ochtend.

Boris ziet een oude vrouw lopen.

Ze heeft een dikke sjaal voor haar mond.

Ze loopt snel langs hem heen.

Boris voelt zich niet fijn.

Hij denkt aan het nieuws op televisie.

Hij kijkt elke avond naar de televisie.

Op televisie zeggen de mensen dat alles goed gaat.

Maar dit is niet goed.

De hele stad is vol met rook.

Dit is een groot probleem voor iedereen.

Boris komt aan bij zijn werk.

Hij gaat snel door de deuren naar binnen.

Binnen in het gebouw is de lucht beter.

Hij ziet zijn collega Elena.

Elena staat bij het koffiezetapparaat in de gang.

Ze ziet er vandaag erg moe uit.

"Goedemorgen Elena," zegt Boris met een zachte stem.

"Goedemorgen Boris," zegt ze zacht terug.

"Heb jij de rook buiten gezien?" vraagt Boris.

Elena knikt langzaam met haar hoofd.

"Ja, het is echt heel erg," zegt ze.

"Mijn hele straat staat vol met rook." Boris pakt een warm kopje koffie.

"Waar komt al deze rook vandaan?" vraagt hij.

Elena kijkt even om zich heen.

Ze praat nu nog zachter.

"Het komt uit het zuiden," zegt ze.

"Van de zware gevechten.

Van de oorlog." Boris is even helemaal stil.

Hij weet dat ze gelijk heeft.

Ze praten er op het werk normaal nooit over.

Het is niet veilig om erover te praten.

Maar nu is het probleem overal.

De rook is nu in hun eigen stad.

Boris drinkt zijn warme koffie langzaam op.

Hij kijkt naar buiten door het grote raam.

Hij ziet buiten alleen maar grijze lucht.

Hij kan de andere gebouwen niet meer zien.

"Het is nu echt hier," zegt Boris zacht.

Elena knikt weer langzaam met haar hoofd.

"Ja, het is nu echt hier," zegt ze.

Ze lopen samen naar hun bureau.

Ze proberen hard te werken.

Maar het is vandaag heel erg moeilijk.

Boris kijkt steeds weer naar het raam.

De vieze rook gaat maar niet weg.

De vreemde geur gaat ook niet weg.

Het grote probleem is nu in hun stad.

Ze zien het nu elke dag.

Ze ruiken het nu elke dag.

Hun normale leven is erg veranderd.

Boris weet dat het niet snel stopt.

Hij hoopt op betere tijden in de toekomst.

Hij hoopt op een mooie blauwe lucht.

Tot de volgende keer.