De Tweede Vlucht naar Huis

Bram keek naar het felle licht van de vertrekhal op Tenerife.

Na weken op het koude water rond Antarctica, voelde de warme lucht van het Spaanse eiland

vreemd aan.

Naast hem zat Lisa, een collega van de bemanning van het schip de Hondius.

Ze dronk langzaam uit een plastic bekertje water.

Het was enorm druk op de luchthaven.

Overal liepen toeristen met grote zonnebrillen en kleurrijke koffers.

Dit was een gigantisch verschil met de stille, witte wereld van het ijs die ze net hadden

verlaten.

"Het is toch eigenlijk heel vreemd," zei Bram,

terwijl hij zijn zware jas over zijn knieën legde.

We varen met een enorm schip door de gevaarlijkste ijsvelden.

We werken samen als een perfect team.

Alles gaat goed. Maar zodra we aan land komen en een vlucht naar huis moeten nemen, gaat

alles mis.

Lisa knikte instemmend.

Dat klopt.

De logistiek op het vasteland is blijkbaar veel ingewikkelder dan het besturen van een schip.

De eerste groep collega's is al dagen geleden vertrokken.

Wij zitten hier nog steeds te wachten op de tweede vlucht naar Nederland.

Als de organisatie beter was geweest, hadden ze nu al lang thuis op de bank gezeten.

De speciale vlucht was georganiseerd door de overheid en hun werkgever, maar het proces verliep

erg traag.

Er moesten talloze formulieren worden ingevuld. Bovendien waren er problemen met de planning

van het vliegtuig.

Het leek alsof de moderne technologie het proces niet sneller, maar juist trager maakte.

Dat leidde ertoe dat verschillende bemanningsleden zich afvroegen of deze aanpak wel de gewenste

effecten zou hebben.

Eerder die ochtend hadden ze urenlang in een kleine kamer moeten wachten.

Een lokale beambte had hun documenten gecontroleerd alsof ze criminelen waren, in plaats van zeelieden

die gewoon naar huis wilden.

Elk papier werd drie keer omgedraaid.

Er werd gebeld met instanties waarvan Bram nog nooit had gehoord.

Het was een perfect voorbeeld van hoe systemen zichzelf in stand houden door onnodig ingewikkeld te

zijn.

Als je een schip door een storm kunt sturen, verwacht je niet dat een ontbrekende handtekening

je grootste obstakel wordt.

De geur van zoete broodjes en sterke koffie hing in de lucht. Bram zuchtte diep.

Hij dacht na over de moderne maatschappij.

Zou het niet interessant zijn als we de regels op luchthavens net zo simpel zouden maken

als de regels op zee?" vroeg hij zich hardop af.

Op zee heb je de kapitein, de bemanning en de natuur.

Hier heb je honderd verschillende managers die allemaal een stempel moeten zetten.

We doen allemaal dingen waarvan we eigenlijk weten dat ze niet logisch zijn, maar toch blijven

we ermee doorgaan.

Lisa lachte zachtjes.

Misschien moeten we de volgende keer gewoon met de Hondius helemaal naar de haven van Rotterdam

varen.

Dat duurt waarschijnlijk minder lang dan wachten op deze administratieve goedkeuring.

Ze dachten terug aan de indrukwekkende gletsjers en de pinguïns die ze hadden gezien.

Het werk op het schip was zwaar, maar het gaf veel voldoening.

Elke dag had een duidelijk doel.

Ze moesten de apparatuur controleren, de veiligheid van de passagiers garanderen en de route

bepalen.

Hier in de vertrekhal leek de tijd echter stil te staan.

Mensen keken constant op hun telefoons of staarden naar de grote schermen met vluchtinformatie.

Het was een vermoeiende situatie.

Hoewel ze blij waren dat ze eindelijk naar huis konden, voelde het wachten als een enorme

verspilling van tijd.

Bram keek naar een groepje luidruchtige toeristen.

Ze hadden duidelijk een leuke vakantie gehad en droegen nog steeds hun strandkleding.

Het contrast met de bemanning van de Hondius was groot.

Bram en Lisa droegen nog hun praktische, donkere werkkleding.

Ze zagen er moe uit.

Hun gezichten waren verbrand door de koude wind en de felle zon op het ijs.

Niet door het warme strandweer van Tenerife.

"Weet je wat ik het meeste mis?" vroeg Lisa, terwijl ze haar rugzak iets verschoof.

"Gewoon een normale boterham met kaas. En de regen in Nederland."

Ik heb even genoeg van al dit felle licht.

Het lijkt erop dat we ons in een fase bevinden waarin we de simpele dingen pas waarderen

als we ver weg zijn." Bram glimlachte.

Ik begrijp precies wat je bedoelt.

Zodra we landen, ga ik een grote kop snert eten. Zelfs als het daar nu lente is.

Ik wil gewoon weer in mijn eigen keuken staan.

Zonder dat iemand me vertelt in welke rij ik moet wachten.

Plotseling klonk er een stem door de luidsprekers.

De Spaanse omroepster sprak eerst in het Spaans en daarna in het Engels.

Het geluid was niet heel duidelijk, maar ze hoorden wel het vluchtnummer.

"Dat is onze vlucht," zei Lisa, terwijl ze meteen rechtop ging zitten.

Eindelijk.

De Tweede Nederlandse vlucht is klaar voor vertrek.

Ze pakten hun zware tassen op.

Het voelde alsof er een last van hun schouders viel.

De lange reis zat er bijna op.

Ze liepen samen met de rest van de overgebleven bemanning naar de gate.

Terwijl ze in de rij stonden om hun paspoorten te laten zien,

keek Bram nog één keer achterom naar de drukke vertrekhal.

Hij was klaar om de chaos van de luchthaven achter zich te laten.

De stewardess bij de ingang van het vliegtuig begroette hen in het Nederlands.

Dat kleine detail zorgde voor een golf van opluchting bij de hele groep.

Ze zochten hun stoelen op en lieten zich vermoeid in de kussens vallen.

Terwijl de motoren begonnen te draaien, sloot Bram zijn ogen.

Hij hoorde het vertrouwde geluid van de veiligheidsinstructies.

De reis over de oceaan was bijzonder geweest, maar de reis door de bureaucratie

was misschien nog wel vermoeiender.

Nu was het tijd voor rust.

Tot de volgende keer.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse, zelfs alsje stottert tot de volgende keer.