Een Moeilijke Ochtend op de N48

Als zachte trommels op het dak in een klein huis in Mappel wordt Jan wakker.

Hij is vrachtwagen chauffeur.

Vandaag moet hij naar Groningen.

Hij drinkt koffie in de keuken.

De koffie ruikt sterk en warm.

De keuken is nog donker.

Alleen het licht boven het aanrecht brand.

Zijn vrouw Anja is al weg.

Ze werkt in het ziekenhuis.

Jan pakt zijn tas en gaat naar buiten.

Het is nog steeds aan het regenen.

De lucht is grijs en vochtig.

Hij voelt de koude regen op zijn gezicht.

Jan zucht en trekt zijn jas goed dicht.

Jan stapt in zijn vrachtwagen.

Hij startt de motor.

De motor maakt een deep geluid.

Jan rijdt langzaam de straat uit.

Hij gaat naar de N in R&W.

Hij denkt aan zijn werk.

Hij moet om 9 uur in Groningen zijn.

Dat is genoeg tijd.

De vrachtwagen schut een beetje op de weg.

Jan houdt van het geluid van de motor.

Het is een rustig, laag geluid.

Op de N arzem feestig is het druk.

Jan ziet veel auto's.

Iedereen rijdt voorzichtig.

De weg is nat.

Jan houdt zijn handen steven op het stuur.

Hij kijkt goed naar de weg.

De rode achterlichten van de auto's voor hem gluien in het donker.

Plotseling ziet hij iets vreemds.

Verderop staan rode lichten.

Er is een viele.

Jan remt rustig.

De vrachtwagen stop langzaam.

Hij wacht in de viele.

Hij zet de radio aan.

De nieuwslezer zegt iets over een ongeluk.

Twee vrachtwagen zijn met elkaar in botsing gekomen.

De weg is dicht.

Jan zucht.

Hij denkt wat erg voor die mensen.

Hij hoopt dat iedereen veilig is.

Hij kijkt naar buiten.

De regen valt nog steeds.

De lucht is nog donkerder geworden.

Jan voelt zich onrustig.

Jan belt zijn baas.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Er is een ongeluk op de N-echte veertig, zegt hij.

Ik kom later.

Zijn baas zegt.

Blijf rustig.

Fijligheid is belangrijker dan tijd.

De.

Jan knikt.

Hij wacht geduldig.

Hij denkt aan Anja.

Hij wil haar bellen.

Maar hij wacht nog even.

De viele staat still.

Jan trommelt met zijn vingers op het stuur.

Na een uur gaat de viele langzaam rijden.

Jan ziet de plek van het ongeluk.

Twee vrachtwagen staan aan de kant.

De politie is er.

Mensen in gele jassen lopen rond.

Jan voelt zich verdrietig.

Hij denkt aan de families van de chauffeurs.

Hij hoopt dat ze hulp krijgen.

De regen is nu zachter.

De lucht wordt een beetje lichter.

Jan rijdt verder.

De weg is weer open.

Hij komt om tien uur in groeningen aan.

Zijn collega Kees wacht op hem.

Gaat het?

Vraagt Kees.

Ja, zegt Jan.

Maar het was een moeilijke ochtend.

Kees knikt.

Ik heb het gehoord.

Vreselijk.

Jan zet de vrachtwagen op de juiste plek.

Hij stapt uit.

De lucht ruikt naar natte aarde.

Jan en Kees laden de vrachtwagen uit.

Ze praten niet veel.

Jan denkt aan thuis.

Hij wil zijn vrouw bellen.

Om 12 uur beeld hij aan ja.

Ik ben veilig, zegt hij.

Er was een ongeluk op de weg.

Anja zegt.

Ik ben blij dat je veilig bent.

Kom je vanavond thuis?

Jan zegt.

Ja, rond 6 uur.

Hij hoort de opluchting in haar stem.

Die avond rijdt Jan naar huis.

De lucht is nu helder.

De zon schijnt.

Jan voelt zich moe.

Hij denkt aan de twee chauffeurs.

Hij denkt aan hun families.

Hij voelt zich verdrietig.

Maar hij is ook blij dat hij naar huis kan.

De weg is rustig.

De bomen langs de weg zijn nat en glansen in de zon.

Thuis wacht Anja met warm eten.

Ze eten samen.

Jan vertelt over zijn dag.

Anja luistert.

Het leven is soms onheerlijk, zegt Jan.

Anja pakt zijn hand.

Ja, zegt ze.

Maar we moeten doorgaan.

Jan knikt.

Hij is moe.

Hij gaat vroeg naar bed.

Morgen is een nieuwe dag.

Tot de volgende keer.

Tot de volgende keer.