De Trein naar het Zuiden

Het was een mooie vrijdagochtend in maart.

Ik zat in de trein naar het zuiden van Frankrijk.

Mijn naam is Daan en ik ben tweeëntwintig jaar.

Ik had een paar dagen vrij genomen om mijn vriendin in Lyon te bezoeken.

De trein was vol met mensen.

Sommigen lazen een boek, anderen keken uit het raam.

Ik zat naast een mevrouw van ongeveer zestig jaar.

Ze heette Marie en ze was onderweg naar haar dochter.

We praatten wat over het weer en over reizen.

Buiten zag ik groene velden en kleine dorpjes.

De trein reed rustig verder.

Plotseling hoorde ik een hard geluid.

Het klonk als metaal dat tegen metaal schuurde.

De trein begon te schudden.

Mensen schreeuwden.

Ik voelde een harde klap en daarna werd alles stil.

Toen ik mijn ogen opendeed, lag ik op de grond.

Het was donker en stoffig.

Ik hoorde iemand huilen.

Langzaam stond ik op.

Mijn hoofd deed pijn en mijn arm voelde stijf.

Ik keek om me heen.

De trein stond niet meer op de rails.

We waren in een weiland terechtgekomen.

Het was een vreemd gezicht.

De wagon stond een beetje schuin.

Sommige mensen zaten op de grond.

Anderen probeerden elkaar te helpen.

Marie zat naast mij.

Ze had een snee in haar voorhoofd.

'Gaat het?' vroeg ik.

'Ik denk het wel,' zei ze zacht.

'Wat is er gebeurd?' Ik schudde mijn hoofd.

'Ik weet het niet.

We moeten rustig blijven.' Buiten hoorde ik geluiden van auto's en mensen die riepen.

Al snel kwamen er mensen in oranje kleding.

Ze droegen helmen en hadden tassen bij zich.

Een van hen kwam naar mij toe.

'Meneer, kunt u lopen?' vroeg hij.

'Ja, het gaat wel,' zei ik.

'Mijn arm doet pijn, maar ik kan staan.' De man hielp Marie overeind.

Samen liepen we naar een open plek in het weiland.

Daar stonden al veel mensen.

Sommigen zaten op het gras.

Anderen stonden te wachten.

Ik zag een meisje van ongeveer achttien jaar.

Ze lag op een draagbaar.

Twee mensen in oranje kleding waren met haar bezig.

Ze zag bleek en haar ogen waren dicht.

Ik hoorde iemand zeggen dat ze hard was gevallen.

Ze moest naar het ziekenhuis.

Ik voelde me machteloos.

Ik kon alleen maar kijken.

Marie pakte mijn hand.

'Het komt goed,' zei ze.

'De mensen hier weten wat ze doen.' Ik knikte, maar ik was niet zeker.

Na een tijdje kwam er een bus.

We mochten instappen.

De bus bracht ons naar een klein station in de buurt.

Daar stonden mensen met dekens en water.

Ik kreeg een deken om mijn schouders.

Het voelde warm en veilig.

Ik belde mijn vriendin.

Ze nam meteen op.

'Daan, waar ben je?

Ik hoorde over een ongeluk met een trein.' 'Ik ben oké,' zei ik.

'De trein is van de rails gegaan.

Maar ik mankeer niets.' 'Godzijdank,' zei ze.

'Ik kom je halen.' 'Nee, dat is te ver.

Ik neem wel een andere trein.' 'Weet je het zeker?' 'Ja, maak je geen zorgen.

Ik bel je zodra ik in Lyon ben.' Ik hing op en keek om me heen.

Marie stond naast me.

'Mijn dochter komt me ophalen,' zei ze.

'Dank je voor je hulp, Daan.' 'Graag gedaan,' zei ik.

'Sterkte.' Ze glimlachte en liep naar een auto die net aankwam.

Ik bleef alleen achter op het perron.

De zon scheen en de vogels floten.

Het leek bijna een normale dag.

Maar ik wist dat het dat niet was.

Ik dacht aan het meisje op de draagbaar.

Ik hoopte dat het goed met haar zou gaan.

Later hoorde ik dat ze in het ziekenhuis lag.

Ze was niet in levensgevaar, maar ze moest wel een tijd blijven.

Ik was blij dat het niet erger was.

Die avond kwam ik aan in Lyon.

Mijn vriendin stond op het station.

Ze omhelsde me stevig.

'Ik was zo bang,' zei ze.

'Ik ook,' zei ik.

'Maar nu ben ik hier.' We liepen naar huis.

Onderweg kocht ik een brood en wat kaas.

Het voelde fijn om weer gewoon te doen.

Die nacht sliep ik slecht.

Ik droomde over de klap en het lawaai.

Maar de volgende ochtend werd ik wakker met de zon op mijn gezicht.

Ik realiseerde me dat ik geluk had gehad.

Soms gebeuren er dingen die je niet kunt plannen.

Je kunt alleen maar hopen dat het goed afloopt.

En soms, heel soms, loopt het ook goed af.

Tot de volgende keer.