Audio1x
Speed
Pause
PracticeRead
Mode
Woordenschat
Stel je voor dat je een navigatiesysteem niet alleen vastloopt, maar dat de wegzeg maar letterlijk
onder je voeten verdwijnt.
Ja, dat is echt een bijzorgige dachten.
Precies.
En dat is dus exact wat er gebeurt als het onzichtbare contract tussen ons en onze
visieke omgeving, onverwacht wordt verbroken.
Welkom bij deze verkennen.
Fijn om hier weer te zijn.
We hebben vandaag een hele stapel aan tekeningen en bronnen voor ons liggen en het gaat over twee
schijnbaar onbeduidende alle dagse gebeurtenissen in de openbare ruimte.
Klaopt.
En onze missie vandaag, voor jou als luisteraar, is on daar is een laag diper in te graven.
We willen ontdekken wat er cognitief en social met ons gebeurt als die ontworpen wereld
om ons heen ons ineens in de steeklaat.
Ja, en dan nog belangrijker eigenlijk hoe de informele veiligheid nette in onze samenleving
de gatenvullen die die voor meelensystemen laten vallen.
Exact.
Wat we vaak vergeten is dat we dagelijks navigeren door een ruimte die we echt volstrekt
van zelfs spreken beschouwen.
We lonen gewoon vol op de aanname dat de stoep vlak is.
Ja, of dat een speeltoestel veilig is.
Precies.
We gaan er gewoon vanuit dat de infrastructuur functioneert.
En de bronnen die we vandaag bespreken onthuilen echt hoe dun dat laag je vineer van zekerheid
in werkelijkheid is.
Oké, laat we dit eens uitpakken.
Want dit overkoepelende tema hier is, de extreeme kwetsbaarheid van routineers die we normaal
gesproken helemaal op de automatische pilot uitvoeren.
Ja, routineers waren we niet eens over nadenken.
Precies.
Laat me meteen naar het eerste scenario gaan.
Wat moet er zannen?
Het is een grijze natte dinsse hoogdend en ze loopt op de stoep vlak bij een truinstation.
En zannen is blind toch?
Ja, zannen is blind, ze navigeren met een witte stok en de bron beschrijft haar ervaring echt
heel indringend met dat ritme van die stok dus.
Tick, tick, tick.
Wat meteen al een heel sterk beeld geeft?
Zeker.
En wat met direct greep in de tekst was de rijkdom van die sinduigelijke beschrijving.
Toen wij misschien gehaast naar de schermstaaren tijdens het lopen, neem ik zei echt een simpel
niet aan prikkelvop.
Ja, ze zoveel bewust er van haar omgeving.
Absoluut.
Zort het zware, diepe ronk van een wegrijdende bus, ze voelt de trillingen ervan in de voeten,
en zo ruikt nattebladeren, de regen, een zween van die typische stationscoffie.
Ja, dat is een heel specifiek geurlandschap.
Ze regesteert een fietspel, ze telt haar stappen, zo hoort voetstappen om zich heen, die
roete zit echt muur vast in haar hoofd.
En die beschrijving is essentieel, want het dwingt ons nat te denken over wat een roete eigenlijk
is.
Voor de meeste mensen is ruimtelekennaar via een onbewust visueel proces.
Je kijkt gewoon wat je heen moet.
Precies.
Maar wat hier geschetsd wordt is een extreemgedeten jeerde kochnitieve kaart en die is gebouwd
op allerlei sinduigelijke anchor punten.
Zannen doet de hele tijd aan continu bewust de berekening.
Maar dat klinkt eigenlijk heel veel moeiend.
Ja, haar veiligheid hangt niet af van overzicht, maar van voorspelbaarheid.
Elke stap, elke geur, elke specifiek geluid is een data-punt.
Dat vertelt haar berein eigenlijk van, oké, je bent veilig, je bent op de juiste weg, je
kunt de volgende stap zetten.
Maar dan, en dit is waar het mis gaat, dan stort dat hele kaartenhuis in elkaar.
Daar is dat vertrouwde, tick, tick, tick, slaat haar stockplotseling in het niet.
Ja, de grond is letterlijk weg.
Er ontbrekt gewoon een stoeptegel.
Ze buigt voorover, de bron beschrijft, hoe ze met haar hand voelt en ze ontdekt een gat waar
haar hele hand in past.
Dat een heel beangsegegen moment moet zijn, echt wel.
Ze voelde ruurranden, de koude natte aarde.
En op dat moment dacht ik, standardsnavigatie is niet zo maar een roete.
Het is eigenlijk meer een soort complexe muzikale partituur.
Dus een mooi vergelijking?
Ja, toch?
En als we dan een tegenombreken, stopt niet alleen de muziek, maar die hele symfonie slaat gewoon
false.
Ze vliegde de orientatie compleet, omdat dat ritme botweg breekt.
En ze staat daar in de regen?
Ja, ze staat in de koude regen.
En ze zucht alleen maar, niet weer.
Wat hier fascinerend dan is, is dus die abberupte overgang van een soort flow naar absolute
steelstand.
Koordinatief gezien crash-taartysteem gewoon volledig.
Ja, het is echt een soort error in doorhoofd.
Ja, exact.
Het ombreken van die tegenwoord is geen opstakel waar ze makkelijk omheen stapt.
Het is een leeg te de jaren mentale kaart in één klap dan ja corrupt maakt.
Maar wat me in die bron enorm opvalt is haar psychologische reactie.
Hoe bedoel je dat?
Ze is gefrustreerd, te zucht, maar ze escaleren het niet.
Ze blijft heel rationeel.
Voor iemand wiens primaire navigatiemethoden zoiets om klaar is gemaakt vergt dat echt een
in mensenbeheersing.
Om de hardslag laag te houden?
Ja.
En om niet in blinden paniek te raken.
Dat was zoveel kochnitief een emotionele energie.
Maar wacht even, ik snap wel dat ze schrik, maar waarom is paniek eigenlijk de standaard verwachting
hier?
Wij staan er ook wel eens op een afgesloten weg, zonder directe wit je wel hegelijk paniek
te raken.
Ja, maar het grote verschil zit hem echt in de alternatief.
Kijk, als jij een afgesloten weg ziet, dan scan je visueel binnen een fractie van een
seconde, de omgeving op een alternatieve route.
Ja, je ziet meteen een ander zijstraadje.
Precies.
Je brein ziet de oplossing eigenlijk al, voordat de frustratie echt indaalt.
Maar verzannen is die omiddelijke feedbackloepen gewoon niet.
Ze kan niet vooruit en achteruitstappen herstelt haar enke punten ook niet zomaar.
Direct.
Het is letterlijk gestrand.
Gestrand in het niet.
Die leegte voor haar, de winkte haar om de volledige verantwoordelijkheid voor haar veiligheid,
die ze zoiets nog deelden met de infrastructuur, weer compleet intern op te lossen.
En dat onzichtbare gevaar verzannen is echt een brollandcontrast met de tweede bron die we hebben
gelezen.
Ja, dat is een compleet andere situatie.
Waar zanderswield vastloopt, door iets wat er niet is, dus een leegte, zagen we in de tweede
cases dat onze aannames net zo hard valen, door een omgeving die veranderd door iets wat juist
overduidelijk wel aanwezig is.
En ook een hele andere sfeer.
Ja, we maken echt een enormes prong.
We verlaten die regenachtig dinsdag en verstaan ineens op een zon overgroten, superdrukplein
op een zaterdagmiddag.
Heerlijk weer blauweleugd.
Precies, blauweleugd, lagende kinderen, ouderzoekbankjes, je ruikt het versig gras, zonnenbrandcreme
en midden op dat pleins dat een spiksplinden nieuw knolgeel met roodklimbrek met een glijbaan.
Die hebben we glimpt in een zon.
En dat is echt een totaal andere architectuur van de openbare ruimte toch?
Zeker, waar het station voor zannen heel functioneel was, is dit plein puur ontworpen voor recreatie
en ontspanning.
De hele infrastructuur reelt hier gewoon onbezorgdheid.
En in die onbezorgdheid hebben we dus tom en jongen van acht.
En wordt door zijn vriendje samen uitgedacht en de klimp vol energie die nieuwe glijbaan op.
Zoals in acht jaren dat doet?
Ja, er voelt het warmen plastic onder z'n handen en glijd naar beneden.
Hij roept nog, wooh, dat is cool.
En dan komt hij beneden met een plofteld stilstand.
En dan wil hij op staan?
Ja, en we op staan, maar hij kan niet.
Ze broek zit lettelijk vast aan het plastic van de glijbaan.
Door die vol de zon is de glijbaan zo bloed heet geworden dat het materiaal, nou ja, licht gesmolte
of op z'n minst extreme plakkerig is geworden.
Hij zit gewoon vast geleimd.
Hij zit helemaal vast.
En op dat moment verandert een plek van speelzheid dus ineens in een plek van opsluiting.
Ja, heel opgerupt.
Maar oké, ik kijk hier dus wel echt een beetje een probleem met de logicaar.
Hoi vertel.
Nou ja, zannen zag het gaat niet dat ze voorkomen logisch, maar die glijbaan van tom was knolrood,
stond midden in de brandende zon en glom lettelijk van de hitte.
Is dat niet gewoon totale najeviteit van zo'n achtjarige?
Dat klinkt logisch, maar ik bedoel waarom stappen volwastende en kinderen,
zo vaak vol vertrouwen in situaties, die als je er even met je gezonde verstand over nadenkt,
over duidelijke risico-vormen.
Waarom voeltien dit eerste even aan dat plastic?
Dat is een hele goede vraag.
Als we dit verbinden met het groter op laagje komen we uit bij wat in psychologie en ontwerp kunnen
waargenomen voor dansies wordt genoemd.
Afordanties.
Ja, een afordantie is eigenlijk de eigenschap van een object die aangeeft hoe het gebruik moet worden.
We zijn als maatschappij zo gekonditioneerd om de signalen van stedelijk ontwerp gewoon blind te vertrouwen.
Oké, dus de kleuren en zo?
Ja, die vele kleuren, de ronde vormen, het feit dat er een gloed nieuw uitziet,
dat alles is een ontwerptaal die communiceert van, hey, ik ben goed geurd door experts,
ik ben veilig, ik kunt je kritische risico-beordeling lekker uitschakelen.
Wow, dus we besteden ons gezonde verstand eigenlijk gewoon uit aan de gemeente?
In feite wel, ja.
Onze brein zoekt continu nummerneren om cognitieve belasting te verminderen.
Als wij elke bank, ook een glijbaan en elke stuk tegen al eerst aan een uitgebreide veiligheidsinspectie moesten onderwerpen.
De BDH dat nog bezig.
Precies, dan zouden we niet meer kunnen functioneren in een stad.
Dus vertrouw Tom volledig op de belofte van de ontwerper.
De hitte is een blinde vlek voor hem.
Puur omdat het objecten fundamentele regels van speelplaatsen lijkt te volgen.
En daar komt nog bij dat het soort opstakel voor Tom ook heel anders uitpakten voor zannen.
Ja, klopt.
Kijk, voor zand is het probleem puurfysieke logistiek.
Ze moet naar die bus.
Maar voor Tom, en dit vond ik misschien wel het pijnligste detail uit de tekst,
voor hem veranderd dat fysieke vastzitten binnen luttelens konden in een ganadeloze sociale barriëren.
Dat is een hele scherp observatie.
De fysieke pijn of het ongemak valt echt in het niet bij de psychologische impact.
Ja.
De bron beschrijft echt zo pijnlijk hoe zijn vriendjes al onbedalig begint te lachen.
Andere kinderen verzamelen zich rond die glijbaan.
De nacht meer even aan elk kind.
Exact.
Tom voelt z'n hart in zijn keel kloppen.
En dan komt er een meisje in een rode jurk dicht bij die hem heel bloedsyrieus een oprecht aan kijkt en vraagt gaat het.
Oh, dat is de genaarde slag.
Dat is toch vreselijk op die leeftijd.
De absolute genaarde slag voor zijn ego.
Hij wens dat hij onzichtbaar is.
Het valen van de infrastructuur leidt hier gewoon direct tot publieke verneidering.
En dat illustreert weer perfect hoe ruimteelijke ordening nooit los staat van een sociale dynamiek.
Een glijbaan is in die context een soort podium.
Als je daarop vast zit, sta je letterlijk en vergelijk te kijken.
Iedereen staart na je.
Ja, ze zijn autonomie is een compleet afgenomen door een stuk warm plastic.
Voor de ogen van al zijn leeftijdsgenoten.
En dat brengt ons eigenlijk op het absoluutekant op punt in deze beide analyse's.
We hebben nu twee momenten waarop dat de onzichtbare contract brekt.
De infrastructuur vaalt.
En dan is de vraag, wie los het op?
Ja, wie komt er in actie?
En hier wordt het echt interessant.
Wat in beide verhalen zien we dat de officiële systemen gewoon hopeloos de kortgieten.
Laat we eerst even terug gaan naar Sanne in die regen bij het station.
Oké.
De stopte man met een hond.
En de tekst geeft ons wie je direct dat sinduigelijke anchorpunt.
Sanne hoort je hond heel snel heig als of ze net hebben gerent.
Een mooie sinduigelijk detailje weer.
Ja.
En de man snapt het probleem.
En we doet-ie.
Hij kieft in de eerste instantie voor de vormeleroeten.
Hij pak ze telefoon en belte gemeten.
Wat eigenlijk de meest logische burgeplicht is, zou je zeggen.
Zeker.
Maar goed, hij staat daar wel 5 uur in de stroomende regen in de wacht.
Hij komt terug bij Sanne en zegt, ja, ze hebben de melding aangemaakt.
De komt-ie wat naar kijken, maar het kan wel een uur duren.
Een uur?
Een uur.
En Sanne moet naar de werk.
Ze moet hier romker de gele beurs halen.
De buurokratische tijdlijnd staat natuurlijk totaal in de verhouding tot de acuutereeliteit.
Daar, op die stop.
En dit is een prachtig voorbeeld van hoe instituties opereren.
Ze zijn ontworpen op schaalbaarheid, protocolen en anspracelijkheid.
Niet op de praktijkbus.
Nee, zeker niet op snelheid en empatie.
Voor de gemeente is zo'n ontbrekende tegen gewoon een incident met een respondstijd van 60 minuten.
Een nummertje in het systeem.
Precies.
Maar voor Sanne is het een acuuticrisis, die haar deel namen aan de maatgepij gewoon blokkeerd.
Dit is wat sociologen vaak zien.
Vormelensysteemen zijn tolog en te gestanderdiseerd om dit soort micro-crisis op straat niveau direct op te vangen.
En wat gebeurt er dan vervolgens?
Die voormelen roept de faalt en de informele menselijkeheid neemt het gewoon over.
De band zich heel simpel zullen we er anders samen even omheen lopen.
Mijn hond is heel lief.
Dat is toch prachtig.
Ja, en dan blaft die hond heel zachtjes. Dat is een geweldig detijende tekst.
Hij biedt zijn arm aan.
En samen zetten ze vier elige controleerde stappen langs de rand van het gat.
Vier stappen om de krisis op te lossen.
Precies.
Sanne voelt met haar stock de vertrouwde teegels weer.
De hond kwiespeld.
Sanne is losgebroken uit haar isolument.
En even later zit ze in die bus, met de geur van nattejas om zich heen en de regen tegen het raam.
En dan realizeren ze zich dat ze geret is niet door de gemeent,
maar door de improvisatie van de voldslagen vreemden.
Wat dit heel sterk laat zien, is dat de samenleving uiteindelijk draait op dit soort informele veiligheidsnetten.
We betalen braafbelasting voor die stoep,
maar we vertrouwen op de man met de hond als de stoep verdwijnt.
Ja, hij is de echte brug.
Hij overbrugt het gat in het systeem.
Lettelijk in dit geval.
Zien we dan niet exact dezelfde dynamiek bij Tom, op die snichtheten glijbaan.
De formele autoriteit in de wereld van een 8-jarige is natuurlijk de oude.
De ultimistatie voor een kind.
Ja.
En Tom's moeder heeft het vanavond bankjes in gebeuren.
Ze stappen naar die glijbaan toe, analyseren de situatie heel rationeel.
En ze proberen het probleem op de meest directe logische manier op te lossen.
Ze pak Tom vast en trekt aan hem.
Wat ook echt de standaardinterventie is.
Fisieke kracht gebruik om een fysiek probleem op te lossen.
Maar de autoriteit valt.
Dat gesmolte plastic heeft echt geen millimeter mee.
En Tom begint alleen maar harder te jammer dat het pijn doet.
Dus het vormele systeem werkt weer niet?
Nee.
De vormelen hier raar gisteren oplossing werkt hier gewoon niet.
En net als bij zannen, in de regen, komt de verlozing uit een compleet onverwachten, informelen en...
nou ja, best wel onortend ook zo hoek.
En wie is de redder in nood?
Mevrouw de vries.
We kennen allemaal wel een mevrouw de vries.
En ze zijn typische buurtbewonsten met zo gigantische tas waar echt een heel huishouden in lijkt passen.
Ja, die ken ik wel.
Ze ziet de worsteling.
Ze stapt kan naar voren en houdt er gewoon een busje talkpoeder uit.
Wat trouwens een vorm van die vergett denk is dat je bij instituts iszelfde ziet.
Precies.
Ze stroeit dat poeder heel roojauw over de gelijkband helemaal rondom Tom's benen.
En de bron vermeld heel specifiek dat het poeder naar bloemen ruikt.
Een mooi contrast.
Ja, en die bloemengeur vermenkt ze dan met de geur van dat warmer plastic.
Dat poeder houdt de vrijving weg, de moeder trekt nog één keer...
en werd een zacht flop gluit, komt Tom eindelijk los.
Hij rolt zo achterover het gras in.
Eindelijk vrij.
Ja, het hele plein lacht en klapp mee.
En Tom, hoeveel die nog steeds rood-argelopjes van schaamte, kan eindelijk weer aardemhalen.
En laten we die sinduigelijk in de thuis er nog eens bij pakken.
Het heige van de hond bij Zannen.
En de bloemengeur van het talkpoeder bij Tom.
Ja, waarom ligt daar zelf een aandruk op?
Nou, dat zijn niet zo maar leuke de thuis om met de verhaal met je op te leuken.
Het benadrukkt heel sterk het contrast tussen killen afstandelijke systemen...
en het tasbare organische menselijke interventie.
Ja, die manier.
Systemen hebben geen geur, ze hebben geen warmte, ze laten je wachten...
aan het telefoon met de muziekje.
Menselijke solidariteit daarin tegen is rommelig.
Het ruikt naar bloemen, het heicht.
En het grijpt direct in.
Dit is hoeveel de gaten in onze infrastructuur...
dichter met echte medementelijkheid.
Dus wat betekent dit nou allemaal?
Want laten we eerlijk zijn.
Deze gebeurt in de seduure in realiteit.
Misschien maar vijf minuten toch?
Zonder staat vijf minuutjes in de regen...
om zit vijf minuten vast op die glijba.
Het is heel kort ja.
Maar de kochtitieve naastleep van zo'n incident...
vormt wel compleet hoe ze zich daarna door de wereld bewegen.
In de bron lees we namelijk dat Zanne de volgende ochtend...
weer die zelf de route loopt.
Dezelfde stationsgeur, zelfde getik...
ze na het te plekte als onheils in de spanning steigd in Haligaam.
Ze tikt veel voorzichtiger en dan...
voelt ze iets anders.
Ze voelt een perfect vlakke ondergrond.
Er ligt een gloed nieuwe tegel.
Dus de gemeente heeft het eigenlijk wel haar werk gedaan?
Dat hebben ze zeker.
En de reactie van Zanne erop is, best wel fascinerend.
Zodra ze die nieuwe tegel voelt, klaar het haar hele wereld op.
De bron beschrijft hoe ze ineens de zon weer op de gezicht voelt.
Ze oorten vogelsweer en ze ruikt versen bloemen bij de kiosk.
De rust kert terug.
Ja, haar interne muzikale partituur klopt gewoon weer.
haar vertrouwen in de ruimte hersteld zich bijna omiddelig.
En dit werpt echt een belangrijke vraag op over de veerkracht van ons vertrouwen.
Voor Zanne is het incident afgesloten...
De zinproweg omdat de fysieke werkelijkheid is gecoeriseerd.
Het probleem is opgelost.
Ja, haar afhankelijkheid van de infrastructuur is niet veranderd.
Ze moeten wel blijven vertrouwen om uberhop te kunnen functioneren.
haar angst verdwijnt omdat het vormelensysteem, wel eens waartraag,
het probleemstructuriel heeft opgelost.
haar wereldbeeld waarin de gemeente de stoep repareren...
en medeburgers haar helpen als het fout gaat, is inwezig onbevestigd.
Maar dan Tom.
Zijn naast levert echt een compleet andere insicht op.
Hij zit na afloop met zijn moeder op een bankje, drinkt wat water...
en kijk nog eens naar het klimrek.
Hij ziet andere kinderen naar boven klimmen, maar het valt hem op dat zij wel heel voorzichtig doen.
Ze testen het uit.
Ze voelen eerst, ze glijden heel langzaam...
en Tom voelt natuurlijk enorm een opluchting dat hij de raf is.
Maar hij trekt wel echt een messcherpe conclusie voor een 8-jarige.
Wat denk hij?
Hij denkt zichzelf van na de volgende keer ga ik eerst even mijn eigen hand voelen.
Je moet altijd zelf goed kijken en testen...
want soms is iets gevaarlijk, zonder dat het gevaarlijk uitziet.
Stijn harde les.
Waar zanders wereld werd gereperiert, is het vertrouwen van Tom dus definitief geknakt.
Hij vertrouwt het niet meer.
Nee, hij heeft geleerd dat de affordanciers van die ontworpen wereld kunnen liggen.
Een velgekleurde gluwd nieuwe grijbaan kan gewoon een valschik zijn.
Hij verliest op dat moment zijn na even blinde overgave aan de infrastructuur...
en hij vervangt het door en pyris onderzoek.
Zelf voelen, zelf testen.
Ja, zijn relatie met de openbaar ruimte is getransormeerd.
Van passief vertrouwen gaat hij nu over naar actieve waksamheid.
En dat is een transformatie die we als volwassen was...
waarschijnlijk allemaal wel een keer bedoog gemaakt.
En dat breng me eigenlijk bij de vraag die ik heel graag aan jou...
de luisterij wil stellen.
Het is belangrijk om daar zelf op te reflecteren.
Zeker.
Hoe beweeg jij je door je eigen stad of wijk?
Ben jij nog altijd die Tom voor het incident...
die gewoon blindvaart op de gedachte dat de overheid, de stadsplanners...
en de ontwerpers alles veilig hebben gemaakt?
Neem jij de ontsichtbare vangnetten voor lief?
Dat is heel herkend maar voorvelen.
En misschien nog wel urgenter.
Als die vangnetten onvermijdelijk een keer schuren...
welke rol pak jij dan in die rommelige menselijke realiteit die daarop vocht?
Ben jij de man met de hond?
Die niet bang is om te stoppen, om in de koude regen te wachten...
en een onbekende fiesiek te begrijden?
Of ben je een mevrouw de vries?
Ja.
Of ben je mevrouw de vries?
Die gewoon weiger te accepteren dat het situatie muur vast zit.
En met een dwarze creatieve oplossing, de bolostrecht.
Of lopje, diep verzonken je eigen digitale bubbel.
Domweer door, omdat je denkt dat de gemeente het wel zo loplossen.
Het is zo cruciaal om te bezeven dat de openbare ruimte geen neutralen achtergrond is...
waar tegen ons leven zich zomaar een beetje afspeelt.
Wat is dan wel?
Het is echt het doorlopend contract dat we met elkaar onder tekenen.
Soms is de inkt van het contract een goed functionerende stoep tegen.
Maar veel vaker is het onze bereidheid om elkaar blindspots aan te vullen.
Doe hem dat het systeemvaald.
Precies.
De Formelen Instituties kunnen gewoon weg niet elke onbrekende tegelen...
en elke gesmodde speeltoestel in real-time verspellen of verhelpen.
Dat is onmogelijk.
Zonder dat informelen, zingtuigelijke netwerk van buuren en voorbijgangers...
stort het hele systeem van de stad feitelijk in.
Wauw.
Het laat prachtig zien dat waren infrastructuur eigenlijk veel meer is dan...
beton, rood, plastic en goed keurigstikkers.
Het is vooral de menselijke waksamheid die we voor elkaar over hebben.
We hebben het in deze analyse nu uit sluitend gehad over fysieke barrières.
De tasbare wereld.
We hebben er weer op die we kunnen ruiken, horen en voelen.
Maar ik wil deze verkening heel graag afsluiten met een gedachte...
om nog even op te kouwen.
Kom op.
Stel je nu eens voor dat deze twee verhalen een perfecte 1 op 1 meter voor...
vormen voor ons hele dag ze digitale leven.
Oh, dat is een hele interessante hoek.
Ja, bedenk maar eens hoeveel onbrekende tegelst of plakkere geglijbaanen...
we dagelijks accepteren op de apps en platforms die we gebruiken.
En we doen dat met precies dezelfde en eviteit als de jongertom.
We klikken over op blindelingen op.
We klikken blindelingen op akkoord.
We navigeren in vliegende vaard door ook voor blinderde interfaces...
die met hun vele kleuren communiceren dat alles veilig en leuk is.
Die afvordanciers weer?
Exact.
We vertrouwen het roopt dat de architecten van het internet onze route keurige beglad gestreken.
Maar wat was de boel ineens crashed?
Als ons digitale navigatie-systeem corrupt raakt...
of onze persoonlijke dataplonseling vastzit aan een platform...
waarmee met geen mogelijkheid meer los vorkomen.
Wie bellen we dan?
Dan heb je geen momenten noont.
Nee, precies.
En vooral, wie is er in die onzichtbare koude digitale ruimte...
de man met de heigen de hond om ons weer op de vertrouw de route te zetten?
Waar is de digitale mevrouw de vries met haar riddende talkpoeder?
Bestaan die informele vangnet er daar überhaupt te wel.
Dat is de vraag.
Of wachten we daar eindeloos in de figuurlijke regel op een systeem dat nooit komt?
Neem dat maar eens mee in je achterhoofd...
de volgende keer dat je ergens weer vol vertrouwen op klikt.
Onzin, we dachten dat je vandaag weer bij was om deze matiering...
wel eens uit te diepen.
Blijf scherp, let een beetje op je mede mens...
en heel graag tot de volgende verkending.
Settings
Text
Mode
Audio
Pause