Het gebouw dat nog niet bestaat

Het is een mooie zaterdag in Rotterdam, de zonscheind, de lucht is blau.

Ik loop over de irasmusbrug.

Ik heet Tom, ik ben 32 jaar en ik woon in Rotterdam.

Ik hou van mijn stad, ik hou van de moderne gebouwen, ik hou van de kunst en ik hou van de maas.

Vandaag ga ik naar een bijzondere plek.

Een vriend heeft mij een foto gestuurd.

Op de foto staat een groot gebouw, het gebouw heet Rice.

Maar het gebouw is nog niet gebouwd.

Het is een plan, een toekomstplan.

Ik wil het met mijn eigen ogen zien.

Ik loop naar de Wilhelmina pier.

Daar is veel ruimte.

Er zijn oude pakhuizen, er zijn nieuwe kantoren.

En er is een leeg stuk grond.

Op dat leeg stuk grond komt misschien het riesige bouw.

Ik kijk naar de grond.

Er is alleen zand en een paar stenen.

Geen gebouw, geen glas, geen staal, alleen een leeg te.

Ik hoor de wind, ik ruik het water van de rivier, ik zie een meofliegen, de meel land

op een paal, de paal is van houd, het houd is oud en grijs, dan zie ik een man.

Hij staat ook naar de leeg te kijken, hij draagt een geel hasje, hij heeft een helm op, hij

is een bouwvakker, ik loop naar hem toe.

Ik vraag, meneer, komt hier het riesgebouw, de man lacht, hij zegt.

Ja, dat is het plan, maar we wachten nog op papierwerk.

Het kan nog een jaar duren, ik vraag, een jaar, de man knikt.

Ja, misschien nog langer.

De gemeente moet nog akkoord gaan.

En er is veel discussie, sommige mensen vinden het gebouw te hoog, andere vinden het mooi.

Ik vind het mooi.

Het wordt een eco.

Even tussendoor bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram, dan stuur ik je een

speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Oon, net als de erasmus brug.

Ik kijk weer naar de leegde.

Ik stel me voor hoe het gebouw eruit zal zien.

Het wordt hoog, heel hoog, misschien wel 150 meter.

Het krijgt veel glas, het glas weerkaats de zon.

In de avond ligt het gebouw op.

Het wordt een baken in de stad.

Mensen komen erwerken, mensen komen er wonen, er komt een park op het dak, met bomen en planten

en een restaurant.

Je kunt er eten met uitzicht over de maas.

Dat klinkt geweldig, maar nu is er nog niets, alleen een leegde.

Ik voel me een beetje te lurgensteld.

Ik had gehoopt dat het gebouw al bijna klaar was.

Ik wilde het zien, ik wilde er naar toe, maar ik moet gedeeld hebben.

Gedeeld is niet mijn sterkste punt.

Ik zucht.

De bouwvakker hoort het.

Hij zegt, maak je geen zorgen, goede dingen komen langzaam.

Rome is ook niet in een dag gebouwd.

Ik lach.

Je hebt gelijk.

Ik kom over een jaar terug, dan drinken we koffie op het dak.

De man lacht ook.

Afgesproken.

Ik loopt terug over de brug, de zon schijnt nog steeds.

De lucht is nog steeds blauw.

Ik denk aan de toekomst.

Rotterdam verandert altijd.

Dat is mooi.

Niet blijft hetzelfde.

Vandaag is er een leegde.

Morgen is er een gebouw.

Ik voel me weer blij.

Ik hou van mijn stad.

Ik hou van de verandering.

En ik hou van de belofte van iets nieuws.

Ik kijk nog een keer om.

De bouwvakker zwijt.

Ik zwijt terug.

Dan loop ik naar huis.

Met een glimlag op mijn gezicht, want Rotterdam blijft altijd bouwen, altijd dromen, altijd vooruit kijken.

Tot de volgende keer.

Ga naar Dutchfluency.com slash transcripts.

Tick op een woord als je vast loopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert tot de volgende keer.