Michelle Obama's Mijn Verhaal: Van Zuidkant tot Witte Huis

Stel je voor: je bent een meisje van zeven jaar oud.

Je woont in een klein huis in Chicago.

Je ouders hebben weinig geld.

Maar ze hebben een droom voor jou.

Ze zeggen: 'Michelle, jij kunt alles worden wat je wilt.' Dat meisje ben ik.

Mijn naam is Michelle Obama.

En dit is mijn verhaal.

Vandaag neem ik je mee in het boek Mijn Verhaal, geschreven door Michelle Obama in tweeduizendachttien.

In het Engels heet het Becoming.

Het is een boek over opgroeien, over familie, over hard werken en over hoop.

Ik vertel het je in het Nederlands, speciaal voor jou.

Dus ga lekker zitten, pak een kopje thee, en luister naar het verhaal van een meisje dat de wereld veranderde.

Michelle Obama groeide op in de South Side van Chicago.

Dat is de zuidkant van de stad.

In de jaren zestig en zeventig was dat een buurt met veel zwarte gezinnen.

Het was er niet altijd makkelijk.

Er was armoede en soms gevaar.

Maar Michelle had een warm thuis.

Ze woonde in een klein appartement boven de woning van haar tante.

Het gebouw was van haar oudoom.

Haar vader heette Fraser.

Hij werkte bij de waterleiding van de stad.

Hij had multiple sclerose, een ziekte die zijn spieren langzaam zwakker maakte.

Maar hij bleef werken.

Elke dag.

Haar moeder heette Marian.

Zij was huisvrouw en later werkte ze als secretaresse.

Marian was streng maar liefdevol.

Ze leerde Michelle om vragen te stellen en om voor zichzelf op te komen.

Michelle had een oudere broer, Craig.

Craig was slim en sportief.

Hij ging naar een goede school en later naar Princeton University.

Michelle keek tegen hem op.

Ze wilde net zo succesvol zijn.

Haar ouders geloofden in onderwijs.

Ze zeiden altijd: 'Als je goed je best doet op school, kun je alles bereiken.' Michelle nam dat serieus.

Ze werkte hard en haalde goede cijfers.

Op de lagere school sloeg ze een klas over.

Ze was een van de beste leerlingen.

Maar Michelle zag ook dat niet iedereen dezelfde kansen kreeg.

Blanke kinderen uit rijkere buurten hadden meer mogelijkheden.

Dat maakte haar boos.

Ze leerde dat het leven niet altijd eerlijk is.

Maar ze leerde ook dat je moet vechten voor wat je wilt.

Haar moeder zei: 'Als je iets niet bevalt, moet je er iets aan doen.' Dat advies nam ze mee, haar hele leven.

Op de middelbare school ging Michelle naar Whitney Young High School.

Dat was een nieuwe school met veel verschillende leerlingen.

Blanke kinderen, zwarte kinderen, rijke en arme kinderen.

Michelle voelde zich soms onzeker.

Ze was een zwart meisje uit een eenvoudige buurt.

Maar ze leerde om zich niet te verstoppen.

Ze deed mee aan debatwedstrijden en werd voorzitter van de studentenraad.

Ze ontdekte dat ze goed kon praten en mensen kon overtuigen.

Na de middelbare school ging Michelle naar Princeton University.

Dat was een grote stap.

Princeton was een elite-universiteit met vooral blanke studenten.

Michelle voelde zich er vaak alleen.

Ze was een van de weinige zwarte studenten.

Sommige medestudenten keken op haar neer.

Ze dachten dat ze er niet hoorde.

Maar Michelle gaf niet op.

Ze studeerde sociologie, de wetenschap van de samenleving.

Ze wilde begrijpen waarom mensen verschillend behandeld worden.

In negentienhonderdvierentachtig studeerde ze af.

Daarna ging ze naar Harvard Law School, een van de beste rechtenopleidingen ter wereld.

In negentienhonderdachtentachtig werd ze advocaat.

Michelle ging werken bij een groot advocatenkantoor in Chicago.

Ze verdiende veel geld.

Ze had een mooi appartement.

Maar ze was niet gelukkig.

Ze voelde zich leeg.

Ze dacht: 'Is dit alles?

Wil ik de rest van mijn leven contracten lezen?' Ze besloot iets anders te doen.

Ze ging werken voor de stad Chicago, voor de burgemeester.

Daar hielp ze mensen in achterstandswijken.

Ze voelde zich nuttig.

Later werd ze directeur van een programma dat jonge mensen hielp om vrijwilligerswerk te doen.

Ze vond haar passie: mensen helpen.

In negentienhonderdnegenentachtig kreeg Michelle een bijzondere opdracht.

Ze moest een jonge advocaat begeleiden die stage liep bij haar kantoor.

Zijn naam was Barack Obama.

Hij was slim, charmant en had een grote glimlach.

Michelle was eerst niet onder de indruk.

Ze vond hem een beetje arrogant.

Maar Barack was vasthoudend.

Hij vroeg haar steeds mee uit.

Uiteindelijk zei ze ja.

Ze gingen samen naar een film en daarna naar een ijssalon.

Ze praatten uren.

Michelle ontdekte dat Barack niet alleen slim was, maar ook aardig en grappig.

Ze werden verliefd.

In negentienhonderdtweeënnegentig trouwden Michelle en Barack.

Het was een klein feest met familie en vrienden.

Michelle droeg een prachtige jurk.

Barack keek naar haar alsof ze de enige op de wereld was.

Ze waren gelukkig.

Maar Michelle wilde ook kinderen.

Het lukte niet meteen.

Ze had een miskraam.

Dat was heel verdrietig.

Later kregen ze hulp van een dokter en werden hun dochters geboren.

Malia in negentienhonderdachtennegentig en Sasha in tweeduizendéén.

Michelle was een liefdevolle moeder.

Ze wilde haar dochters dezelfde kansen geven als zij had gekregen.

Barack wilde de politiek in.

Hij werd senator van Illinois.

Daarna wilde hij president van de Verenigde Staten worden.

Michelle was eerst terughoudend.

Ze wist dat politiek hard en gemeen kon zijn.

Ze maakte zich zorgen over hun gezin.

Maar ze geloofde in Barack.

Ze zag hoe hij mensen inspireerde.

Ze besloot hem te steunen.

In tweeduizendzeven begon Barack zijn campagne voor het presidentschap.

Michelle reisde het hele land door.

Ze sprak met mensen, hield toespraken en deelde haar verhaal.

Ze werd een sterke campagneleider.

Mensen noemden haar de geheime wapen van Barack.

In november tweeduizendacht won Barack Obama de verkiezingen.

Hij werd de eerste zwarte president van de Verenigde Staten.

Michelle werd de eerste zwarte first lady.

Het was een historisch moment.

Op de avond van de overwinning stonden ze samen op het podium in Chicago.

Duizenden mensen juichten.

Michelle keek naar Barack en dacht: 'We hebben het gedaan.' Maar ze wist ook dat er een zware taak wachtte.

Het leven in het Witte Huis was heel anders dan Michelle gewend was.

Ze moest wennen aan de beveiliging, de camera's en de regels.

Ze kon niet zomaar naar buiten gaan.

Ze kon niet zelf autorijden.

Ze moest altijd voorzichtig zijn.

Maar Michelle besloot om er iets goeds van te maken.

Ze wilde een voorbeeld zijn voor andere vrouwen en meisjes.

Ze startte een programma tegen kinderobesitas.

Ze plantte een moestuin bij het Witte Huis.

Ze nodigde kinderen uit om te komen tuinieren en gezond te eten.

Ze reisde de wereld rond om meisjes te helpen naar school te gaan.

Ze werd een symbool van hoop en verandering.

Maar er was ook kritiek.

Sommige mensen vonden haar te streng.

Anderen vonden haar te veel bezig met mode.

Michelle leerde om niet naar de negatieve stemmen te luisteren.

Ze bleef trouw aan zichzelf.

Ze zei: 'Ik ben wie ik ben.

Ik hoef me niet te veranderen voor anderen.' Dat is een belangrijke les uit het boek.

In tweeduizendzestien kwam er een einde aan de presidentschap van Barack.

Ze verhuisden naar een huis in Washington.

Michelle was opgelucht.

Ze vond het fijn om weer vrij te zijn.

Ze kon weer zelf autorijden.

Ze kon naar de supermarkt gaan zonder beveiliging.

Ze kon genieten van kleine dingen.

Maar ze bleef ook actief.

Ze richtte de Obama Foundation op.

Die stichting helpt jonge leiders over de hele wereld.

Ze schreef haar boek Mijn Verhaal.

En ze bleef haar stem gebruiken om mensen te inspireren.

Wat leert dit boek ons?

Ten eerste: familie is alles.

Michelle's ouders gaven haar liefde en vertrouwen.

Dat gaf haar de kracht om te dromen.

Ten tweede: doorzettingsvermogen loont.

Michelle werd vaak tegengewerkt.

Ze voelde zich soms niet goed genoeg.

Maar ze gaf nooit op.

Ze bleef werken en geloven in zichzelf.

Ten derde: identiteit is belangrijk.

Michelle worstelde met wie ze was.

Was ze de zwarte vrouw uit Chicago?

De advocaat?

De first lady?

Ze leerde dat ze al die dingen tegelijk kon zijn.

Ze hoefde zich niet in een hokje te laten stoppen.

Ten vierde: hoop is krachtig.

Michelle gelooft dat je de wereld kunt veranderen als je erin gelooft.

Zelfs als het moeilijk is.

Het boek eindigt met een mooie gedachte.

Michelle zegt: 'Er is geen einde.

Er is alleen maar een begin.' Ze bedoelt dat het leven altijd doorgaat.

Je blijft groeien en leren.

Je verhaal is nooit af.

Dat is een troostende gedachte.

Het betekent dat je altijd kunt veranderen.

Je kunt altijd een betere versie van jezelf worden.

Ik hoop dat je genoten hebt van dit verhaal.

Michelle Obama's Mijn Verhaal is een boek vol warmte, eerlijkheid en wijsheid.

Het laat zien dat je afkomst je niet bepaalt.

Je dromen en je harde werk wel.

Of je nu een meisje bent in Chicago of een jongen in Amsterdam, je kunt je eigen verhaal schrijven.

Blijf leren, blijf groeien en blijf geloven in jezelf.

Bedankt voor het luisteren naar Boekisodes.

Ik ben Rick van Dutch Fluency.

Als je de tekst van deze aflevering wilt meelezen, ga dan naar dutchfluency.com slash transcripts.

Daar vind je alle woorden en zinnen.

Zo kun je nog beter Nederlands leren.

Tot de volgende keer!

Tot de volgende keer dus, maar voordat je gaat, wil ik nog even wat dieper ingaan op een paar thema's uit het boek.

Want er zitten nog een paar mooie lessen in die ik graag met je deel.

Lessen die je niet alleen helpen om het boek beter te begrijpen, maar ook om je eigen leven vorm te geven.

En natuurlijk om je Nederlands te verbeteren.

Laten we beginnen met het thema identiteit.

Wie ben je?

Dat is een grote vraag.

Michelle Obama worstelt daar in het begin van het boek mee.

Ze is een zwart meisje uit de South Side van Chicago.

Ze is slim.

Ze is ambitieus.

Maar ze voelt ook dat ze anders is.

Op school wordt ze soms niet gezien.

Mensen onderschatten haar.

Ze moet twee keer zo hard werken om serieus genomen te worden.

Dat is oneerlijk.

Maar ze leert er iets belangrijks van.

Ze leert dat ze niet afhankelijk is van wat anderen van haar vinden.

Ze bepaalt zelf wie ze is.

Dat is een krachtige gedachte.

Jij bepaalt zelf wie je bent.

Niet je afkomst.

Niet je huidskleur.

Niet je geslacht.

Niet de verwachtingen van anderen.

Jij bent de baas over je eigen identiteit.

Dat klinkt simpel, maar het is niet makkelijk.

Het vraagt moed.

Het vraagt dat je eerlijk naar jezelf kijkt.

Wie ben ik echt?

Wat vind ik belangrijk?

Wat wil ik bereiken?

Dat zijn vragen die Michelle zichzelf blijft stellen.

En ze geeft geen perfecte antwoorden.

Ze geeft eerlijke antwoorden.

Dat is het mooie van dit boek.

Het is geen handleiding.

Het is een verhaal.

Een verhaal over zoeken en vinden.

Over vallen en opstaan.

Over twijfelen en toch doorgaan.

Een tweede thema is familie.

Michelle komt uit een hechte familie.

Haar vader, Fraser, en haar moeder, Marian, zijn belangrijk voor haar.

Ze leren haar om te werken.

Ze leren haar om eerlijk te zijn.

Ze leren haar om voor anderen te zorgen.

Haar broer Craig is ook een grote steun.

Ze dagen elkaar uit.

Ze moedigen elkaar aan.

Dat is bijzonder.

Niet iedereen heeft zo'n familie.

Maar Michelle laat zien dat familie niet alleen gaat over bloed.

Het gaat ook over mensen die je steunen.

Mensen die je helpen groeien.

Mensen die je niet laten vallen als het moeilijk wordt.

Dat kunnen vrienden zijn.

Dat kunnen leraren zijn.

Dat kunnen buren zijn.

Iedereen heeft een netwerk nodig.

Niemand doet het alleen.

Dat is een belangrijke les.

Als je het moeilijk hebt, zoek dan hulp.

Als je iets moois bereikt, deel het met anderen.

Familie is niet altijd perfect.

Er zijn conflicten.

Er zijn misverstanden.

Er is pijn.

Maar er is ook liefde.

En die liefde is sterker dan de pijn.

Dat laat Michelle zien in haar boek.

Ze vertelt openhartig over de dood van haar vader.

Dat was een moeilijke tijd.

Ze was nog jong.

Ze studeerde aan Princeton.

Ze moest omgaan met verlies.

Dat deed ze niet alleen.

Haar familie stond naast haar.

Dat gaf haar kracht.

Later, toen ze zelf moeder werd, dacht ze terug aan wat haar ouders haar hadden geleerd.

Ze wilde hetzelfde doorgeven aan haar dochters.

Liefde.

Respect.

Verantwoordelijkheid.

Dat zijn de pijlers van een sterk gezin.

Een derde thema is onderwijs.

Michelle gelooft heel sterk in de kracht van onderwijs.

Ze zegt: onderwijs is de sleutel tot vrijheid.

Dat klinkt misschien overdreven.

Maar het is waar.

Als je kunt lezen en schrijven, kun je de wereld begrijpen.

Als je kunt rekenen, kun je beslissingen nemen.

Als je kunt leren, kun je groeien.

Michelle had geluk.

Ze ging naar goede scholen.

Ze had leraren die in haar geloofden.

Maar ze moest ook zelf hard werken.

Ze zat uren in de bibliotheek.

Ze maakte haar huiswerk serieus.

Ze stelde vragen.

Ze wilde niet zomaar een cijfer halen.

Ze wilde echt begrijpen.

Dat is een belangrijke houding.

Leren is niet alleen voor school.

Leren is voor het leven.

Je blijft je hele leven leren.

Nieuwe vaardigheden.

Nieuwe talen.

Nieuwe inzichten.

Dat houdt je jong.

Dat houdt je nieuwsgierig.

Michelle studeerde sociologie aan Princeton.

Daarna studeerde ze rechten aan Harvard.

Dat zijn indrukwekkende scholen.

Maar het ging haar niet om de namen.

Het ging haar om de kennis.

Ze wilde iets betekenen voor de wereld.

Ze wilde mensen helpen.

Dat is mooi.

Ze gebruikte haar opleiding niet om rijk te worden.

Ze gebruikte haar opleiding om anderen te dienen.

Eerst als advocate.

Later als directeur van een ziekenhuis.

Later als first lady.

Overal nam ze haar kennis mee.

En ze bleef leren.

Ze luisterde naar mensen.

Ze leerde van hun verhalen.

Dat is een les voor jou.

Blijf leren.

Blijf nieuwsgierig.

Ook als je al een diploma hebt.

Ook als je al een baan hebt.

Het leven is één grote school.

Een vierde thema is liefde.

Michelle en Barack Obama hebben een bijzondere relatie.

Ze ontmoetten elkaar op hun werk.

Hij was haar stagiair.

Ze was zijn baas.

Dat is grappig.

In het begin was ze niet onder de indruk.

Ze vond hem slim, maar ook een beetje eigenaardig.

Hij kwam altijd te laat.

Hij rookte.

Maar hij was ook oprecht.

Hij luisterde naar haar.

Hij respecteerde haar.

Langzaam groeide er iets moois.

Ze werden een team.

Dat is belangrijk.

Een goede relatie is een team.

Je doet het samen.

Je steunt elkaar.

Je hebt conflicten, maar je lost ze op.

Michelle vertelt eerlijk over de moeilijke momenten.

Er waren tijden dat Barack veel weg was.

Hij was senator.

Hij was president.

Het gezin moest zich aanpassen.

Michelle was soms boos.

Ze voelde zich alleen.

Dat is herkenbaar.

Veel mensen worstelen met de balans tussen werk en gezin.

Michelle vond uiteindelijk een manier.

Ze zorgde voor zichzelf.

Ze had haar eigen vrienden.

Ze had haar eigen doelen.

Ze was niet alleen de vrouw van Barack.

Ze was Michelle.

Dat is een belangrijke les.

In een relatie mag je jezelf niet verliezen.

Je moet je eigen identiteit houden.

Je moet je eigen dromen blijven volgen.

Liefde betekent niet dat je opgaat in de ander.

Liefde betekent dat je naast elkaar staat.

Als twee sterke bomen.

Met wortels in dezelfde grond, maar met takken die elk hun eigen richting op groeien.

Een vijfde thema is tegenslag.

Iedereen krijgt te maken met tegenslag.

Michelle ook.

Ze kreeg te maken met discriminatie.

Ze kreeg te maken met verlies.

Ze kreeg te maken met kritiek.

Mensen zeiden lelijke dingen over haar.

Ze noemden haar namen.

Ze maakten grappen over haar uiterlijk.

Dat deed pijn.

Maar ze liet zich niet klein krijgen.

Ze bleef staan.

Ze bleef vechten.

Ze bleef lachen.

Dat is bewonderenswaardig.

Tegenslag hoort bij het leven.

Je kunt het niet vermijden.

Maar je kunt wel kiezen hoe je reageert.

Je kunt bitter worden.

Je kunt opgeven.

Of je kunt er sterker uit komen.

Michelle koos voor het laatste.

Ze gebruikte de pijn als brandstof.

Ze zei tegen zichzelf: ik bewijs hun ongelijk.

Ik laat zien wat ik kan.

Dat is een krachtige houding.

Als iemand jou onderschat, bewijs dan het tegendeel.

Niet met woorden, maar met daden.

Laat je werk zien.

Laat je hart zien.

Laat je doorzettingsvermogen zien.

Uiteindelijk zullen mensen je respecteren.

Niet omdat je perfect bent, maar omdat je niet opgeeft.

Een zesde thema is hoop.

Ik noemde het al eerder, maar het is zo belangrijk dat ik er nog even op terugkom.

Hoop is geen naïef optimisme.

Hoop is niet denken dat alles vanzelf goed komt.

Hoop is geloven dat je een verschil kunt maken.

Zelfs als het klein is.

Zelfs als het langzaam gaat.

Michelle gelooft dat.

Ze ziet het in de ogen van jonge mensen.

Ze ziet het in de verhalen van gewone mensen.

Ze ziet het in haar eigen leven.

Als iemand zoals zij president kon worden, dan kan iedereen iets bereiken.

Natuurlijk, niet iedereen wordt president.

Maar iedereen kan iets doen.

Iets goeds.

Iets belangrijks.

Iets dat de wereld een beetje beter maakt.

Misschien is dat een buurvrouw helpen.

Misschien is dat een kind voorlezen.

Misschien is dat een brief schrijven naar een politicus.

Misschien is dat een tuin planten.

Het maakt niet uit hoe groot of klein.

Als je het met liefde doet, doet het ertoe.

Hoop is een spier.

Je moet hem trainen.

Elke dag.

Door te doen.

Door te blijven geloven.

Door te blijven proberen.

Nu wil ik het even hebben over de taal.

Want je luistert naar Dutch Fluency.

Je wilt Nederlands leren.

Dit boek is een geweldige manier om dat te doen.

Waarom?

Omdat de taal rijk is, maar niet te moeilijk.

Michelle schrijft in korte zinnen.

Ze gebruikt veel voorbeelden.

Ze vertelt verhalen.

Dat maakt het makkelijk om te volgen.

Ik heb geprobeerd om de belangrijkste woorden en zinnen voor je te vertalen.

Maar het beste is om zelf te lezen.

Pak het boek erbij.

Lees een paar bladzijden per dag.

Schrijf nieuwe woorden op.

Probeer ze te gebruiken in je eigen zinnen.

Praat erover met een vriend.

Dat is de beste manier om een taal te leren.

Niet alleen luisteren, maar ook doen.

Dutch Fluency helpt je daarbij.

We hebben transcripts.

We hebben oefeningen.

We hebben een community.

Je staat er niet alleen voor.

Laten we nog even stilstaan bij een paar mooie zinnen uit het boek.

Michelle zegt: "Je verhaal is je kracht." Dat betekent: jouw ervaringen maken je bijzonder.

Niemand anders heeft precies hetzelfde meegemaakt.

Jij hebt unieke herinneringen.

Jij hebt unieke lessen geleerd.

Deel die met anderen.

Ze zeggen: "Als je niet weet waar je vandaan komt, weet je niet waar je naartoe gaat." Dat betekent: ken je geschiedenis.

Ken je wortels.

Dat geeft je richting.

Ze zegt ook: "Succes is niet perfect zijn.

Succes is blijven proberen." Dat is een troostende gedachte.

Je hoeft niet perfect te zijn.

Je moet alleen blijven proberen.

Elke dag opnieuw.

Ik hoop dat deze Boekisode je heeft geïnspireerd.

Niet alleen om het boek te lezen, maar ook om na te denken over je eigen verhaal.

Want jij hebt ook een verhaal.

Misschien denk je dat het niet bijzonder is.

Maar dat is niet waar.

Ieder leven is bijzonder.

Iedere reis is uniek.

Schrijf je verhaal op.

Vertel het aan anderen.

Deel je dromen.

Deel je worstelingen.

Deel je successen.

Je weet nooit wie je inspireert.

Je weet nooit wie je helpt.

Door eerlijk te zijn over je eigen leven, geef je anderen moed.

Dat is de grootste les van Michelle Obama.

Wees echt.

Wees moedig.

Wees vriendelijk.

En blijf geloven in de kracht van hoop.

Voordat ik afsluit, wil ik je nog een paar praktische tips geven.

Ten eerste: lees elke dag.

Al is het maar tien minuten.

Nederlands leren gaat langzaam, maar als je volhoudt, zie je vooruitgang.

Ten tweede: luister naar Nederlandse muziek.

Kijk naar Nederlandse films.

Praat met Nederlandse mensen.

Hoe meer je hoort, hoe beter je wordt.

Ten derde: maak fouten.

Fouten maken is niet erg.

Het betekent dat je probeert.

Iedereen die een taal leert, maakt fouten.

Ik ook.

Ik heb jaren in Nederland gewoond en ik maak nog steeds fouten.

Dat is oké.

Ten vierde: wees geduldig.

Je leert geen taal in een maand.

Het is een marathon, geen sprint.

Geniet van de reis.

Vier kleine overwinningen.

Een nieuw woord.

Een goede zin.

Een gesprek dat lukt.

Dat zijn de momenten die tellen.

Tot slot wil ik je bedanken.

Bedankt dat je luistert naar Dutch Fluency.

Bedankt dat je de tijd neemt om Nederlands te leren.

Dat is niet makkelijk.

Maar je doet het.

Dat is bewonderenswaardig.

Ik ben trots op je.

Blijf oefenen.

Blijf dromen.

Blijf groeien.

En onthoud: je verhaal is nog niet af.

Er is altijd een nieuw hoofdstuk.

Er is altijd een nieuw begin.

Dit was Rick van Dutch Fluency.

Ga naar dutchfluency.com slash transcripts voor de volledige tekst van deze aflevering.

Daar vind je alle woorden en zinnen die ik heb gebruikt.

Je kunt meelezen terwijl je luistert.

Dat helpt je om de taal nog beter te begrijpen.

Als je vragen hebt, stuur me een bericht.

Ik help je graag.

Vergeet je niet te abonneren op de podcast.

Dan mis je geen enkele aflevering.

En deel de podcast met je vrienden.

Hoe meer mensen leren, hoe beter.

Ik wens je een mooie dag.

Blijf leren.

Blijf lachen.

Blijf geloven in jezelf.

Tot de volgende keer.

Doei.