B1 Dutch - SS363 - Veel afsplitsingen in gemeenteraden: 6… (Hanna) - Learn Dutch

Fijn dat je luistert.

Bedankt voor jullie support.

Nou, Hannah zat in de oude leeszaal van de bibliotheek in Zutphen.

Tussen hoge kasten die naar papier en boenwas roken.

Buiten tikten druppels tegen het glas en binnen zoemde een tl-buis alsof hij ook een mening had.

Ze had zich voorgenomen de krant te lezen.

Gewoon even de wereld bijhouden zonder gedoe.

Op tafel lag een notitieboekje.

Een potlood dat al te vaak was geslepen.

En een klein zakje salmiak dat ze stiekem had meegenomen.

Hannah voelde zich licht gespannen.

Want vanavond mocht ze helpen bij een openbare avond van de gemeenteraad.

Niet als politicus hoor, meer als vrijwilliger die microfoons neerzet en mensen wijst waar ze moeten zitten.

Lekker overzichtelijk had ze tegen zichzelf gezegd.

Zoals zo vaak geloofde ze dat ook echt tot het anders liep.

En toen schuifelde er een man met een veel te grote sjaal naar haar toe.

Mevrouw, weet u waar ik moet zijn als ik boos wil worden?

Vroeg hij bloedserieus.

Hannah knipperde.

Bij de publieke tribune, daar kan het prima.

Aan de andere kant van de zaal, stond Maria van de griffie met een doos vol naambordjes.

Hannah, wil jij de bordjes uitdelen en zet de karaf water niet te dicht bij de stekkerdoos?

Vorige keer?

Nou ja.

Net toen Hannah de eerste microfoon testte, één, twee, drie, ging er achterin een telefoon af met een liedje dat verdacht veel leek op een kermisorgel.

Iedereen draaide zijn hoofd.

Een raadslid, Jasper, keek rood aan en mompelde.

Dat is mijn moeder.

Maria fluisterde.

Hou het kort.

We beginnen.

Maar jasper stond ineens op.

Hij schoof zijn stoel naar achteren, zo hard dat het klonk alsof iemand een stapel boeken omgooide.

Voorzitter, zei hij.

Ik stap uit mijn fractie.

In de zaal werd het stil.

Echt zo'n stilte die je in je oren voelt.

Iemand liet een pepermuntje vallen.

Hannah keek naar Maria, die haar wenkbrauwen omhoog trok alsof ze wilde zeggen.

Daar gaan we weer.

Nu vroeg de voorzitter.

Meneer jasper, dit is verrassend.

Jasper haalde diep adem.

Ik kan me niet meer vinden in de koers.

Daarom ga ik verder als eenmansfractie.

Achter Hannah siste een vrouw.

Daar is ook wat.

Net als in dat nieuws van de NOS toch.

600 mensen in gemeenteraden die zijn overgestapt.

De man met de grote sjaal fluisterde enthousiast.

600.

Dat is meer dan de voorraad drop bij mijn buurvrouw.

Hannah moest haar lach inslikken.

Ze zag hoe raadsleden elkaar aankeken.

Sommigen schrokken, anderen rolden met hun ogen.

Maria boog naar Hannah.

Hoewel het democratisch is, geeft het altijd gedoe.

Meer spreektijd, meer vergaderingen, meer hoofdpijn.

Hannah knikte.

Maar ze bleef kijken naar jasper die ineens heel klein leek achter zijn microfoon.

Later, toen de zaal leegliep, veegde Hannah kruimels van een stroopwafel van de tafel.

Iemand had blijkbaar zenuwen gesnackt.

Jasper stond bij de deur, alleen zijn sjaal half los.

Hannah liep naar hem toe.

Gaat het?

Vroeg ze.

Hij zuchtte.

Achteraf gezien had ik dit misschien anders willen doen.

Maar het kwam niet meer goed.

Hannah dacht even na.

Weet je, zei ze.

Mensen denken altijd dat politiek alleen maar regels is.

Maar het is ook trots, teleurstelling.

En proberen netjes te blijven terwijl je hoofd overloopt.

Jasper knikte en glimlachte flauw.

Dank je.

Toen Hannah weer naar binnen liep om de microfoons op te ruimen,

voelde ze zich gek genoeg rustiger.

Niet omdat alles netjes was gegaan?

Absoluut niet.

Maar omdat ze had gezien dat achter elk overstappen een mens zit.

Jijt.

En ja, als zelfs een TL buis kan zoeken van spanning,

dan mag een mens ook wel eens kraken.

Dit is het, dacht ze.

Rommelig, maar echt.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.