B1 Dutch - SS397 - Treinbotsing in Denemarken (Frits leest NOS) - Learn Dutch

Nou, Frits zat op een houten bankje in de hal van de koninklijke bibliotheek.

Vlak bij Den Haag Centraal. Je kent dat soort plek. Zachte voetstappen,

een automaat die net te hard zoemt en overal mensen die doen alsof ze geen mensen zijn.

Hij had een krant opengevouwen, echt papier, want hij vond dat je zo de dag beter begrijpt.

Terwijl hij de krant lezen wilde, bleef zijn blik hangen op een foto van een spoorlijn,

gewoon omdat die lijnen zo netjes lijken alsof het leven ook zo hoort te gaan.

In zijn jaszak voelde hij zijn telefoon trillen. Hij dacht, straks eerst even ademhalen,

toch tikte hij met zijn duim op het scherm. Frits was niet van de haast,

maar nieuwsgierigheid is ook een soort motor, zoals zo vaak.

Joh, en toen zag hij het NOS bericht. Een treinbotsing in Denemarken,

meerdere gewonden, hulpdiensten massaal ter plaatse. Hij slikte,

zonder dat hij precies wist waarom. Denemarken voelde ver weg,

maar tegelijk ook dichtbij, alsof iemand op het binnenhof ineens keihard brand roept.

Naast hem schoof een jongen met een rugtas nerveus heen en weer,

blond, rode wangen en hij praatte zacht in zijn telefoon,

in een taal die Frits herkende van voetbalinterviews.

De jongen hing op en keek Frits aan, alsof hij een reddingsboei zag.

Sorry, spreek jij Engels vroeg hij? Joh, natuurlijk zei Frits.

Wat is daar aan de hand? De jongen liet zijn scherm zien, hetzelfde bericht.

Mijn zus zit vaak in de trein daar, ze reageert niet. Frits voelde dat zijn schouders strakker werden.

Oké, rustig, adem, we gaan stap voor stap. Hij keek om zich heen,

alsof hij ergens een knop oplossing ging.

Aan de balie stond een bibliotheek medewerker met een headset.

Frits liep erheen met de jongen naast zich.

Mevrouw, zei Frits, we hebben even hulp nodig.

Hij probeert contact te krijgen met familie in Denemarken.

Is er een stille ruimte waar hij kan bellen?

En misschien wifi die stabiel is?

Hmm, de medewerker knikte meteen. Kom maar mee.

In een klein kamertje, met een klok die te duidelijk tikte,

probeerde de jongen opnieuw te bellen, geen antwoord.

Hij sloeg met zijn vlakke hand op zijn knie.

Dit is niet oké.

Bijna, we zeggen eigenlijk, dit voelt niet goed, zei Frits zacht.

En daarna, maar je hebt gelijk, het is spannend.

Na drie pogingen ging eindelijk een videoverbinding open.

Een gezicht verscheen, bleek en bewogen, maar levend.

De zus zei iets snel, veegde langs haar wang en knikte steeds.

Ze was niet in die trein geweest.

Ze stond vast op een ander perron, omdat alles stil lag.

Dat kwam goed uit zeg.

Frits merkte dat hij pas nu weer normaal ademhaalde.

De jongen lachte half, half huilde hij.

Dank je. Echt.

Later liepen ze samen naar buiten, richting het plein.

Frits zei.

Weet je wat?

Niet om het nieuws weg te doen, maar om het leven even terug te pakken.

We gaan een terrasje pakken.

Hij tikte tegen zijn jaszak.

Ik trakteer.

En ja, desnoods met een stroopwafel erbij.

Want dat is bijna EHBO in Nederland.

Achteraf gezien was het niet de koffie die het verschil maakte.

Maar dat iemand bleef staan toen het spannend werd.

En Frits dacht, je kunt niet alle treinen tegenhouden,

maar je kunt wel naast iemand gaan zitten als het spoor ineens trilt.

Lekker bezig.

Weird.

Dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.