The Annoyance in the Train

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie leraar uit het mooie Den Haag.

Vandaag heb ik een verhaal over iets typisch Nederlands: de ergernis in de trein.

We kennen allemaal wel dat moment waarop iemand zich ontzettend asociaal gedraagt.

Het is vrijdagochtend.

Sanne zit in de trein van Leiden naar Amsterdam.

Buiten schijnt de zon over de groene weilanden.

Het is rustig in de wagon.

Sanne zit in de stiltecoupé.

Dat is een speciale plek in de Nederlandse trein waar je niet mag praten.

Mensen komen hier om te werken, te lezen of gewoon om even te ontspannen.

Sanne heeft een grote kop koffie in haar hand en een spannend boek op haar schoot.

Ze haalt diep adem.

Het weekend begint bijna.

Dan gaan de deuren van de wagon open.

Een jonge man stapt naar binnen.

Hij draagt een dikke jas en heeft felrode sneakers aan.

Uit zijn koptelefoon komt harde dancemuziek.

Sanne kijkt op van haar boek.

Ze hoopt dat hij snel doorloopt naar de normale coupé.

Maar nee.

De man stopt precies bij de stoelen tegenover Sanne.

Hij laat zich met een harde zucht op de bank vallen.

Tot overmaat van ramp legt hij zijn voeten, met die felrode, natte sneakers, op de stoel naast Sanne.

Sanne voelt een kleine irritatie opkomen.

Dit is echt asociaal, denkt ze.

Ze kijkt naar de schoenen op de bank.

Dan kijkt ze naar het raam.

Daar staat een grote sticker met het woord 'Stilte' en een plaatje van iemand met een vinger voor de mond.

Ze hoopt dat de man de sticker ziet.

Ze zucht een keer heel hard.

Dat is de typische Nederlandse manier om te laten zien dat je boos bent.

Maar de man merkt helemaal niets.

Hij kijkt alleen maar naar het scherm van zijn telefoon.

Ineens klinkt er een hard geluid.

De telefoon van de man gaat over.

Het is een videogesprek.

Sanne kan het niet geloven.

Neemt hij echt op in de stiltecoupé?

Ja hoor.

De man drukt op een knop en roept luid: "Hé gast!

Alles goed?

Ja, ik zit nu in de trein." De stem van zijn vriend klinkt hard door de luidspreker van de telefoon.

Sanne voelt haar hart sneller kloppen.

Ze is nu echt boos.

Ze kijkt naar de man met een boze blik.

Haar gezicht is rood.

Ze voelt zich precies zoals die ene rode emoji met het boze gezicht van het internet.

Ze probeert nog vijf minuten te lezen, maar het is onmogelijk.

De man praat over zijn plannen voor het weekend, over wat hij gisteren heeft gegeten en over zijn nieuwe auto.

Het is te veel.

Sanne sluit haar boek met een harde klap.

Ze kijkt de man recht in zijn ogen aan.

"Pardon," zegt ze beleefd maar streng.

"Meneer, u zit in een stiltecoupé.

Zou u alstublieft uw gesprek ergens anders kunnen voeren?" De man stopt met praten.

Hij kijkt Sanne aan alsof ze gek is.

"Wat is jouw probleem?" vraagt hij brutaal.

"Ik praat toch helemaal niet zo hard?

Bemoei je met je eigen zaken." Sanne opent haar mond om iets terug te zeggen, maar iemand anders is haar voor.

Een oudere vrouw, die een paar stoelen verderop zit, staat op.

Ze loopt naar de man toe.

"Jongeman," zegt de oudere vrouw met een heel duidelijke stem.

"Deze mevrouw heeft gelijk.

U bent vreselijk asociaal bezig.

Uw voeten op de bank en dat harde gepraat...

Ga onmiddellijk naar een andere wagon." De man kijkt van Sanne naar de oudere vrouw.

Hij ziet dat andere passagiers nu ook boos naar hem kijken.

Hij zucht theatraal, pakt zijn telefoon en staat op.

"Echt asociaal, die mensen van tegenwoordig," mompelt hij, terwijl hij wegloopt.

Sanne en de oudere vrouw kijken elkaar aan.

Ze moeten allebei een beetje lachen om de reactie van de man.

Hij noemt hén asociaal!

Het is de omgekeerde wereld.

"Dank u wel," zegt Sanne zachtjes tegen de vrouw.

"Graag gedaan hoor, kind," antwoordt de vrouw fluisterend.

Sanne opent haar boek weer.

De trein rijdt verder, en eindelijk is het weer helemaal stil in de stiltecoupé.

Het was een vervelend moment, maar Sanne voelt zich nu toch goed.

Soms moet je gewoon samenwerken om de rust te bewaren.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.