Een prijs voor een bijzonder boek

RICK: Zeg, hebben jullie dat nieuws gelezen over de Thea Beckmanprijs?

TOM: Nee, vertel.

Ik ben niet zo van het literaire nieuws.

JULIA: Volgens mij zag ik iets op Nu.nl.

Ga je gang, Rick.

RICK: Het boek 'Het meisje met de zaadjes in het haar' heeft gewonnen.

TOM: Wat een titel.

Klinkt als een sprookje.

JULIA: Van wie is dat boek dan?

RICK: Nancy Bosmans.

Het is een jeugdboek over een meisje dat vlucht.

TOM: Zwaar onderwerp voor een kinderboek, toch?

JULIA: Geschiedenis is nooit licht, Tom.

Denk aan Oorlogswinter.

RICK: Precies.

De prijs eert boeken die kinderen iets leren over het verleden.

TOM: En wie reikt die prijs uit?

De koning?

JULIA: Nee, dat is het Kinderboekenmuseum in Den Haag.

Elk jaar in oktober.

RICK: Klopt.

Het museum organiseert ook de kinderboekenweek.

TOM: Oké, maar waarom wint dat boek?

Is het echt zo goed?

JULIA: Ik heb een recensie gelezen.

De schrijfstijl is poëtisch, maar toegankelijk.

RICK: En het gaat over vluchtelingen.

Een actueel thema.

TOM: Dus het is een soort geschiedenisles in verhaalvorm?

JULIA: Bijna, maar dan zonder dat je het doorhebt.

RICK: Achteraf gezien zijn de beste jeugdboeken zo.

TOM: Ik heb als kind alleen strips gelezen.

Suske en Wiske.

JULIA: Dat verklaart een hoop, Tom.

TOM: Hé, ik ben cultuurhistorisch opgevoed via Suske en Wiske.

RICK: Zeker, de Vlaamse geschiedenis in kleur.

JULIA: Ik las vooral De Griezelbus.

Dat vond ik spannend.

TOM: En nu lees je alleen maar Netflix-series.

JULIA: Dat is niet waar.

Ik heb net een boek van Kluun uit.

RICK: Kluun voor de jeugd?

Dat is nieuw.

JULIA: Nee, voor mezelf.

Ik lees van alles.

TOM: Goed, terug naar de prijs.

Is er ook een geldbedrag?

RICK: Ja, volgens mij tienduizend euro.

Dat komt goed uit voor de winnaar.

TOM: Tienduizend euro?

Dan ga ik ook een jeugdboek schrijven.

JULIA: Jij?

Over wat dan?

Voetbal en frikandellen?

TOM: Over een jongen die zijn boterham met kaas verliest in de Tweede Wereldoorlog.

RICK: Dat is eerder een recept dan een roman.

JULIA: Ik zou het wel lezen, hoor.

Met veel humor.

TOM: Dank je.

Jij snapt mijn artistieke visie.

RICK: Even serieus.

Vinden jullie dat zulke prijzen nut hebben?

JULIA: Ja, het geeft schrijvers erkenning en stimuleert lezen.

TOM: Kinderen lezen toch steeds minder?

Dat hoor ik overal.

RICK: Misschien, maar een prijs kan helpen.

Scholen letten erop.

JULIA: Precies.

Bij ons op school staat elk jaar een lijst met bekroonde boeken.

TOM: Bij mij op de basisschool stond alleen de boekenkast vol stof.

JULIA: Arme Tom.

Geen wonder dat je strips bent gaan lezen.

TOM: Suske en Wiske waren mijn redding.

En de bieb.

RICK: De bibliotheek is nog steeds gratis voor kinderen, toch?

JULIA: Ja, lidmaatschap voor jeugd is meestal gratis.

Gelukkig maar.

TOM: Ik ga binnenkort weer eens naar de bieb.

Voor mijn onderzoek.

RICK: Onderzoek?

Je verzint toch maar wat?

TOM: Een schrijver moet research doen.

Dat weet iedereen.

JULIA: Ik zie het al.

Over twee jaar wint Tom de Thea Beckmanprijs.

TOM: En dan geef ik jullie een eervolle vermelding in mijn dankwoord.

RICK: Dat lijkt me een prima deal.

Koffie iemand?

JULIA: Ja, graag.

Zullen we bij dat tentje daar gaan zitten?

TOM: Goed idee.

Ik trakteer op de appeltaart.

RICK: Kijk, dat komt goed uit.

Ik heb namelijk honger.

JULIA: Wandelend discussiëren maakt altijd trek.

TOM: Vooral als Rick over boeken begint.

RICK: Ik stop al.

Laten we gaan zitten.

JULIA: En dan vertel je verder over dat meisje met die zaadjes.

TOM: Ja, ik ben nu toch wel nieuwsgierig.

RICK: Dat dacht ik al.

Kom mee.

JULIA: Wacht even, Rick.

Je zei dat het meisje vlucht.

Waar vlucht ze naartoe?

RICK: Volgens de recensie vlucht ze uit een dorp dat in de Tweede Wereldoorlog wordt gebombardeerd.

TOM: Dus het is echt een oorlogsverhaal?

Net als Oorlogswinter?

JULIA: Ja, maar dan met een meisje als hoofdpersoon.

Dat is nog best bijzonder.

RICK: En die zaadjes in haar haar, dat zijn eigenlijk symbolische zaadjes.

Ze bewaart ze als herinnering.

TOM: Symbolisch?

Dat klinkt wel een beetje zweverig.

JULIA: Nee, juist niet.

Het is concreet.

Ze verstopt ze in een zakje onder haar kleren.

RICK: Precies.

De schrijfster laat zien hoe belangrijk kleine dingen zijn in een oorlog.

TOM: Oké, dat klinkt toch wel interessant.

Misschien moet ik het maar eens lenen.

JULIA: Dat zei ik toch?

Je leest te weinig.

TOM: Ik lees wel.

Alleen geen boeken met zaadjes.

RICK: Tom, je bent een cultuurbarbaar.

TOM: Nee, ik ben een realist.

Maar goed, ik geef het een kans.

JULIA: Mooi zo.

En dan praten we er volgende week over verder.

TOM: Afgesproken.

Maar eerst die appeltaart.

RICK: En koffie.

Ik heb het nodig.

JULIA: Kom, daar is een vrij tafeltje.

TOM: Ik hoop dat de appeltaart warm is.

RICK: Anders vraag je toch om een andere?

TOM: Nee, ik neem geen risico.

Ik hou van warme appeltaart.

JULIA: Jullie ook altijd met eten.

RICK: Eten is belangrijk, Julia.

Zeker na al dat gepraat over boeken.

TOM: En na al dat gepraat over oorlog.

JULIA: Oké, genoeg gepraat.

Laten we gaan zitten.

RICK: Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.