De Veerboot naar Vlieland en de Vergeten Koelbox

Sanne and her friend Bram are heading to Vlieland for a weekend away from the city.

At the ferry terminal in Harlingen, they discover a problem with their booking that forces them to rethink their plans.

The conversation reveals both the practicalities of island travel and the easy rhythm of Dutch friendship.

Sanne: Hé Bram, ben je er eindelijk?

Ik sta al een kwartier op je te wachten bij de terminal.

Bram: Sorry, sorry!

De trein vanuit Leeuwarden had vertraging.

Je weet hoe dat gaat met de NS tegenwoordig.

Sanne: Ja, daarom ben ik gisteravond al naar Harlingen gereden.

Ik heb bij mijn tante geslapen, dat scheelde een hoop stress vanochtend.

Bram: Slim.

Heb je de tickets al opgehaald, of moeten we nog langs die automaat?

Sanne: Dat is dus precies het probleem.

Ik heb net bij de balie gestaan en blijkbaar is onze reservering voor de veerboot van elf uur niet doorgekomen.

Bram: Wat?

Hoe kan dat nou?

Ik heb toch echt betaald vorige week.

Sanne: Ja, dat dacht ik ook.

Maar volgens die mevrouw achter de balie staat er alleen een reservering voor twee personen op de boot van half drie.

Bram: Half drie?

Dan zijn we pas om vier uur op het eiland.

Dat schiet niet op.

Sanne: Ik weet het.

En de volgende boot daarna gaat pas om vijf uur, dus dat is nog erger.

Bram: Kunnen we niet gewoon als voetpassagier mee op de boot van elf uur?

Vaak hebben ze nog plek.

Sanne: Dat vroeg ik dus.

Maar die boot zit helemaal vol.

Er is een groepenreis van een school uit Groningen of zoiets.

Bram: Echt waar?

Nou ja, dan moeten we maar gewoon die boot van half drie nemen.

Dan verkennen we Harlingen nog even.

Sanne: Precies.

We kunnen hier ergens koffie doen en misschien even langs de haven lopen.

Het is toch prachtig weer.

Bram: Goed idee.

Maar eerst even iets anders: waar is de koelbox?

Ik dacht dat jij die zou meenemen.

Sanne: Verdorie.

Die staat nog in de auto van mijn tante.

Ze heeft me vanochtend naar de terminal gebracht en ik heb hem op de achterbank laten staan.

Bram: Meen je dat nou?

Dus we hebben geen broodjes, geen drinken, niks?

Sanne: Nou, we kunnen onderweg nog wel iets kopen.

Er is vast een supermarkt in de buurt.

Bram: In Harlingen wel, ja.

Maar op Vlieland is alles veel duurder.

Dat wist je toch?

Sanne: Ja ja, ik weet het.

Het is mijn schuld.

Ik was vanochtend gewoon zenuwachtig dat ik de boot zou missen.

Bram: Ach, maakt niet uit.

We regelen het wel.

Hoe laat vertrekt die boot van half drie precies?

Sanne: Kwart voor drie moeten we aan boord zijn, dus om half drie bij de gate.

Bram: Dan hebben we ruim twee uur.

Laten we eerst die supermarkt zoeken en dan ergens een kop koffie doen.

Sanne: Prima.

En misschien kunnen we ook even bellen naar de camping of we later kunnen inchecken.

Bram: Goed punt.

Ik heb het nummer ergens in mijn mail staan.

Wacht even.

Sanne: Heb je trouwens je fiets meegenomen?

Want ik heb die van mij thuisgelaten.

Bram: Nee, ik huur er wel een op het eiland.

Dat is makkelijker dan slepen met die dingen in de trein.

Sanne: Slim.

Op Vlieland kun je eigenlijk niet zonder fiets.

De afstanden zijn te groot om te lopen.

Bram: Klopt.

En de bus rijdt er maar een paar keer per dag, toch?

Sanne: Volgens mij wel, ja.

Het eiland is niet zo groot, maar met de wind tegen is lopen geen pretje.

Bram: Oké, laten we eerst die koelbox-loze lunch regelen.

Ik rammel.

Sanne: Loop maar mee, ik zag net een Albert Heijn om de hoek.

Die is vast open.

Bram: Perfect.

En daarna zoeken we een terrasje met uitzicht op de haven.

Sanne: Afgesproken.

Hopelijk gaat de rest van het weekend soepeler dan vanochtend.

Bram: Ach, het komt goed.

We zijn in ieder geval op weg.

Dat is het belangrijkste.

Sanne: Je hebt gelijk.

Kom, laten we gaan.

Ik heb honger en jij ook, geloof ik.

Bram: Reken maar.

En ik wil ook nog even die boot van elf uur zien vertrekken, gewoon om te treuren.

Sanne: Haha, doe niet zo dramatisch.

Twee uur later op het eiland is echt geen ramp.

Bram: Nee, maar die koelbox was wel handig geweest.

Volgende keer neem ik hem zelf mee.

Sanne: Beloofd?

Dan hoef ik me daar geen zorgen meer over te maken.

Bram: Beloofd.

Nou, vooruit.

Op naar de Appie.