Kurt, de map en maart 2027

Je marathon in Amsterdam in oktober is stap één.

Het huis en de baan zijn stap twee.

Vandaag gaat het over papier, want papier beslist of je in een praktijk staat of in een rij.

Shit, dat klinkt droog.

Het is niet droog als je salaris ervan afhangt.

Nieuw woord: de wachtlijst.

Een wachtlijst is een rij waarin je moet wachten tot er plek is.

In Nederland wacht je voor een huis.

Je wacht voor een huisarts.

Soms wacht je ook voor een biertje op vrijdag.

Dat laatste is minder tragisch.

Grammatica, want woordvolgorde bijt je nog steeds.

Begint je zin met een tijd of een plaats, dan komt het werkwoord meteen daarna.

Niet: In maart ik verhuis.

Wel: In maart verhuis ik.

Het werkwoord staat op plek twee.

Altijd.

Ook als je benen nog branden van je krachttraining.

Zeg het hardop.

In maart verhuis ik met mijn vrouw.

In oktober loop ik in Amsterdam.

Elke ochtend fiets ik naar mijn werk.

Volgend woord: de inschrijving.

Een inschrijving is het moment waarop je je officieel aanmeldt.

Je hebt een inschrijving nodig bij de gemeente.

Je hebt ook een inschrijving nodig voor je beroep.

Dan: de registratie.

Registratie betekent dat je in een officieel systeem staat.

Voor fysiotherapeuten heet dat de BIG-registratie.

Zonder die registratie behandel je niemand.

Punt.

Geen charme.

Geen goede bedoeling.

Gewoon nee.

Tip, en ik zeg dit met liefde.

Wacht niet tot 2027 met die papieren.

Maak deze maand één map op je telefoon.

Drie dingen erin: je opleiding, je werkjaren in Londen, en je taalbewijs.

Geen twintig losse foto's in je camera.

Dat is klote op de dag dat iemand om een pdf vraagt.

Woord vier: het huurcontract.

Een huurcontract is het papier dat zegt: dit huis is voor een tijd van jou, tegen een prijs.

Den Haag is mooi.

Den Haag is ook duur.

Dat is geen mening.

Dat is de huur.

Woord vijf: het tekort.

Een tekort betekent: er is niet genoeg.

Er is een tekort aan fysiotherapeuten.

Goed nieuws voor jou.

Er is ook een tekort aan betaalbare huizen.

Minder lief.

Beide zijn waar.

Leef met allebei.

Woord zes: het compromis.

Een compromis is een deal waarbij niemand alles krijgt.

Jij wilt een sterke praktijk, een korte fietsroute, en een huis waar je vrouw ook blij van wordt.

Kies twee.

Onderhandel over de derde.

Dat is volwassen.

Dat is ook Nederland.

Woord zeven: bijhouden.

Bijhouden betekent: iets regelmatig doen, zodat het niet wegzakt.

Hou je Nederlands bij zoals je je hardlopen bijhoudt.

Drie keer per week is geen toeval.

Dat is een systeem.

Laatste woord: de route.

Een route is de weg van A naar B.

Je kent je route in Londen.

Straks ken je je route in Den Haag.

Huis.

Praktijk.

Klimhal.

En soms een avond met muziek als de dag klote was.

Nog één keer de volgorde.

Tijd of plaats eerst.

Werkwoord tweede.

Dan de rest.

Volgend jaar dien ik mijn papieren in.

In Den Haag zoek ik een praktijk met ruimte voor sportcliënten.

Op social media deel ik mijn reis, maar ik deel geen slappe zinnen.

Vanavond, na je krachttraining, schrijf je vier zinnen.

Elke zin begint met een tijd of een plaats.

In maart.

In oktober.

Elke ochtend.

In Den Haag.

Zeg ze hardop tegen je vrouw.

Lacht ze, dan staat het werkwoord goed.

Fronst ze, dan staat het op de verkeerde plek.

Je bent dertig.

Je komt uit Australië.

Je bent niet te laat.

Je bent alleen te laat als je hoopt dat de wachtlijst op jou wacht.

Dat doet een wachtlijst nooit.

Eén zin voor het slapen, Kurt.

In maart verhuis ik, en vandaag begin ik met de map.

Zeg hem.

Bewaar hem.

En fiets morgen alsof Den Haag al op je rekent.