Liefde en Sterren: Het Verhaal van Hazel en Gus

Heb jij ooit een boek gelezen dat je leven veranderde?

Dat je lachte, huilde, en anders naar de wereld liet kijken?

Het boek dat ik vandaag wil vertellen, heeft dat voor miljoenen mensen gedaan.

Het is 'Een Weeffout in Onze Sterren', geschreven door John Green in het jaar tweeduizend twaalf.

Misschien ken je de Engelse titel wel: 'The Fault in Our Stars'.

Het verhaal gaat over een meisje dat Hazel heet.

Ze is zeventien jaar oud, en ze heeft kanker.

Maar dit is geen droevig boek.

Het is ook een boek over liefde, en over de moed om te leven.

Ik ben Rick, en jij luistert naar Boekisodes, van Dutch Fluency.

Vandaag neem ik je mee in dit bijzondere verhaal.

Ik vertel je alles op een rustig tempo, zodat jij het goed kunt volgen.

En aan het einde weet jij waarom dit boek zo geliefd is.

Laten we beginnen.

Het verhaal speelt zich af in Indianapolis, een stad in Amerika.

Daar woont Hazel Grace Lancaster.

Zij is nog jong, maar haar leven is niet gewoon.

Ze heeft schildklierkanker.

De kanker is uitgezaaid naar haar longen.

Daardoor heeft ze altijd een klein zuurstoftankje bij zich.

Als ze praat, klinkt het alsof ze moe is.

Haar longen werken niet goed, en ze kan niet lang praten zonder te rusten.

Toch is Hazel slim, en grappig.

Ze leest veel boeken, en ze denkt na over de wereld.

Haar moeder vindt dat Hazel naar een praatgroep moet.

Dat is een plek waar jongeren met kanker elkaar ontmoeten.

Ze praten over hun gevoelens en hun zorgen.

Hazel wil daar niet heen, maar voor haar moeder doet ze het toch.

In die praatgroep ontmoet ze iemand die haar leven compleet zal veranderen.

Zijn naam is Augustus Waters.

Maar iedereen noemt hem Gus.

Gus is een jongen van achttien.

Hij heeft ook kanker gehad, aan zijn been.

Hij heeft een kunstbeen, maar dat zie je niet altijd.

Hij loopt normaal, en hij ziet er sterk uit.

Gus is heel anders dan de andere jongeren.

Hij is zelfverzekerd, en hij praat veel.

Hij houdt van spelletjes, en hij heeft een eigen manier om de wereld te begrijpen.

Het eerste dat Hazel van hem ziet, is zijn glimlach.

In de kringen onder zijn ogen zit iets zachts.

Zijn ogen zijn blauw, en hij kijkt haar aan alsof ze de enige in de kamer is.

Hazel vindt hem interessant, maar ook een beetje overdreven.

Gus zegt vaak dingen die bijzonder klinken, maar niet altijd eerlijk.

Toch voelt Hazel zich tot hem aangetrokken.

En Gus?

Hij is meteen verliefd op haar.

Dat zegt hij later zelf.

In de praatgroep moeten ze een spel doen.

Iedereen moet zijn grootste angst noemen.

Hazel zegt dat haar grootste angst is dat ze mensen vergeet, en dat ze vergeten wordt.

Gus zegt dat zijn grootste angst is dat hij geen betekenis heeft.

Hij wil dat zijn leven iets betekent.

Hij wil herinnerd worden.

Daar begint hun gesprek over boeken.

Hazel vertelt over haar favoriete boek.

Het heet 'An Imperial Affliction', van een schrijver die Peter Van Houten heet.

Het boek gaat over een meisje met kanker, net als Hazel.

Het verhaal eindigt midden in een zin.

Hazel wil weten hoe het afloopt.

Ze heeft de schrijver al veel brieven gestuurd, maar hij antwoordt nooit.

Gus vindt dat interessant.

Hij wil het boek ook lezen.

Na de bijeenkomst vragen ze elkaars nummer.

En Gus geeft Hazel een bijzonder cadeau: hij heeft een pakje sigaretten.

Maar het zijn geen echte sigaretten.

Het zijn nep sigaretten.

Hij zegt: 'Ik stop ze niet in mijn mond.

Ik stop ze achter mijn oor.

Zo herinner ik mezelf eraan dat ik de dood niet kan uitnodigen.

Maar ik kan wel kiezen hoe ik leef.' Hazel en Gus beginnen dagelijks te bellen en te schrijven.

Ze sturen elkaar berichten, en ze praten over alles.

Gus heeft het boek van Hazel gelezen, en hij wil ook de schrijver ontmoeten.

Hij stuurt een e-mail naar Peter Van Houten.

Een paar weken later, tot grote verrassing, komt er een antwoord.

De schrijver woont in Amsterdam, en hij wil hen ontmoeten.

Gus is dolgelukkig.

Hij heeft een wens die hij kan laten uitkomen via een speciale organisatie.

Hij kiest deze reis naar Amsterdam.

Hazel vindt het spannend.

Haar gezondheid is niet goed, maar ze wil dolgraag de antwoorden op haar vragen.

Dus stemt ze in.

De reis is een groot avontuur.

Het is de eerste keer dat Hazel in een vliegtuig zit.

Ze heeft zuurstof mee, en dat geeft haar rust.

Ze kijkt uit het raam naar de wolken, en Gus zit naast haar.

Hij applaudisseert wanneer het vliegtuig veilig landt.

In Amsterdam wacht hun een hotel met een prachtig uitzicht.

Ze verkennen de stad.

Ze fietsen langs grachten, ze eten appeltaart, en ze bezoeken het Anne Frank Huis.

Daar gebeurt iets bijzonders.

Ze staan in een kamer waar Anne Frank haar verhaal schreef.

Hazel moet huilen.

Gus houdt haar hand vast.

Op een bankje buiten kust hij haar voor het eerst.

Het is een zachte kus, vol betekenis.

Hazel voelt zich voor het eerst in lange tijd echt gelukkig.

Maar de grote ontmoeting met de schrijver is een teleurstelling.

Peter Van Houten blijkt een nare man te zijn.

Hij is vaak dronken, en hij trekt zich niets aan van hun gevoelens.

Hazel stelt hem de vraag die haar al jaren bezighoudt: wat gebeurt er met de moeder van het meisje in het boek?

Peter antwoordt niet serieus.

Hij zegt dat hij geen zin heeft om over het boek te praten.

Hij is onbeleefd, en hij jaagt hen weg.

Hazel is kapot.

Ze is helemaal naar Amsterdam gereisd voor dit antwoord, en nu heeft ze niets.

Gus is boos.

Hij neemt Hazel mee naar buiten en zegt: 'Zijn woorden doen er niet toe.

Wij weten wat het verhaal betekent.

Vergeet wat hij zegt.' Die avond gaan ze samen eten in een mooi restaurant.

Gus zegt tegen Hazel dat hij van haar houdt.

Hij zegt: 'Jij geeft me een oneindigheid.

Jij bent mijn oneindigheid.' Hazel voelt hetzelfde.

Ze zijn verliefd, ondanks alles.

Ze keren terug naar huis met een nieuw gevoel van verbondenheid.

Maar niet alles is perfect.

De reis heeft Hazel moe gemaakt, en haar lichaam wordt zwakker.

En Gus heeft ook een geheim.

Hij heeft nieuws dat hij nog niet heeft durven vertellen.

Een paar weken na de reis wordt Gus plotseling erg zieK.

Hij wordt opgenomen in het ziekenhuis.

De dokter vertelt dat de kanker is teruggekomen.

Gus heeft de hele tijd geweten dat deze dag kon komen, maar hij hoopte dat hij meer tijd zou hebben.

Hazel is er kapot van.

Ze bezoekt hem elke dag in het ziekenhuis.

Ze leest hem voor uit zijn favoriete boeken.

Gus wordt steeds zwakker.

Zijn lichaam kan niet meer vechten.

Op een dag, als Hazel bij hem is, vraagt hij haar om een laatste gunst.

Hij heeft zelf een tekst geschreven, een soort eerbetoon voor zijn eigen begrafenis.

Hij wil dat Hazel die tekst voorleest op zijn begrafenis.

Hazel zegt ja, maar haar hart breekt.

Ze kan zich niet voorstellen dat ze zonder Gus verder moet.

Op een avond, terwijl Hazel even thuis is, krijgt ze een telefoontje.

Gus is gestorven.

Hij is rustig in zijn slaap gegaan.

Hazel huilt heel lang.

Ze voelt zich leeg en alleen.

Tijdens de begrafenis leest Hazel de tekst van Gus voor.

In die tekst staat dat hij dankbaar is voor de liefde die hij heeft gekregen.

Hij schrijft dat hij niet verdrietig is dat hij doodgaat, maar dat hij verdrietig is dat hij Hazel moet achterlaten.

Hij zegt: "De wereld is niet zoals wij willen, maar de wereld kan wel mooi zijn.

En jij hebt mij dat geleerd." Iedereen huilt, maar Hazel voelt ook een beetje warmte.

Ze weet dat Gus nu in vrede is.

Na de begrafenis probeert Hazel verder te leven.

Het is moeilijk.

Ze denkt elke dag aan Gus.

Ze herinnert zich zijn grapjes, zijn ogen, en de momenten die ze samen hadden.

Op een dag krijgt ze een brief van Peter Van Houten.

De schrijver heeft spijt van zijn gedrag.

Hij stuurt ook een nieuwe tekst, geschreven door Gus.

Het blijkt dat Gus tijdens zijn leven een geheim verhaal heeft geschreven over Hazel.

Het was zijn manier om haar oneindig te maken.

In het verhaal beschrijft hij Hazel als een heldin, een ster.

Hazel leest het en huilt.

Ze begrijpt dat liefde verder gaat dan de dood.

Ze mag blijven geloven in betekenis.

'Het boek gaat over meer dan alleen maar verdriet.

Het gaat over hoe je omgaat met een leven dat niet oneindig is.

Jij en ik, wij krijgen niet allemaal honderd jaar.

Sommigen krijgen minder tijd, en dat is onrechtvaardig.

Maar het boek zegt dat tijd niet het belangrijkste is.

Het belangrijkste is wat je doet met de tijd die je hebt.

Hazel en Gus vonden elkaar op een moment dat hun tijd kort was.

Toch gaven ze elkaar iets groots: liefde, aandacht, en herinneringen.

Dat maakt hun leven waardevol.

Het boek is ook een verhaal over vriendschap en familie.

Hazels ouders zijn er altijd voor haar.

Gus is er voor haar, en zij is er voor hem.

Ze laten zien dat je niet sterk hoeft te zijn om lief te hebben.

Soms is kwetsbaarheid juist kracht.

Er is een beroemde zin in het boek die jij misschien wel kent: "Graag, graag, graag." Het is een eenvoudige zin, maar vol emotie.

Het betekent dat mensen elkaar nodig hebben.

En het betekent dat je ja moet zeggen tegen de mooie dingen in het leven, ook al is het leven soms moeilijk.

Toen John Green het boek schreef, raakte hij geïnspireerd door zijn werk als vrijwilliger bij jongeren met ziektes.

Hij wilde een verhaal schrijven dat eerlijk was.

Geen zoet verhaal waarin alles goedkomt.

Een verhaal dat laat zien dat pijn en liefde samen bestaan.

Het boek werd een wereldwijd succes.

Jongeren herkenden zich in Hazel en Gus.

Het is ook verfilmd in het jaar tweeduizend veertien.

Maar vandaag ging het om het boek.

Waarom is het zo bijzonder?

Omdat het gesprekken opent over leven en dood.

Veel mensen vinden dat een moeilijk onderwerp.

Het boek laat zien dat je er wel over kunt praten, op een gewone, menselijke manier.

En het laat zien dat zelfs in moeilijke tijden liefde bloeit.

Voor jou als taalleerder is dit verhaal ook een oefening in hoop.

De taal is niet te moeilijk, maar het verhaal is te diep.

Ik hoop dat je genoten hebt van deze samenvatting van 'Een Weeffout in Onze Sterren'.

Het is een boek dat je bijblijft.

Je denkt nog lang na over Hazel en Gus.

Hun liefde is groter dan hun ziekte.

En dat is een mooie boodschap voor ons allemaal.

Als jij het boek zelf wilt lezen, lees het dan in het Nederlands of in je eigen taal.

Het maakt niet uit.

Het verhaal werkt altijd.

Bedankt voor het luisteren.

Je luisterde naar Boekisodes van Dutch Fluency.

Voor meer afleveringen, en een gratis transcript van deze aflevering, ga naar dutchfluency.com slash transcripts.

Tot de volgende keer!

Maar wacht, voordat je gaat, wil ik nog iets met je delen.

Ik wil wat dieper ingaan op de karakters.

Want Hazel en Gus zijn niet de enige mensen in dit verhaal.

Er zijn ook andere personen die het verhaal rijker maken.

Laten we beginnen met de moeder van Hazel.

Haar naam is Frannie.

Frannie is een heel sterke vrouw.

Ze zorgt elke dag voor Hazel.

Ze rijdt haar naar het ziekenhuis.

Ze maakt haar eten.

Ze is er altijd.

Maar Frannie heeft ook haar eigen verdriet.

Ze is bang om haar dochter te verliezen.

Dat zegt ze niet altijd hardop.

Maar je voelt het wel.

Op een dag zegt Hazel iets heel pijnlijks.

Ze zegt dat haar moeder geen leven meer heeft als Hazel er niet meer is.

Dat haar moeder alleen maar moeder is, en niets anders meer.

Dat doet pijn om te lezen.

Maar Frannie laat zien dat ze meer is dan alleen een moeder.

Ze studeert.

Ze werkt aan zichzelf.

Ze wil klaarstaan voor de toekomst, ook al is die toekomst onzeker.

Frannie is een voorbeeld van veerkracht.

Dat is een mooi Nederlands woord.

Veerkracht betekent dat je terugveert na een moeilijke tijd.

Zoals een veer.

Je buigt, maar je breekt niet.

Dan is er de vader van Hazel.

Hij huilt soms.

Dat is bijzonder, want in veel verhalen huilen vaders niet.

Maar in dit boek wel.

En dat is eerlijk.

Ouders zijn ook gewoon mensen.

Ze zijn ook bang.

Ze zijn ook verdrietig.

John Green laat dat zien zonder schaamte.

En dat maakt het verhaal menselijker.

Dan is er Isaac.

Isaac is de vriend van Gus.

Hij heeft ook kanker.

Hij verliest zijn ogen.

Hij wordt blind.

Zijn vriendin verlaat hem precies op dat moment.

Dat is heel hard.

Isaac is boos.

Hij is verdrietig.

Hij gooit trofeeën kapot in de kamer van Gus.

Gus laat hem dat doen.

Want soms heb je gewoon ruimte nodig om boos te zijn.

Isaac is grappig, maar ook kwetsbaar.

Hij laat zien dat ziekte niet alleen het lichaam raakt.

Het raakt ook je relaties.

Je vriendschappen.

Je liefde.

Maar Isaac heeft ook Gus.

En later heeft hij Hazel.

En vriendschap is ook een vorm van liefde.

Nu wil ik het hebben over het boek in het boek.

Want Hazel heeft een lievelingsboek.

Dat boek heet Een Keizerlijk Lijden.

Het is geschreven door een schrijver die Peter Van Houten heet.

Hazel houdt heel veel van dat boek.

Ze heeft het vele keren gelezen.

Maar het boek heeft geen echt einde.

Het stopt gewoon.

En Hazel wil weten wat er daarna gebeurt.

Wat gebeurt er met de moeder in het verhaal?

Wat gebeurt er met de hamster?

Ze schrijft brieven aan de schrijver.

Gus helpt haar om contact te maken.

En dan gebeurt er iets bijzonders.

Ze krijgen de kans om naar Amsterdam te gaan.

Om de schrijver zelf te ontmoeten.

Amsterdam is een mooie stad.

Grachten, fietsen, oude huizen.

Hazel en Gus genieten van de stad.

Ze eten samen.

Ze bezoeken het Anne Frank Huis.

Dat is een heel bijzondere plek.

Anne Frank was een joods meisje dat zich verstopte tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Ze schreef een dagboek.

Dat dagboek is wereldberoemd.

In het Anne Frank Huis zijn de trappen heel smal en heel steil.

Hazel heeft moeite om omhoog te lopen.

Ze heeft zuurstof nodig.

Maar ze doet het toch.

Ze klimt omhoog.

En boven, in het huis, kussen Gus en Hazel elkaar.

De mensen om hen heen klappen.

Het is een emotioneel moment.

Het laat zien dat zelfs op een plek van verdriet, liefde bestaat.

Anne Frank schreef ook over hoop, zelfs in de donkerste tijden.

Dat verbindt haar verhaal met het verhaal van Hazel en Gus.

Maar dan komt de ontmoeting met Peter Van Houten.

En die valt heel erg tegen.

Van Houten is geen aardige man.

Hij is dronken.

Hij is gemeen.

Hij wil de vragen van Hazel niet beantwoorden.

Hij zegt harde dingen.

Hazel is teleurgesteld.

Ze had zo veel verwacht van dit moment.

En het wordt niets.

Dat is ook een les in het leven.

Soms zijn de dingen die je verwacht heel anders dan de werkelijkheid.

Soms zijn je helden gewone mensen, of zelfs slechte mensen.

Maar dat maakt jouw liefde voor het boek niet minder.

Het boek is nog steeds mooi.

De schrijver is een ander verhaal.

Later begrijpen we iets over Van Houten.

Hij had ook een dochter.

Ze was ziek.

Ze is gestorven.

Hij heeft zijn verdriet nooit verwerkt.

Zijn boek was een manier om over haar te schrijven.

Maar hij is gebroken door het verlies.

Dat verklaart zijn gedrag.

Het rechtvaardigt het niet.

Maar het maakt hem menselijker.

Want verdriet kan mensen kapotmaken.

En niet iedereen vindt de kracht om door te gaan.

Gus vindt die kracht ook niet altijd.

Na Amsterdam wordt hij zieker.

Zijn kanker verspreidt zich.

Hij gaat achteruit.

En dan komt het moment dat Hazel altijd heeft gevreesd.

Gus sterft.

Hij is achttien jaar oud.

Het is verdrietig.

Maar John Green schrijft het op een manier die ook mooi is.

Gus heeft geleefd.

Hij heeft liefgehad.

Hij heeft Hazel laten zien dat het leven de moeite waard is, ook als het kort is.

Na de dood van Gus vindt Hazel iets bijzonders.

Gus heeft een brief geschreven aan Peter Van Houten.

In die brief schrijft hij over Hazel.

Hij vraagt Van Houten om iets voor haar te doen.

Om iets over haar te schrijven.

Iets moois.

Want Gus wil dat Hazel weet dat ze het waard is om over te schrijven.

Dat haar leven telt.

Dat ze niet vergeten wordt.

Van Houten stuurt die brief uiteindelijk naar Hazel.

En Hazel leest hem.

En ze begrijpt hoeveel Gus van haar hield.

Niet alleen met woorden.

Maar met daden.

Tot het laatste moment.

Dat is de kern van het boek.

Liefde is niet alleen een gevoel.

Liefde is ook wat je doet.

Hoe je er voor iemand bent.

Hoe je aan iemand denkt, ook als je zelf pijn hebt.

Gus dacht aan Hazel, zelfs toen hij stervende was.

Dat is echte liefde.

Voor jou als taalleerder wil ik nog een paar dingen zeggen.

Ten eerste, dit verhaal heeft veel mooie Nederlandse woorden en zinnen.

Woorden zoals verdriet, hoop, liefde, verlies, vriendschap.

Dit zijn woorden die je overal kunt gebruiken.

In gesprekken.

In brieven.

In je dagboek.

Ten tweede, het verhaal laat zien dat emoties universeel zijn.

Het maakt niet uit uit welk land je komt.

Verdriet voelt overal hetzelfde.

En liefde ook.

Dat maakt dit boek zo toegankelijk.

Je hoeft niet alles te begrijpen om het te voelen.

Ten derde, als je dit boek wilt lezen in het Nederlands, is dat een geweldige oefening.

De zinnen zijn niet te lang.

De taal is duidelijk.

En het verhaal houdt je vast.

Je wilt weten wat er gebeurt.

En dat is de beste motivatie om door te lezen.

Lees elke dag een paar pagina's.

Schrijf nieuwe woorden op.

En praat erover met iemand.

Vertel wat je hebt gelezen.

Dat helpt je om de taal te oefenen en het verhaal te verwerken.

Dit was de Boekisode over Een Weeffout in Onze Sterren van John Green.

Ik hoop dat je iets hebt meegenomen vandaag.

Een nieuw woord.

Een nieuw gevoel.

Of misschien gewoon de motivatie om het boek zelf te lezen.

Want het is de moeite waard.

Echt waar.

Bedankt dat je hebt geluisterd tot het einde.

Dat waardeer ik heel erg.

Als je vragen hebt over de taal of het verhaal, kun je me altijd bereiken via dutchfluency.com.

Daar vind je ook het transcript van deze aflevering, zodat je alles nog een keer kunt nalezen.

Vergeet niet om je in te schrijven voor meer Boekisodes.

Elke aflevering is een nieuw boek, een nieuwe wereld, en nieuwe Nederlandse woorden voor jou.

Tot de volgende keer.

Doei!