
Een rustige ochtend bij de molens van Kinderdijk

Audio1x
Speed
Pause
PracticeRead
Mode
Woordenschat
Fijn dat je er bent.
Volg de podcast, dan staat er elke vrijdagavond een nieuw verhaal voor je klaar.
Maak het je gemakkelijk.
We beginnen.
Het is nog vroeg.
Je ligt in een kamer waar het licht zacht door de gordijnen komt.
Het is geen fel licht.
Het is een grijs, warm licht dat langzaam groter wordt.
Buiten hoor je regen.
De regen valt rustig.
Niet hard, niet snel.
Het is een zacht geluid, als iemand die heel voorzichtig met zijn vingers op een tafel tikt.
Je hoort het tegen het raam.
Je hoort het op het dak.
Het is een geluid dat blijft, maar dat je niet stoort.
Je ademt in.
Langzaam.
Je ademt uit.
Nog langzamer.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft nergens heen.
De kamer is warm.
De deken ligt over je heen.
Hij is zacht en hij ruikt een beetje naar wasmiddel.
Je voelt de stof tegen je arm.
Je voelt de warmte om je heen.
De regen gaat door.
Het is een geluid dat je geruststelt.
Het is een geluid dat zegt: blijf nog even.
Blijf nog even liggen.
Je kijkt naar het plafond.
Het is wit en rustig.
Er is niets aan de hand.
Er is niets dat moet.
De ochtend is nog jong.
De dag is nog ver weg.
Je hoort de regen op het glas.
Tik.
Tik.
Tik.
Heel zacht.
Het is bijna muziek.
Het is een ritme dat je adem volgt.
In.
Uit.
In.
Uit.
De kamer is stil.
Niet helemaal stil, want de regen is er.
Maar het is een stilte die goed voelt.
Een stilte die ruimte geeft.
Je hoeft niets te zeggen.
Je hoeft niets te denken.
Je mag gewoon liggen.
Je trekt de deken iets hoger.
Hij glijdt zacht over je schouder.
Je voelt de warmte.
Je voelt je lichaam rustig worden.
Je voelt je adem langzamer gaan.
Buiten is het nog donker, maar niet echt donker.
Het is dat grijze licht van een vroege ochtend in de herfst.
Het licht dat zegt: de dag begint, maar nog niet nu.
Nog heel even niet.
Je hoort de regen.
Je hoort je adem.
Je hoort het zachte geluid van de deken als je je beweegt.
Het zijn kleine geluiden.
Het zijn veilige geluiden.
De kamer is warm.
De deken is zacht.
De regen valt rustig.
Je ademt in.
Je ademt uit.
Het is nog vroeg.
Je mag nog even blijven liggen.
Je mag nog even luisteren naar de regen.
Naar het tikken op het raam.
Naar het zachte ruisen op het dak.
Je voelt je hoofd op het kussen.
Het kussen is zacht.
Het ligt goed.
Je voelt je nek ontspannen.
Je voelt je schouders zakken.
Alles mag zwaar worden.
Alles mag rustig worden.
De regen blijft vallen.
Het is een geluid dat nooit haast heeft.
Het is een geluid dat gewoon is.
Gewoon, zoals de ochtend gewoon is.
Zoals de kamer gewoon is.
Zoals jij gewoon mag zijn.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De regen valt.
Het licht wordt langzaam iets sterker.
Maar er is geen haast.
Er is geen haast in deze kamer.
Er is geen haast in deze ochtend.
Je ligt hier.
Je bent veilig.
De deken is warm.
De regen is zacht.
En je mag nog even blijven.
Nog heel even.
Nog heel even gewoon liggen en luisteren.
Naar de regen.
Naar het zachte tikken dat steeds hetzelfde blijft.
Het is een geluid dat je niet hoeft te volgen.
Het is er gewoon.
Zoals de lucht er is.
Zoals de kamer er is.
Buiten is het nog stil.
De wereld is nog niet begonnen.
De molens staan daar.
Je weet dat ze er zijn, ook al zie je ze nu niet.
Ze staan rustig in het landschap.
Ze staan daar al heel lang.
Ze hebben geen haast.
Ze wachten op de wind.
Ze wachten op de ochtend.
Net als jij.
Je hoeft nu niets te doen.
Je hoeft niet op te staan.
Je hoeft niet te kijken.
Je mag gewoon liggen.
Je mag gewoon ademen.
In.
En uit.
In.
En uit.
Het licht in de kamer wordt iets zachter van kleur.
Het is nog geen echt daglicht.
Het is een tussenlicht.
Een licht dat nog slaapt.
Het valt op de muur.
Het valt op de deken.
Het valt heel langzaam.
Je voelt de warmte van de deken.
De deken ligt over je heen.
Hij is zacht.
Hij is warm.
Hij houdt je vast.
Je voelt je benen rusten.
Je voelt je armen rusten.
Je voelt je handen los op het laken.
Alles is rustig.
Alles is zwaar op een fijne manier.
De regen valt nog steeds.
Soms iets zachter.
Soms iets voller.
Maar altijd rustig.
Altijd zonder haast.
Het is een geluid dat je geruststelt.
Het is een geluid dat zegt: het is goed.
Het is goed om hier te zijn.
Het is goed om te blijven liggen.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt vanzelf.
Je hoeft er niets voor te doen.
Je hoeft alleen maar te voelen.
De lucht in je borst.
De lucht die weer weggaat.
Zacht.
Rustig.
Steeds opnieuw.
In de verte hoor je heel zacht een vogel.
Eén vogel maar.
Hij zingt niet lang.
Hij zingt heel even.
Dan is het weer stil.
Alleen de regen blijft.
Alleen het tikken blijft.
Alleen het ruisen blijft.
Je denkt aan de molens.
Ze staan daar in de regen.
Hun wieken zijn nat.
Het water in de sloten is rustig.
Het water beweegt heel langzaam.
Er zijn kleine kringen.
Kleine kringen die weer verdwijnen.
Alles gaat zacht.
Alles gaat langzaam.
Niets heeft haast bij de molens.
Je voelt je hoofd op het kussen.
Het kussen is nog steeds zacht.
Het ligt nog steeds goed.
Je nek is ontspannen.
Je schouders zijn zwaar.
Ze zakken een beetje verder.
Ze mogen zakken.
Ze mogen rusten.
Je mag nog even blijven.
Nog even liggen.
Nog even luisteren.
Naar de regen.
Naar het tikken op het raam.
Naar het zachte ruisen op het dak.
Het is een geluid dat blijft.
Het is een geluid dat je draagt.
Zacht.
Rustig.
Veilig.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De ochtend is nog vroeg.
De kamer is stil.
De deken is warm.
En jij mag hier zijn.
Gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen blijft zacht vallen.
Het is een geluid dat je kent.
Het is een geluid dat blijft.
Je hoort het op het raam.
Je hoort het op het dak.
Het is overal om je heen.
En het is nergens te veel.
Buiten is het licht nog grijs.
De lucht is zacht en wolkt een beetje.
De wolken bewegen heel langzaam.
Ze trekken voorbij zonder haast.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je denkt aan de molens bij Kinderdijk.
Ze staan daar al heel lang.
Ze staan daar in de regen.
Hun wieken zijn nat.
Het hout is donker van het vocht.
Het water in de sloten is rustig.
Het water beweegt heel langzaam.
Er zijn kleine kringen.
Kleine kringen die weer verdwijnen.
Alles gaat zacht.
Alles gaat langzaam.
Niets heeft haast bij de molens.
Je ziet het voor je.
Het groene land.
Het water.
De smalle paden.
De molens in een rij.
Ze staan daar stil en geduldig.
Ze wachten.
Ze wachten op de ochtend.
Ze wachten op het licht.
En jij wacht ook.
Jij ligt hier en je wacht niet echt.
Je bent er gewoon.
Dat is genoeg.
Je voelt je hoofd op het kussen.
Het kussen is nog steeds zacht.
Het ligt nog steeds goed.
Je nek is ontspannen.
Je schouders zijn zwaar.
Ze zakken een beetje verder.
Ze mogen zakken.
Ze mogen rusten.
Je ademt in.
De lucht komt rustig binnen.
Je ademt uit.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Je ademt nog een keer in.
En nog een keer uit.
Het gaat vanzelf.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te zeggen.
Je hoeft alleen maar te liggen.
En te ademen.
En te luisteren.
De regen tikt op het raam.
Tik.
Tik.
Tik.
Het is een zacht ritme.
Een rustig ritme.
Het gaat door.
Het blijft doorgaan.
En jij luistert.
Je luistert naar het tikken.
Je luistert naar het ruisen.
Het ruisen op het dak.
Het is een geluid dat blijft.
Het is een geluid dat je draagt.
Zacht.
Rustig.
Veilig.
De deken ligt over je heen.
De deken is warm.
Hij is zacht.
Hij houdt je vast.
Niet te strak.
Net genoeg.
Je voelt de warmte om je heen.
Om je benen.
Om je armen.
Om je hele lichaam.
Het is een fijne warmte.
Een warmte die blijft.
De kamer is stil.
De kamer is rustig.
Er is niets dat je hoeft te doen.
Er is niets dat je hoeft te weten.
De ochtend is nog vroeg.
De dag kan nog wachten.
De dag mag nog even wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je denkt aan het water in de sloten.
Het water is rustig.
Het water beweegt heel langzaam.
Er zijn kleine kringen.
Kleine kringen die weer verdwijnen.
En dan komen er weer nieuwe kringen.
Zacht.
Langzaam.
Rustig.
Het water heeft geen haast.
Het water gaat gewoon verder.
Net als je adem.
Net als de regen.
Net als deze ochtend.
Je mag nog even blijven.
Nog even liggen.
Nog even luisteren.
Naar de regen.
Naar het tikken op het raam.
Naar het zachte ruisen op het dak.
Het is een geluid dat blijft.
Het is een geluid dat je draagt.
Zacht.
Rustig.
Veilig.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De ochtend is nog vroeg.
De kamer is stil.
De deken is warm.
En jij mag hier zijn.
Gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft alleen te liggen.
De deken ligt zacht over je heen.
De kamer is stil.
Buiten is het ook stil.
Alleen de regen.
Alleen het tikken.
Alleen het ruisen.
Je denkt aan de molens bij Kinderdijk.
Ze staan daar al heel lang.
Ze staan rustig in de ochtend.
Hun wieken draaien langzaam.
Heel langzaam.
Ze draaien niet harder dan nodig.
Ze hebben geen haast.
Ze doen gewoon wat ze altijd doen.
Rustig.
Traag.
Zeker.
Het water in de sloten is nog steeds rustig.
Kleine kringen komen en gaan.
Ze verdwijnen zacht in het water.
En dan komen er weer nieuwe.
Het water beweegt heel langzaam.
Het water heeft geen haast.
Net als de molens.
Net als de regen.
Net als jij.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Je hoeft je adem niet te sturen.
Je adem gaat vanzelf.
Net als het water.
Net als de wieken.
Net als deze ochtend.
De regen tikt op het raam.
Tik.
Tik.
Tik.
Het is een zacht geluid.
Het is een geluid dat blijft.
Het is een geluid dat je draagt.
Je luistert ernaar.
Je hoeft niets anders te doen.
Alleen luisteren.
Alleen liggen.
Alleen ademen.
De deken is warm.
De kamer is stil.
Het licht is nog zacht.
Het licht komt langzaam door het raam.
Het is nog geen fel licht.
Het is zacht licht.
Het licht van een vroege ochtend.
Het licht van regen en grijs.
Het is een rustig licht.
Het is een veilig licht.
Je mag nog even blijven.
Nog even liggen.
Nog even luisteren.
Naar de regen.
Naar het tikken op het raam.
Naar het zachte ruisen op het dak.
Het geluid blijft.
Het geluid is rustig.
Het geluid is veilig.
Je denkt aan de kleine kringen in het water.
Ze komen en ze gaan.
Ze verdwijnen zacht.
En dan komen er weer nieuwe.
Het water gaat gewoon verder.
Net als je adem.
Net als de regen.
Net als deze ochtend.
De molens draaien langzaam.
De wieken gaan rustig rond.
Ze gaan niet sneller.
Ze gaan niet langzamer.
Ze gaan gewoon.
Rustig.
Traag.
Zeker.
Net als het water.
Net als je adem.
Net als jij.
Je hoeft niets te weten.
Je hoeft niets te doen.
De ochtend is nog vroeg.
De dag kan nog wachten.
De dag mag nog even wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De kamer is stil.
De deken is warm.
En jij mag hier zijn.
Gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Nog heel even maar.
De regen blijft zacht tegen het glas tikken.
Het is een geluid dat je kent.
Een geluid dat blijft.
Buiten is het licht nog grijs.
Zacht grijs.
Het licht komt langzaam door de lucht.
Het heeft geen haast.
Net als de ochtend.
Net als jij.
Je ziet de kamer om je heen.
De deken ligt over je heen.
Hij is warm.
Hij is zacht.
Je voelt de adem in je lichaam.
Rustig gaat het naar binnen.
Rustig gaat het naar buiten.
Je hoeft niets te veranderen.
Je adem weet de weg.
Net als het water.
Net als de regen.
Net als de molens bij Kinderdijk.
De molens staan daar.
Ze staan stil en rustig in het landschap.
Hun wieken draaien langzaam rond.
Ze draaien niet sneller.
Ze draaien niet langzamer.
Ze gaan gewoon.
Rustig.
Traag.
Zeker.
Je ziet het voor je.
Het brede water.
De groene oevers.
De lucht die zacht boven alles hangt.
De regen valt in het water.
Kleine kringen komen en gaan.
Ze verdwijnen zacht.
En dan komen er weer nieuwe.
Het water gaat gewoon verder.
Het blijft bewegen.
Zacht en rustig.
Net als je adem.
Net als deze ochtend.
Je luistert naar de regen.
Het tikken op het raam.
Het zachte ruisen op het dak.
Het geluid blijft.
Het is rustig.
Het is veilig.
Je laat het geluid gewoon komen.
Je hoeft het niet vast te houden.
Het is er.
Dat is genoeg.
De deken is nog steeds warm.
De kamer is nog steeds stil.
Je ligt hier.
Je mag hier liggen.
Er is niets dat je hoeft te doen.
De dag kan nog wachten.
De dag mag nog even wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Je voelt je schouders zakken.
Je voelt je lichaam rustig worden.
Alles mag even zwaar zijn.
Alles mag even stil zijn.
Net als de ochtend.
Net als de regen.
Net als de molens bij Kinderdijk.
Buiten bewegen de wieken nog steeds.
Langzaam.
Rustig.
Zeker.
Het water blijft stromen.
De kringen blijven komen en gaan.
De regen blijft vallen.
Zacht en gelijkmatig.
Het is een ochtend die blijft.
Een ochtend die rustig is.
Een ochtend die veilig is.
Je hoeft niets te weten.
Je hoeft niets te doen.
Je mag gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen tikt zacht.
De deken is warm.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
De deken ligt zacht om je heen.
Hij is warm en licht.
Je voelt hem bijna niet, en toch is hij er.
Zoals de regen er is.
Zoals de molens er zijn.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft alleen maar te liggen.
Alleen maar te ademen.
In.
En uit.
Buiten is het licht nog steeds zacht.
Het groeit langzaam, heel langzaam.
Alsof het de tijd neemt.
Alsof het weet dat het niet hoeft te haasten.
De lucht boven de molens wordt een beetje lichter.
Een beetje witter.
Een beetje stiller.
De regen blijft vallen.
Zacht en gelijkmatig.
Tik.
Tik.
Tik.
Op het dak.
Op het water.
Op de bladeren.
Je luistert.
Niet met inspanning.
Gewoon met je oren.
Het geluid komt vanzelf.
De regen.
Het water.
Een vogel die heel even iets zegt.
En dan weer stil is.
Alles is zacht.
Alles is rustig.
Alles mag zo blijven.
De molens draaien nog steeds.
Langzaam.
Rustig.
Zeker.
Hun wieken gaan omhoog.
En weer omlaag.
Omhoog.
En weer omlaag.
Het is een beweging die nooit stopt.
Een beweging die rust geeft.
Je kijkt er niet naar, maar je weet dat ze er zijn.
Dat is genoeg.
Dat is genoeg voor nu.
Het water in de sloten blijft stromen.
Het is donker en glad.
De regen maakt kleine kringen.
Ze komen.
En ze gaan.
Ze komen weer.
En ze gaan weer.
Net als je adem.
Net als je gedachten.
Ze komen.
En ze gaan.
Je hoeft ze niet vast te houden.
Je hoeft ze niet weg te duwen.
Ze mogen komen.
Ze mogen gaan.
Net als de kringen in het water.
Je voelt je lichaam zwaar worden.
Niet zwaar van vermoeidheid.
Zwaar van rust.
Je armen liggen stil.
Je benen liggen stil.
Je hoofd ligt zacht op het kussen.
Alles mag even zwaar zijn.
Alles mag even stil zijn.
Net als de ochtend.
Net als de regen.
Net als de molens bij Kinderdijk.
De kamer is stil.
De deken is warm.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Je ademt in.
Je ademt uit.
Je voelt je schouders zakken.
Je voelt je lichaam rustig worden.
Er is geen haast.
Er is geen tijd.
Alleen deze ochtend.
Alleen deze regen.
Alleen deze stilte.
Buiten bewegen de wieken nog steeds.
Langzaam.
Rustig.
Zeker.
Het water blijft stromen.
De kringen blijven komen en gaan.
De regen blijft vallen.
Zacht en gelijkmatig.
Het is een ochtend die blijft.
Een ochtend die rustig is.
Een ochtend die veilig is.
Je hoeft niets te weten.
Je hoeft niets te doen.
Je mag gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen tikelt zacht.
De deken is warm.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
De ochtend mag nog even wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Alles is stil.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen blijft zacht op het glas tikken.
Kleine druppels glijden langzaam naar beneden.
Ze laten dunne streepjes achter.
Het licht wordt iets warmer nu.
Heel langzaam.
Alsof de ochtend nog even wacht met wakker worden.
Buiten staan de molens nog steeds.
Ze draaien rustig hun rondjes.
De wieken gaan omhoog en omlaag.
Omhoog en omlaag.
Steeds hetzelfde ritme.
Steeds dezelfde rust.
Het water in de sloten beweegt mee.
Zachtjes.
Het water weet niet van haast.
Het water weet alleen van stromen.
Ergens in de verte klinkt een vogel.
Eén keer.
Dan weer stil.
De stilte blijft niet leeg.
De stilte is vol van kleine dingen.
Een druppel die valt.
Een blad dat beweegt.
Een zucht die opgaat in de lucht.
Je ligt nog steeds onder de deken.
De deken is warm.
De deken is zacht.
Hij houdt je vast.
Niet te strak.
Net genoeg.
Je voelt je adem komen en gaan.
In en uit.
In en uit.
Het gaat vanzelf.
Je hoeft er niets voor te doen.
De kamer is stil.
Het licht is zacht.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Je hoeft niets te weten.
Je hoeft niets te doen.
Je mag gewoon hier zijn.
Gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Buiten bewegen de wieken nog steeds.
Langzaam.
Rustig.
Zacht.
Het water blijft stromen.
De kringen blijven komen en gaan.
De regen blijft vallen.
Zacht en gelijkmatig.
Het is een ochtend die blijft.
Een ochtend die rustig is.
Een ochtend die veilig is.
Misschien komt er straks een beetje meer licht.
Misschien wordt de lucht iets lichter grijs.
Maar nu nog niet.
Nu is het nog vroeg.
Nu mag alles nog even stil blijven.
De molens draaien door.
Het water stroomt door.
De regen valt door.
En jij mag rustig blijven.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Alles is stil.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De deken ligt zacht om je heen.
Je voelt de warmte bij je schouders.
Bij je handen.
Bij je voeten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Er is geen haast.
Er is geen tijd.
Alleen deze ochtend.
Alleen deze regen.
Alleen deze stilte.
De stilte is zacht.
De stilte is warm.
De stilte blijft bij je.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te zeggen.
Je mag gewoon liggen.
Gewoon ademen.
Gewoon zijn.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen tikkelt zacht.
De deken is warm.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
De regen blijft zacht tikken op het glas.
Tik.
Tik.
Tik.
Een klein geluid.
Een rustig geluid.
Het past bij deze ochtend.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij jou.
Buiten is de lucht nog steeds grijs.
Zacht grijs.
Geen hard grijs.
Gewoon zacht.
De wolken hangen laag.
Ze bewegen heel langzaam.
Bijna niet.
Ze lijken te wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
De wieken draaien nog.
Langzaam.
Rustig.
Rond en rond.
Je ziet ze niet, maar je weet dat ze er zijn.
Ze draaien door.
Altijd door.
Zonder haast.
Zonder doel.
Gewoon draaien.
Gewoon zijn.
Het water stroomt nog.
Zachtjes.
Langs de kant.
Langs het riet.
Langs de molens.
Het water weet niet waar het heen gaat.
Het stroomt gewoon.
Rustig.
Zacht.
Net als de regen.
Net als de ochtend.
Je ligt nog steeds onder de deken.
De deken is warm.
De deken is zacht.
Hij ligt om je heen.
Bij je schouders.
Bij je armen.
Bij je benen.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Je ademt in.
De lucht komt zacht naar binnen.
Je ademt uit.
De lucht gaat zacht naar buiten.
In.
Uit.
In.
Uit.
Het gaat vanzelf.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te zeggen.
Gewoon ademen.
Gewoon zijn.
Er is geen haast.
Er is geen tijd.
Alleen deze ochtend.
Alleen deze regen.
Alleen deze stilte.
De stilte is zacht.
De stilte is warm.
De stilte blijft bij je.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen tikt zacht op het glas.
Tik.
Tik.
Tik.
Een klein ritme.
Een rustig ritme.
Het past bij je adem.
Bij je hart.
Bij deze ochtend.
Je hoeft niet te luisteren.
Je hoeft niet te tellen.
Het is er gewoon.
Zacht en rustig.
Buiten beweegt er iets.
Een klein licht.
Misschien een fietser.
Misschien een vogel.
Het maakt niet uit.
Het is ver weg.
Het is zacht.
Het hoort bij de ochtend.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als de regen.
De molens draaien door.
Het water stroomt door.
De regen valt door.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Je voelt de deken bij je kin.
Bij je handen.
Bij je voeten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Je mag nog even blijven liggen.
Nog even.
Nog heel even maar.
De lucht is nog steeds grijs.
Zacht grijs.
De wolken hangen laag.
Ze bewegen bijna niet.
Ze wachten.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Alles is stil.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
De regen tikt zacht.
De deken is warm.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
De regen tikt nog steeds.
Zacht en gelijkmatig.
Als een klok die geen haast heeft.
Je luistert.
Je hoeft niets te doen.
Alleen luisteren.
Alleen blijven liggen.
De deken ligt om je heen.
Warm en zacht.
Bij je kin.
Bij je handen.
Bij je voeten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Buiten is het licht nog jong.
De lucht is zacht grijs.
De wolken hangen laag boven het water.
Ze bewegen bijna niet.
Ze drijven heel langzaam.
Als zeilboten zonder wind.
De molens staan in de verte.
Hun wieken draaien langzaam rond.
Rond en rond.
Rustig en gelijk.
Soms piept er zachtjes iets.
Hout dat tegen hout werkt.
Een oud geluid.
Een vertrouwd geluid.
Het water in de sloten is stil.
Het stroomt langzaam.
Het glinstert zacht onder de grijze lucht.
Kleine kringen waar de regen valt.
Kringen die openen en weer sluiten.
Openen en sluiten.
Net als je adem.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
Rustig en gelijk.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Ergens klinkt een vogel.
Eén enkel geluid.
Kort en helder.
Dan is het weer stil.
De vogel wacht.
Net als de wolken.
Net als de molens.
Net als jij.
Je voelt de deken bij je schouder.
Bij je arm.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Je mag nog even blijven liggen.
Nog even.
Nog heel even maar.
De kamer is stil.
De kamer is zacht.
Het licht valt door het raam.
Grijs en vriendelijk.
Het licht raakt de muur.
Het licht raakt de vloer.
Het licht raakt jou.
Heel zacht.
De regen tikt door.
Zacht en gelijkmatig.
Als een klok die geen haast heeft.
De regen valt door.
Net als het water.
Net als de tijd.
Net als deze ochtend.
Alles is stil.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je handen liggen rustig.
Je voeten liggen rustig.
Je adem gaat zacht.
De deken is warm.
De lucht is grijs.
De molens draaien.
Het water stroomt.
De regen valt.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Je ademt in.
Je ademt uit.
Nog een keer.
Nog een keer maar.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Buiten draaien de molens door.
Langzaam en gelijk.
Het water stroomt door.
Zacht en stil.
De regen valt door.
Tik.
Tik.
Tik.
En jij blijft liggen.
Warm en veilig.
Onder de deken.
In de zachte ochtend.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De wolken drijven verder.
Heel langzaam.
De lucht blijft zacht grijs.
De vogel is stil.
De molens draaien.
Het water stroomt.
De regen tikt.
Alles is rustig.
Alles is zacht.
Alles is veilig.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Je ademt in.
Je ademt uit.
En je mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De regen wordt zachter.
Tik.
Tik.
Dan stil.
Heel even stil.
Je hoort nu alleen het water nog.
Het water bij de molens.
Zacht en gelijk.
Het stroomt langs de kant.
Langs het riet.
Langs de kleine bootjes die stil liggen aan de oever.
De lucht boven de molens kleurt iets lichter.
Nog geen zon.
Alleen een zacht grijs dat langzaam warm wordt.
Alsof de ochtend zelf nog wakker wordt.
Langzaam.
Heel langzaam.
Je ligt nog onder de deken.
De deken is warm.
De deken is zacht.
Hij ligt om je heen als een rustige huid.
Je voelt je adem gaan.
In.
En uit.
In.
En uit.
Buiten draait de eerste molen.
Traag.
Gelijkmatig.
De wieken gaan rond.
Ze gaan omhoog.
Ze gaan omlaag.
Ze gaan omhoog.
Ze gaan omlaag.
Steeds hetzelfde ritme.
Steeds dezelfde rust.
De tweede molen volgt.
En de derde.
Ze draaien samen.
Ze draaien stil.
Ze draaien zoals ze altijd draaien.
Deze ochtend.
En alle ochtenden daarvoor.
Het water beweegt mee.
Kleine golfjes tikken tegen de kant.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en regelmatig.
Als een klok die geen haast heeft.
De vogel is er weer.
Hij zit ergens in het riet.
Hij maakt een klein geluid.
Eén keer.
Dan weer stil.
Hij wacht.
Net als jij.
Net als de molens.
Net als het water.
De regen is nu weg.
De lucht ruikt naar nat gras.
Naar aarde.
Naar water.
Naar ochtend.
Je ademt het in.
Zacht.
Heel zacht.
De lucht komt naar binnen.
De lucht gaat naar buiten.
De rust blijft.
Je hoeft niets te doen.
Niets te zeggen.
Niets te weten.
Je mag hier liggen.
Warm en veilig.
Onder de deken.
In de zachte ochtend.
De wolken drijven verder.
Ze gaan langzaam.
Ze hebben geen haast.
Ze trekken over de molens.
Over het water.
Over het riet.
Ze laten alles zacht achter.
De molens draaien door.
Langzaam en gelijk.
Het water stroomt door.
Zacht en stil.
De vogel is stil.
De lucht is zacht grijs.
Alles is rustig.
Alles is zacht.
Alles is veilig.
Je ademt in.
Je ademt uit.
Nog een keer.
Nog een keer maar.
De lucht komt zacht naar binnen.
De lucht gaat zacht naar buiten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
Je ogen zijn zwaar.
Dat mag.
Je mag ze sluiten.
Heel even.
Of langer.
Dat maakt niet uit.
De molens blijven draaien.
Het water blijft stromen.
De ochtend blijft zacht.
Buiten tikt de regen niet meer.
Alleen het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
En jij blijft liggen.
Warm en veilig.
Onder de deken.
In de zachte ochtend.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De molens draaien.
Het water stroomt.
De lucht wordt lichter.
Heel langzaam.
Heel zacht.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Je ademt in.
Je ademt uit.
En je mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De deken ligt zacht op je schouders.
Hij is warm en licht.
Hij beweegt mee met je adem.
Op en neer.
Heel langzaam.
Buiten is het nog stil.
De lucht is nog bleek.
De molens staan in de verte.
Ze draaien rustig.
Wieken gaan omhoog.
Wieken gaan omlaag.
Net als je adem.
Net als de ochtend.
Het water in de sloten is glad.
Het beweegt bijna niet.
Alleen kleine rimpels.
Kleine kringen.
Waar een druppel valt.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Ergens ver weg klinkt een vogel.
Eén keer.
Dan weer stil.
De wereld wordt wakker.
Heel langzaam.
Heel zacht.
Zonder haast.
Zonder geluid.
Jij hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te zeggen.
Je mag gewoon liggen.
Warm en veilig.
Onder de deken.
In de zachte ochtend.
De regen is weg.
De lucht ruikt fris.
Naar water.
Naar gras.
Naar een nieuwe dag.
Een dag die nog niet begonnen is.
Een dag die nog even wacht.
Je ademt in.
De lucht komt zacht naar binnen.
Je ademt uit.
De lucht gaat zacht naar buiten.
De warmte blijft.
De warmte is rustig.
De warmte is veilig.
De molens draaien.
Langzaam.
Gelijkmatig.
Ze hebben geen haast.
Ze doen wat ze altijd doen.
Ze malen geen graan meer.
Ze malen alleen de ochtend.
Zacht en rustig.
Het licht wordt een beetje sterker.
Nog geen zon.
Alleen een zacht grijs.
Een zacht geel.
Aan de rand van de lucht.
Heel langzaam komt het dichterbij.
Je ogen zijn zwaar.
Dat mag.
Je mag ze sluiten.
Heel even.
Of langer.
Dat maakt niet uit.
De molens blijven draaien.
Het water blijft stromen.
De ochtend blijft zacht.
De deken is warm.
Je voeten zijn warm.
Je handen zijn warm.
Alles is rustig.
Alles is veilig.
Alles mag zo blijven.
Buiten tikt het water nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
De wieken draaien.
Rond en rond.
Ze tekenen cirkels in de lucht.
Zachte cirkels.
Trage cirkels.
Ze verdwijnen en komen terug.
Net als je adem.
Je ligt stil.
Je hoeft niet te bewegen.
Je hoeft niet te denken.
Je mag gewoon zijn.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
De lucht wordt lichter.
Heel langzaam.
Heel zacht.
De molens blijven draaien.
Het water blijft stromen.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Je ademt in.
Je ademt uit.
En je mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De kamer is stil.
De deken is warm.
Buiten is het zacht.
Alles is goed.
Alles is rustig.
Je mag blijven liggen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Nog heel even maar.
De woorden zakken weg.
Zachtjes.
Als blaadjes op het water.
Ze drijven en verdwijnen.
En de stilte blijft.
Buiten is het nog vroeg.
De lucht is nog bleek.
Een dunne laag licht hangt boven de weilanden.
Grijs en zacht.
Bijna wit.
De molens staan er rustig bij.
Ze wachten.
Ze hebben geen haast.
Ze draaien langzaam.
Rond en rond.
Zachte cirkels.
Trage cirkels.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
Je hoort het en je hoeft niets te doen.
Het water gaat gewoon door.
Rustig en zacht.
De deken ligt om je heen.
Warm en zacht.
Hij voelt als een huis.
Een klein huis.
Een veilig huis.
Je mag erin blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
In de verte klinkt een vogel.
Eén keer.
Twee keer.
Dan is het weer stil.
De vogel heeft geen haast.
Hij zingt zacht.
En dan wacht hij.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
Je ademt in.
Je ademt uit.
Je ademt in.
Je ademt uit.
De lucht komt vanzelf.
Gaat vanzelf.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft alleen maar te zijn.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
De kamer is stil.
De muren zijn stil.
Het licht op de muur is stil.
Het groeit heel langzaam.
Heel zacht.
Van grijs naar wit.
Van wit naar een heel klein beetje geel.
De ochtend komt dichterbij.
Rustig en zacht.
Buiten bewegen de wieken.
Rond en rond.
Ze tekenen cirkels in de lucht.
Zachte cirkels.
Trage cirkels.
Ze verdwijnen en komen terug.
Net als je adem.
Net als de gedachten die langskomen.
Ze komen en ze gaan.
Je hoeft ze niet vast te houden.
Je laat ze gaan.
Zachtjes.
Als blaadjes op het water.
Alles mag zo blijven.
De molens.
Het water.
Het licht.
De deken.
Jij.
Alles is goed.
Alles is rustig.
Je ligt stil.
Je hoeft niet te bewegen.
Je hoeft niet te denken.
Je mag gewoon zijn.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
De lucht wordt lichter.
Heel langzaam.
Heel zacht.
De molens blijven draaien.
Het water blijft stromen.
En jij mag rustig blijven.
Rustig en zacht.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als deze ochtend.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De ochtend is nog jong.
De dag wacht nog.
Hij heeft geen haast.
Jij ook niet.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De tik van het water wordt zachter.
Bijna stil.
Alsof het water zelf ook even wil luisteren.
Naar de ochtend.
Naar de lucht die langzaam lichter wordt.
Naar jou, die stil ligt onder de deken.
Buiten beweegt iets.
Een tak.
Heel licht.
De wind is zacht vandaag.
Hij raakt de bladeren aan.
En de bladeren bewegen mee.
Traag.
Rustig.
Zonder haast.
Net als de molens.
Net als het water.
Net als jij.
De molens draaien nog steeds.
Hun wieken gaan rond.
Rond en rond.
In een rustig tempo.
Ze hoeven niets te bewijzen.
Ze doen gewoon wat ze altijd doen.
Draaien.
Zachjes.
In het vroege licht.
Het licht valt nu op de muur.
Een klein stukje maar.
Zacht geel.
Warm.
Het groeit heel langzaam.
Beetje bij beetje.
Als een adem die dieper wordt.
Als een deken die je iets warmer toedekt.
Je voelt de deken op je schouders.
Zacht en licht.
Hij ligt er rustig.
Hij beweegt niet.
Hij wacht gewoon.
Net als de dag.
Net als de ochtend.
Alles wacht.
En alles mag wachten.
Ergens in de verte klinkt een vogel.
Eén enkel geluid.
Kort en zacht.
Dan is het weer stil.
De stilte is niet leeg.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Je ademt in.
Langzaam.
Je ademt uit.
Nog langzamer.
Je hoeft niets te tellen.
Je hoeft niets te doen.
Je adem gaat vanzelf.
Zacht en gelijk.
Als het water.
Als de molens.
Als deze ochtend.
De kamer is stil.
De muren zijn stil.
Het raam is stil.
Alleen het licht beweegt.
Heel langzaam.
Het kruipt verder over de muur.
Stukje voor stukje.
Zonder geluid.
Zonder haast.
Je denkt aan niets.
En dat is goed.
Je hoeft niet te denken.
Je mag gewoon liggen.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij het licht.
De molens draaien.
Het water stroomt.
De lucht wordt lichter.
En jij blijft liggen.
Rustig en warm.
Zacht en stil.
Alles is goed.
Alles is rustig.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De ochtend is nog jong.
De dag heeft geen haast.
Jij ook niet.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De wind raakt de bladeren aan.
De molens draaien.
Het licht groeit.
En jij ademt.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Als het water.
Als de molens.
Als deze ochtend.
Alles is rustig.
Alles is goed.
De lucht boven de molens krijgt nu een zachte kleur.
Nog geen echt geel.
Meer een soort parelmoer.
Alsof de ochtend heel voorzichtig wakker wordt.
Zonder haast.
Zonder geluid.
Je ligt nog steeds onder de deken.
De deken voelt warm.
Zacht.
Hij ligt om je heen als een rustig plekje.
Een plekje dat alleen van jou is.
Hier in deze kamer.
Bij het water.
Bij de molens.
Bij het licht dat langzaam groeit.
Buiten beweegt er iets.
Een klein briesje.
Het raakt de bladeren aan.
Heel even maar.
Dan is het weer stil.
De bladeren hangen rustig.
Het water tikt nog steeds.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een hartslag.
Als een adem.
Als een liedje zonder woorden.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niets te zeggen.
Je mag gewoon luisteren.
Naar het water.
Naar de wind.
Naar je eigen adem.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
De molens draaien nog.
Langzaam.
Rustig.
Hun wieken gaan rond.
Rond en rond.
Ze hebben geen haast.
Ze doen gewoon wat ze doen.
Elke dag weer.
Al heel lang.
Al heel veel jaren.
En vandaag doen ze het weer.
Voor jou.
Zacht en stil.
Het licht in de kamer wordt iets helderder.
Nog heel zacht.
Het raakt de muur.
Het raakt de deken.
Het raakt jou.
Heel voorzichtig.
Alsof het je niet wakker wil maken.
Alsof het alleen maar even hallo wil zeggen.
Je mag blijven liggen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De ochtend is nog jong.
De dag heeft geen haast.
Jij ook niet.
Je mag gewoon liggen.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij het licht.
Er klinkt een vogel.
Ver weg.
Een klein geluidje.
Dan nog een.
En dan is het weer stil.
De stilte is niet leeg.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Als het water.
Als de molens.
Als deze ochtend.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
De wind raakt de bladeren aan.
De molens draaien.
Het licht groeit.
En jij ademt.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De vogel is nu stil.
Heel stil.
En jij hoeft niets te doen.
Niets te zeggen.
Niets te vragen.
Je ligt hier.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Buiten is het nog vroeg.
Het licht is nog dun.
Het hangt boven het water als een adem die niet wil breken.
De molens staan er rustig bij.
Ze draaien langzaam.
Ze draaien zoals ze altijd draaien.
Zonder haast.
Zonder doel.
Gewoon omdat de wind langskomt.
Zacht en vriendelijk.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Tegen de kant.
Tegen de stenen.
Tegen de tijd.
En jij luistert.
Je hoeft niet te tellen.
Je hoeft niets te onthouden.
Het tikken is er gewoon.
Net als jij.
Net als de deken.
Net als de kamer.
Ergens ver weg klinkt een fietsbel.
Klein en zacht.
Dan is het weer stil.
De stilte is niet leeg.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
De wind raakt de bladeren aan.
Ze bewegen heel even.
Dan liggen ze weer stil.
Net als jij.
Net als de kamer.
Net als deze ochtend.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Je mag gewoon liggen.
Hier.
In deze kamer.
Onder deze deken.
In deze zachte ochtend.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij het licht.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft nergens heen.
Je mag blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Het licht groeit langzaam.
Het wordt iets warmer.
Iets zachter.
Het raakt de muur.
Het raakt de deken.
Het raakt jou.
Heel licht.
Heel zacht.
Als een hand die niet wil storen.
Als een groet van de ochtend.
De molens draaien nog.
Langzaam en gelijk.
Ze draaien zoals ze altijd draaien.
Zonder haast.
Zonder doel.
En jij ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Als het water.
Als de molens.
Als deze ochtend.
Er klinkt weer een vogel.
Ver weg.
Een klein geluidje.
Dan nog een.
En dan is het weer stil.
De stilte is niet leeg.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
De wind raakt de bladeren aan.
De molens draaien.
Het licht groeit.
En jij ademt.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De wind komt weer langs.
Zachtjes.
Langs het raam.
Langs de bladeren.
Langs de molens daar in de verte.
En jij ligt stil.
Warm onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Het licht is nu iets sterker geworden.
Nog steeds zacht.
Nog steeds vriendelijk.
Het valt op de muur.
Het valt op de vloer.
Het valt op de rand van je deken.
En het blijft daar liggen.
Rustig.
Zonder haast.
Je hoort het water nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Als een klein hartslagje.
Als een klokje dat nooit haast heeft.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
De molens draaien.
Langzaam.
Zoals ze altijd draaien.
Zonder haast.
Zonder doel.
De wieken gaan rond.
Rond en rond.
En jij hoeft niets te doen.
Je hoeft alleen maar te liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Er klinkt weer een vogel.
Ver weg.
Een klein geluidje.
Dan nog een.
En dan is het weer stil.
De stilte is niet leeg.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
En jij luistert.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Buiten beweegt er iets.
Een blad.
Een takje.
Heel even maar.
Dan is het weer stil.
De wind gaat verder.
Zachtjes.
Langs het raam.
Langs de bladeren.
Langs de molens daar in de verte.
De molens draaien.
Rond en rond.
Langzaam en gelijk.
Zonder haast.
Zonder doel.
En jij ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Als het water.
Als de molens.
Als deze ochtend.
Je deken ligt zacht om je heen.
Warm en licht.
Je voelt je adem gaan.
Rustig en gelijk.
Je voelt je hart.
Zacht en kalm.
En je hoeft niets te weten.
Niets te doen.
Niets te zeggen.
Alleen maar liggen.
Zacht en warm.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
De wind raakt de bladeren aan.
De molens draaien.
Het licht groeit.
En jij ademt.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Er klinkt nog een vogel.
Ver weg.
Een klein geluidje.
Dan nog een.
En dan is het weer stil.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Nog heel even maar.
De deken ligt zacht over je heen.
Hij is warm en licht.
Je voelt hem bijna niet.
Alleen dat zachte gewicht.
Dat is genoeg.
Buiten is het licht nog steeds zacht.
Het groeit langzaam.
Heel langzaam.
Alsof het de tijd neemt.
Alsof het niets hoeft.
Het licht schuift over de muur.
Zacht en stil.
En jij kijkt ernaar.
Of je kijkt niet.
Dat maakt niet uit.
De kamer is stil.
De kamer is warm.
De kamer is veilig.
Je hoeft niets te doen.
Niets te zeggen.
Niets te weten.
Alleen maar liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
De wind raakt de bladeren aan.
Zacht en traag.
De bladeren bewegen mee.
Heel even.
Dan worden ze weer stil.
De wind gaat verder.
Langs het water.
Langs de molens.
Langs de kleine brug.
En alles blijft rustig.
Alles blijft zacht.
De molens draaien.
Langzaam.
Regelmatig.
Hun wieken gaan rond.
Rond en rond.
Zacht en gelijk.
Je hoeft ze niet te zien.
Je weet dat ze er zijn.
Dat is genoeg.
Dat is rustig.
Het water tikt nog.
Tik.
Tik.
Tik.
Zacht en gelijk.
Het water raakt de kant.
Heel licht.
Dan weer.
En weer.
Het is een klein geluid.
Een zacht geluid.
En jij luistert.
Rustig en zacht.
Je ademt mee.
In.
Uit.
In.
Uit.
Er klinkt nog een vogel.
Ver weg.
Een klein geluidje.
Dan nog een.
En dan is het weer stil.
De stilte is vol.
Vol van kleine dingen.
Vol van rust.
Vol van deze ochtend.
Je voelt je adem.
Zacht en kalm.
Je voelt je hart.
Zacht en kalm.
En je hoeft niets te weten.
Niets te doen.
Niets te zeggen.
Alleen maar liggen.
Zacht en warm.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
De lucht boven het water is nog koel.
Heel licht koel.
En zacht.
De ochtend blijft nog even bij je.
Hij wacht.
Hij haast zich niet.
Hij hoeft niets.
Net als jij.
Een klein briesje komt langs het raam.
Het raakt de gordijnen aan.
De gordijnen bewegen.
Heel even.
Dan vallen ze terug.
Zacht en stil.
En de kamer is weer rustig.
De kamer is weer warm.
De kamer is weer veilig.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
De gordijnen hangen stil.
Het briesje is weg.
De kamer is weer helemaal zacht.
En jij ligt daar.
Warm onder de deken.
Bij het zachte licht.
Buiten is het water nog steeds stil.
Het licht erop is nog steeds zacht.
De molens staan nog steeds te wachten.
Ze draaien niet.
Ze hoeven niet.
Ze zijn er gewoon.
Net als jij.
Een vogel zingt heel even.
Dan is het weer stil.
Het geluid blijft nog een beetje hangen.
Zacht in de lucht.
Dan verdwijnt het.
En de ochtend is weer rustig.
De ochtend is weer stil.
De ochtend is weer veilig.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Je voelt je adem.
Zacht en kalm.
Je voelt je hart.
Zacht en kalm.
En je hoeft niets te weten.
Niets te doen.
Niets te zeggen.
Alleen maar liggen.
Zacht en warm.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Het licht op de muur wordt heel langzaam iets helderder.
Heel langzaam.
Het schuift een klein beetje op.
Het raakt de rand van de deken aan.
Zacht en warm.
En dan blijft het liggen.
Even stil.
Even rustig.
Net als jij.
Je mag blijven liggen.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
De lucht boven het water is nog koel.
Heel licht koel.
En zacht.
De ochtend blijft nog even bij je.
Hij wacht.
Hij haast zich niet.
Hij hoeft niets.
Net als jij.
Een klein geluid komt van ver. heel zacht.
Het is niets bijzonders.
Het is gewoon de ochtend.
De ochtend die zachtjes ademt.
Net als jij.
Zacht en gelijk.
In.
Uit.
In.
Uit.
Je voelt de deken.
Zacht en warm.
Je voelt de kamer.
Stil en veilig.
Je voelt het licht.
Zacht en rustig.
Alles is er.
Alles mag er zijn.
Niets hoeft anders.
De gordijnen hangen stil.
Het water is stil.
De molens staan stil.
En jij ligt stil.
Zacht en warm.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Nog heel even maar.
De ochtend blijft zacht.
Het licht wordt iets lichter.
Heel langzaam.
Alsof het zelf nog wil blijven liggen.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij de stille kamer.
Je hoeft niets te doen.
Je mag gewoon liggen.
De deken ligt zacht over je heen.
Warm en rustig.
De kamer is stil.
De lucht is stil.
Alles ademt zachtjes mee.
Buiten beweegt iets kleins.
Een blad aan een tak.
Het wiegt een beetje.
Heel langzaam.
Heen en weer.
Heen en weer.
Dan is het weer stil.
Net als jij.
Net als de molens.
Net als het water.
De molens staan nog steeds.
Rustig aan de rand van het water.
Hun wieken zijn stil.
Ze wachten.
Ze hoeven niets.
Ze zijn er gewoon.
Zoals jij er bent.
Zacht en stil.
In deze ochtend.
Het water is glad.
Het licht valt er zacht op.
Kleine plekken glanzen.
Heel even.
Dan doven ze weer.
Het water blijft rustig.
Het beweegt bijna niet.
Het is net een spiegel.
Een stille spiegel voor de ochtend.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
Je voelt de deken.
Je voelt de kamer.
Je voelt het licht.
Alles is er.
Alles mag er zijn.
Niets hoeft anders.
Een vogel roept heel zacht.
Ver weg.
Het is niets bijzonders.
Het is gewoon de ochtend.
De ochtend die zachtjes wakker wordt.
Net als jij.
Langzaam.
Rustig.
Zonder haast.
De gordijnen hangen stil.
Het water is stil.
De molens staan stil.
En jij ligt stil.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
Je mag nog even blijven.
Nog heel even maar.
Je hoeft niets te zeggen.
Je hoeft niets te doen.
Je mag gewoon ademen.
In.
Uit.
In.
Uit.
Zacht en gelijk.
De lucht buiten is koel en helder.
Je voelt het bijna.
Bijna alsof je buiten staat.
Bij de molens.
Bij het water.
Maar je ligt nog warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
En dat is goed.
Dat mag zo zijn.
Het licht groeit heel langzaam.
Het wordt iets warmer.
Iets gouds.
Het raakt de muur.
Het raakt de deken.
Het raakt jou.
Zacht en rustig.
Zonder haast.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
De ochtend ademt mee.
Zacht en gelijk.
De molens wachten.
Het water is stil.
De kamer is stil.
En jij ligt stil.
Zacht en warm.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je mag blijven liggen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Bij het zachte licht.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze ochtend.
Alles is rustig.
Alles is goed.
Alles mag zo blijven.
Nog heel even.
Nog heel even maar.
Je ogen zijn zwaar.
Dat mag.
Je hoeft ze niet open te houden.
Laat ze maar rusten.
Laat alles maar zacht worden.
De molens draaien langzaam.
Traag.
Bijna stil.
Het water beweegt zachtjes.
Heel zachtjes.
Je hoort het bijna niet meer.
En dat is goed.
De deken ligt warm om je heen.
Zacht en stil.
Je voelt je adem gaan.
In.
Uit.
In.
Uit.
Rustig.
Heel rustig.
Het licht wordt zachter nu.
Het trekt zich terug.
Langzaam.
Bijna voorzichtig.
Alsof het weet dat je slaapt.
Bijna slaapt.
Het blijft nog even.
Zacht en goud.
En dan minder.
En dan nog minder.
Je hoeft niets te doen.
Niets te denken.
Niets te weten.
Alleen maar liggen.
Zacht en warm.
In de stille kamer.
Onder de deken.
De molens zijn er nog.
Ver weg nu.
Heel ver weg.
Ze wachten.
Ze draaien langzaam.
Traag.
In de verte.
In het zachte licht.
Bij het stille water.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Het gaat vanzelf.
Je hoeft het niet te sturen.
Het gaat gewoon.
Zacht en gelijk.
Als het water.
Als de molens.
Als de ochtend.
Alles wordt stiller.
Alles wordt zachter.
De kamer.
Het licht.
De deken.
Jij.
Nog even.
Nog heel even.
Dan mag je gaan.
Zacht wegzakken.
Diep en warm.
In de stilte.
In de rust.
De molens draaien.
Traag.
Traag.
Het water is stil.
Het licht is zacht.
En jij ligt warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Je hoeft niets meer.
Niets meer te doen.
Niets meer te horen.
Alleen maar zijn.
Zacht en stil.
Warm en veilig.
De ochtend blijft nog even.
Zacht en goud.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij jou.
En dan vervaagt het.
Langzaam.
Heel langzaam.
Als een adem die wegzakt.
Als een licht dat dimt.
Als een deken die je zacht bedekt.
Je ademt in.
Uit.
In.
Uit.
Nog één keer.
Nog één keer zacht.
En dan laat je los.
Alles laat je los.
De molens.
Het water.
Het licht.
De kamer.
Het mag allemaal zacht worden.
Ver weg.
Heel ver weg.
Je ligt stil.
Warm.
Veilig.
De deken om je heen.
De kamer stil.
De ochtend zacht.
Alles is goed.
Alles is rustig.
Alles mag zo blijven.
Nog even.
Nog heel even.
Dan slaap je.
Zacht en diep.
In de stilte.
In de warmte.
Bij de molens.
Bij het water.
Bij deze zachte ochtend.
Slaap maar.
Slaap maar zacht.
Alles is goed.
Alles is rustig.
Alles wacht.
De molens wachten.
Het water wacht.
Het licht wacht.
En jij mag slapen.
Zacht en warm.
Onder de deken.
In de stille kamer.
Slaap maar.
Slaap maar zacht.
Settings
Text
Mode
Audio
Pause