Verdieping: 7 t/m 9 oktober

Wat gebeurt er als je de brutte, geweldadige realiteit van een mislukte moord aanslag...

... eigenlijk frontalaad botsen met de geur van vers gepacken brood?

Dat is een best wel extremen overgang in de daad.

Precies.

Vandaag kijken we naar een psychologische overlevingsmegennis met dat we echt allemaal dagelijks gebruiken, maar zelden echt begrijpen.

En om dat meegenisme blot te leggen hebben we een fascinerende verzameling voor deze duik in de materie.

Ja, en het leuke is, het zijn deze keer helemaal geen zware academische papers, toch?

Nee, klopt helemaal.

Het zijn twee verhalen die op het eerste gezicht bijna bedriegelijk simpel zijn.

Ze komen uit hun wekelijks een B-1-tal update voor mensen die Nederland leren en ze spelen zich af in het alle dagse den haag.

Maar we gaan niet verhalen vandaag wel gebruiken als een soort troyanspaart.

Ja, exact.

Want de oogescheinelijke eenvoud van die verhaaltjes is eigenlijk een deckmantel voor hele fundamentele vragen over ons brein.

Weet je wel, hoe gaan we in vredes naam om met die gigantische stromen aan overwelde geweldigend wereld nieuws die we elke dag over ons heen krijgen?

En vooral de vraag, waarom ons zenuels stelsel juist op die momenten van, nou ja, informatie overlood,

want hopig terugrijp naar de meest basale, fysieke sensatie's.

Omdat echt te snappen, neem je even mee naar een zaterig ochtend in de naag.

Lucht is grijs, het is vochtig.

Een docent zit vroeg bij Bakkernabil.

Zo'n typische Holland zo ochtend eigenlijk.

Precies zo in.

Ze heeft afvast de bestelling daar, een kleine blauwe kopkoffie, geen zuiker, wel een koekje.

En terwijl ze daar zit, leest in de krant een echt eising wekkend artikel.

Het gaat over Christa Pijk, een Amerikaanse vrouw die een brute mordaanslag heeft overleefd.

Oof, ja, dat is een behoorlijk zwaar en duister verhaal voor op de vroeg geochtend.

Heel zwaar, maar er gebeurt er iets geks.

Precies op het moment dat ze dat leest, kijk ze door de draam van de bakkerijnen buiten.

Ze zit een man die zijn hond wegtrek bij een regenplas en twee lachen de kinderen die voorbijfietsen.

En in eens verdwijnt de zwaarten van het nieuws compleet naar de achtergrond.

Dat is een heel belangrijk moment in het verhaal.

Maar als ik dan heel eerlijk ben, ik dacht toen ik dit las, is dit niet gewoon een klassiek geval van je kop in het zandsteken.

We leeg iets ongemakkelijkst en we leiden ons zelf omiddelig af met spelen in de kinderen.

Nou weet je, het voelt misschien als onverschilligheid of afleiding, maar neurologisch gezien is dit puurren noodzaak.

O, echt? Hoe zo dan?

Wat hier gebeurt, is een perfecte illustratie van wat we in de psychologie Sensory Grounding noemen of zijn tuigelijke aarding.

Oké, zien tuigelijke aarding.

Ja, want kijk, onze brein is even butaernair gezien helemaal niet ontworpen om mondial leet of abstracte verre bedreigingen te verwerken.

Dus wanneer je leest over een brute moordaanslag, kan je amygdala?

Dat is dat alarmcentrum in je brein, toch?

Precies?

Ja, omig te laak, kan dat nieuws interpreteren als een akute existentiele dreiging.

Je sympatische zenustelsel wil directe vecht of vluchtreactie inschakelen, ook al ben je letterlijk duizenden kilometers verwijderd van het dat werkelijke gevaar.

Dus mijn lichaam reageert op de moment gewoon als of die aanslag zich hier naast me in de bakkerei afspeelt?

Exact. Je hartslag kan niet omhoog gaan, je spieren spannen zich onbewust aan en om een complete overbelasting van je hele systeem te voorkomen,

moet je para simpatische zenustelsel echt razend snel op de remtrappen.

Wauw. En hoe doet het dat dan?

Dat doet het door heel hard te zoeken naar onweerleggbaar, fysiek bewijs van veiligheid in je direct ongeving.

Ah, dus die geur van warm brood en dat specifieke blauwe koffiekopje?

Ja, en die lachen de kinderen op straat?

Dat zijn dus echt geen toevallige afleidingen, dat zijn keiharde neurologische data-signalen die ik naar je breinesturen van.

Kijk om je heen, het alarm is false, je bent hier, je bent veilig.

Dat is eigenlijk een briljant interne beveiliging systeem.

We hebben die allerdaagste details, dus echt letterlijk nodig om de waanzien van de grote wereld te kunnen dragen.

Precies, zonder die anchers zouden we ons al helemaal verliezen in de paniek.

En als je de zo over nadenkt, dit heeft geen joust luisteraar waarschijnlijk ook onmiddellijk.

Heb je wel eens dat je 's avonds op de bank eindeloos aan het doemscrollen bent, langs oorlogen en crisissituaties,

en dat je plotseling de intensen drang voelt om je hond even te aanje.

Ja, of gewoon even te luisteren naar de ademhaling van je slaapende partner.

Precies dat, je zoekt naar dat fysieke anchor.

Dat extremen nieuws, destabiliseerd simpelweg, onze begrip van de wereld.

En die instinctieve reactie om dan direct verbinding te zoeken met iets of iemand dichtbij,

dat herstelt de balansweer.

Wat de actie van onze hoofdperson in de bakerij ook direct verklart.

Want die behoefte aan haar stel slaat bij die docent meteen door naar haar eigen persoonlijke leven.

Ja, dat is een hele mooie overgang in de bron.

Zeker, want dat zware nieuws over die mislukte aanslag

zorgt er meer kwartige noeg voor dat ze in eens intens aan haar zus veera moet denken.

Een zus die ze alle bijna drie maanden niet heeft gesproken.

En we moeten even goed benadrukken wat de tekst ons hier vertellen.

Dit is geen enorme, épische familieruzie geweest.

Nee, precies.

Er zijn geen dure dichtig slag of zo.

De docent had het gewoon extreem druk met haar werk.

Dus dus was chronisch moe.

En zo is de gelatie eigenlijk langzaam doodgebloet.

Zoals zelfs vieras vier jaarig afgelopen week vergeten.

Ja, wat echt een zeer herkenbare een beetje een stille tragedie is van onze moderne leven.

Verwarlozing door puren, simpelen drukten.

Ja, bezig op peinelijk eigenlijk.

Maar dan komt bakker naar beelde z'n actie.

De docent twijfelt of haar zus wel moet bellen op zo'n vroege zaterdagochtend.

Ze zoekt een beetje smoesjes, van: nou, misschien slaapt ze nog wel.

Typisch voor mijdingsgedrag.

Zeker weten.

En Nabil kijkt simpelweg even naar de klok boven de deur.

En ziet dat het half tien is.

En zegt heel droogjes.

De meeste dekens zijn nu vrij.

Dat is een prachtige zin.

Heel poetisch eigenlijk.

En hij pakt een versgebakken, echt zo'n gloeiend heet brood uit de oven.

Duurt het in haar handen en zegt in feite gewoon: gaat er net zo.

Hij dwingt haar eigenlijk tot fysieke actie op dat moment.

Ja.

En als dat dan nog sputtert dat het veel te veel brood is voor een persoon zegt hij dat ze dan maar mee moet eten.

En hier liep ik dus even vast toen ik dit las.

Oh, hoe zo?

Nou ja, waarom inbreken met een enorm brood, helemaal onuitgenodigd aan de deur staan bij je zus?

Dus waarom niet gewoon even een appje sturen met een verhaaltje?

Ik ben een slechte zus geweest, sorry, die van jou, vier jaar, dag, zullen we bellen.

Ja, dat klinkt logischer voor ons.

Ja.

Waarom weet je een verhaal van verontschuldiging, zelfs via een kort appje,

brengt een enorme cognitieve en emotionele last met zich mee.

Voor beide partijen.

Oh, wacht je een last? Hoe bedoel je?

Nou, woorden ons het spijt me,

activeren onmiddellijk onze verdedigingsmechanismen.

Het dwingt de ander om direct een oordeel te vellen.

Zo van: accepteer ik dit, ben ik eigenlijk nog boos, moet ik nu zelf ook iets toegeven?

Ah, je creëert direct een kans voor het conflict of een discussiepunt.

Precies, het creëert een asymmetrische machtsdynamiek.

Maar samen eten delen, dat is evolutionair gezien echt het ultieme onweerlegbare signaal van vrede en veiligheid.

Wow, dus we gaan echt terug naar onze oerinstincten.

Zeker, het samen delen van calorieën is hoe primaten al miljoenen jarenlang allianties herstellen en ruzies bijleggen.

Dus dat brood omzeilt eigenlijk het hele cognitieve conflict, het slaat de taal gewoon helemaal over.

Het geeft echt als een soort emotionele bypass, ja.

Als jij met een warm brood aan het deur staat, verplaats je de focus van een pijnlijk onderliggend conflict

naar een gezamenlijke constructieve taak.

En het dwingt je die allebei om samen naar brood te kijken in plaats van elkaar ongemakkelijk in de ogen te staren.

Exact, het haalt onmiddellijk de sociale druk van de ketel.

En het werkt ook verzoenend, zo blijkt wel uit dat verhaal.

Ze belt Vera, die is nog wat terughoudend, maakt een grapje van: oh, doet je telefoon het weer.

Ja, een beetje passief-agressief, dat heel normaal is.

Precies, maar als de docent aankomt met die warme papieren zak, doet Vera open in een trui met koffievlekken en groene sokken.

Het is een knuffel, zo, elkaar gewoon zonder iets uit te spreken.

En ze improviseren daar een lunch met tomaten, een overgebleven halve komkommer en kaas.

Wat echt prachtig is, dat contrast.

Ja, het is allemaal heel ver van het perfect, totaal ongepollijst.

Maar juist door die koffievlek op die trui denk ik: er is helemaal geen façade meer nodig.

Nee, en dat ongepollijste detail is echt cruciaal hier.

Formeel gezelschap creëert namelijk afstand.

Door haar zo maar binnen te laten in de chaos van de zaterdagochtend, met een bevlekte trui en een bij elkaar geraapte maaltijd.

Laat dus eigenlijk zien: we zijn voorbij het punt dat we indruk op elkaar moeten maken.

We zijn weer gewoon familie.

Precies.

En let ook op hoe het eindigt.

Vera snijdt de helft van het overgebleven brood af en geeft het terug aan de docent.

Met de mededeling dat ze anders morgen al weer op de stoep staat.

Ja, het vond ik zo mooi.

Het brood wordt letterlijk een soort boomerang die de afspraak voor een volgende ontmoeting alvast legt.

Ja, heel elegant opgelost.

We zien hier dus hoe een totaal overweldigend nieuwsbericht uit Amerika

uiteindelijk leidt tot het overbruggen van een maandenlange emotionele afstand in Den Haag.

Maar als we het dan hebben over het overbruggen van afstanden,

dat brengt ons naadloos bij een ander fundamenteel psychologisch fenomeen uit ons tweede verhaal.

Ja, want dit was pas de helft van het verhaal.

Precies.

Maar dat eerste verhaal echt draaide om het dichten van emotionele kloven,

draait het tweede verhaal ineens om de meest extreme,

fysieke afstand die we als mensheid überhaupt kennen.

Namelijk de ruimte.

Inderdaad.

De schaal escaleert hier echt gigantisch.

En de psychologische reactie van de personages is eigenlijk de fascinerendere.

Nou, het speelt zich dus af in een schoolgebouw, weer in Den Haag.

En normaal ruikt een lokaal een beetje muff naar natte regenjas en bedrukt papier.

Maar vandaag heeft student Samira een gigantische pan verse tomatensoep en warm brood meegebracht.

Kijk, nou, is het brood weer.

Exact, de basis.

Terwijl de soepkommen worden uitgedeeld, staat student Noor bij het raam.

Ze kijkt naar het nieuwsbericht op haar telefoon.

En vertelt de klas dat er net vier mensen zijn geland

na een ruimtereis van bijna 237 dagen.

Wow, 237 dagen in de ruimte.

Bizar, toch.

En een van die reizigers, een Europese vrouw,

heeft dus een record gevestigd voor de langste aaneengesloten periode in de ruimte.

Er viel eerst echt even een ontzag in dat lokaal.

Maar dan kijkt Tobias, een andere student, op van een kom soep en zegt,

nou, zo lang zonder een wandeling door het park.

Ik mis mijn fiets al na een week vakantie.

Nou, en die reactie?

Nou, ik ga heel eerlijk zijn hoor.

Toen ik dit voor het eerst las, dacht ik echt, wat een narcistische opmerking is dit.

Je hebt het over een briljante wetenschapper die bijna een jaar in een vacuüm heeft overleefd.

En jij begint over je fietsvakantie.

Ja.

Waarom leidt hij zo'n monumentale prestatie tot zoiets?

Behalve, zo'n fiets.

Je bent absoluut niet de enige die dat respectloos of heel kortzichtig zou vinden.

Maar het is eigenlijk een heel deep en onmisbaar cognitief proces,

genaamd egocentrische verankering.

Egocentrische verankering.

Ja.

We spraken net al even over hoe ons brein niet gebouwd is voor groot wereldnieuws.

Het is al helemaal niet gebouwd om 237 dagen in microzwaartekracht te bevatten.

Nee, dat is echt niet te doen.

Dat is abstractie in het kwadraat.

Voor ons neurologische systeem is zo'n groot getal volstrekt betekenisloos.

We kunnen het getal uitbreken, 237, maar we kunnen het gewoon niet voelen.

Het is een beetje alsof je probeert uit te leggen hoe diep de oceaan is aan iemand die...

alleen maar een badkuip kent.

Dat is een perfecte vergelijking, precies dat.

En dus moeten we die badkuip wel als meetinstrument gebruiken.

Tobias probeert juist heel hard empathie te tonen,

maar om dat te kunnen doen, moet hij dat abstracte verlies van de astronaut...

wel vertalen naar zijn eigen meetbare werkelijkheid.

Dus zijn fiets is zijn badkuip?

Ja.

Voor hem is die fiets het symbool van autonomie en aarding.

Door te zeggen, ik mis mijn fiets dan na een week.

Zegt hij niet van, oh, mijn ervaring is even zwaar.

Hij zegt eigenlijk, als mijn kleine gemis al zo voelbaar is...

is het nu pas hoe gruwelijk groot het gemis van deze astronaut moet zijn.

Oh, wow.

Dus hij gebruikt zijn eigen beperkte referentiekader...

om het onvoorstelbare een beetje menselijk te maken.

Precies, het is dus geen narcisme, maar een heel basaal hulpmiddel...

voor ons inlevingsvermogen.

We trekken de hele cosmos eigenlijk naar onze eigen achtertuin...

om het te kunnen bevatten.

Wat een mooie inzicht.

En de docent in dit verhaal voelt dat volgens mij ook feilloos aan.

Want ze daagt de klas vervolgens uit op precies dat alledaagse niveau.

Ja, ze stelt een hele goede vraag.

Ze schrijft 237 dagen op het bord en vraagt niet...

wat voor wetenschappelijke experimenten je zou doen.

Nee, een vraag: wat zou je als allereerste willen doen...

als je na zo'n lange tijd weer terug op aarde bent?

En je krijgt fantastische antwoorden.

Ja, die illustreren precies dat verlangen naar die zintuiglijke aarding...

waar we het in het begin over hadden.

Samira wil bijvoorbeeld gewoon een warme douche...

de pure druk van water op de huid.

Tobias wil een bed waar hij zijn benen in kan strekken.

En Noor, de student die het nieuws bracht, die wil gewoon buiten op het gras zitten.

Ja, zelfs in de regen.

Waarom denk je dat ze specifiek naar die natte aarde verlangt?

Nou ja, kijk, de ruimte is natuurlijk de ultieme staat van onthechting.

Alles is daar steriel, zwaar gefilterd, gereguleerd door enorme machines.

Er is geen weer, geen wisseling.

Alles is voorspelbaar.

Precies.

En het verlangen naar regen en nat gras is het verlangen naar onvoorspelbare...

organische tekstuur.

Ons brein voedt zich letterlijk met die constante variatie aan sensorische input...

om te weten dat we überhaupt leven.

In een ruimtestation raakt je zenuwstelsel zo eigenlijk chronisch ondervoed...

aan natuurlijke prikkels.

Dus Noor begrijpt intuïtief dat de aarde zelf het enige medicijn is tegen extreme onthechting.

Exact.

De docent deelde ook nog haar eigen bescheiden versie van onthechting.

Ze herinnerde zich een periode waarin ze drie maanden lesgaf in Spanje.

Ook een vorm van afstand.

Ja, en wat ze daar het meest miste was niet de Nederlandse cultuur in grote zin of zo.

Het was haar eigen vaste stoel in de woonkamer.

De specifieke Nederlandse radio en daar is die weer de vertrouwde smaak van een bruine boterham met kaas.

Heel Holland.

Wat de abstracte discussie weer helemaal terugbrengt naar het klaslokaal.

Waar Tobias overigens heel scherp opmerkt dat de kaas letterlijk al op tafel ligt naast de boter.

En dat moment van thuiskomen vormt eigenlijk de aanleiding voor de laatste opdracht uit onze bronnen.

Ja, de welkomstbrief.

Precies.

De studenten moeten welkomstbrieven schrijven aan iemand die lang weggeweest is.

Maar met één absoluut voorwaarde gebruiken gewone woorden.

Geen jarenlang gezeur, geen drama.

En dat is echt een wezenlijke instructie, want wanneer we praten over hele ingrijpende ervaringen,

trappen we vaak in de valkuil van het gebruiken van hele grote woorden.

Terwijl die grote woorden, de ervaring eigenlijk alleen maar verder van ons wegschuiven.

Ja, Samira schrijft een brief aan haar tante in Marokko.

Tobias aan een vriendin in Portugal, maar Noor, Noor richt zich dus weer op die astronaut.

En de brief die zij schrijft, die sloeg echt in als een bom toen ik die tekst bestudeerde.

Het is een heel krachtig stukje tekst.

Leest dus voor vanaf haar papier: 'Weet u mevrouw, bij ons staat een kom soep voor u klaar.'

Daarna kunnen we naar het park om de hoek gaan.

U hoeft niets te vertellen over uw werk of uw reis.

We kunnen gewoon naar de vogels luisteren en samen eten.

Ja, mooi.

Ik moet wel toegeven, toen ik dit las voelde direct een soort protest in me opkomen.

Oh, vertel, waarom?

Ik dacht echt, wacht even.

Je hebt iemand die letterlijk de aarde als een kleine blauwe knikker in een oneindige leegte heeft gezien.

Die persoon heeft de zonsopkomst meegemaakt vanuit de kosmos.

Waarom zou je in hemelsnaam zeggen: je hoeft niets te vertellen?

Ik zou haar echt helemaal willen uithoren.

Ja, dat snap ik.

Wat je nu beschrijft is wat we in mijn vakgebied extractieve empathie zouden kunnen noemen.

Extractieve empathie, wat houdt dat in?

We hebben nogal de neiging om van mensen die iets extreems hebben meegemaakt te eisen dat ze hun trauma

of hun monumentale ervaring constant voor ons herkouwen.

Zodat wij het kunnen begrijpen, of nog erger, zodat we erdoor geënt ertoe kunnen worden.

Wacht, bedoel je het dus eigenlijk voor onszelf?

Vaak wel, ja.

We willen de Souvenirs zien, we willen de helden verhalen horen.

Waarbij we onderschatten de gigantische cognitieve belasting die dat met zich meebrengt voor de persoon in kwestie.

Ah, omdat het vertalen van zo'n buitenaardse ervaring naar gewone mensentaal ontzettend veel energie kost.

Precies.

Als je helemaal overprikkeld bent door een langdurige extreme situatie, of dat nou 237 dagen in de ruimte is, of maandenlang een burnout,

of een loodzware rouwperiode, je systeem is gewoon uitgeput.

Ja, logisch.

Het formuleren van zo'n verhaal vereist ordening, betekenisgeving, en je moet continu inschatten hoe je publiek reageert.

Wat Noor daar in die brief doet, is dus een vorm van geniale, bijna radicale empathie.

Ze begrijpt dat de terugkeer naar de realiteit niet geholpen is met het reconstrueren van het extreme.

Exact, de terugkeer is geholpen met radicale normaliteit, soep, vogeltjes kijken, dingen die letterlijk 0 procent mentale verwerking eisen.

Ze biedt eigenlijk een heel veilige psychologische landingsbaan, waar de astronaut even helemaal niet hoeft te zenden.

Dat inzicht snijdt echt hout.

Dat is gewoon het ultieme ontladen.

En het effect van die simpele brief in het lokaal is ook prachtig beschreven.

De docent is even stil, de klas is stil.

Een moment van bezinning.

Ja, maar dan met echt perfecte komische timing doorbreekt Tobias de magie,

om even te melden dat de soep nu echt op is en hij nog steeds honger heeft.

Ja, heerlijk.

Samira belooft lachend dat ze voor een echt speciale gast wel een nieuw pannetje soep zal maken.

En terwijl ze opruimen, breekt buiten ineens de zon door.

De regenjassen gaan weer aan en de les eindigt niet in het lokaal, maar met een wandeling door het park.

Precies zoals in de brief.

Ja, ze lopen door de geur van natte bladeren, ze horen een vogel fluiten.

Precies zoals Noor het beschreef.

De cirkel is daar echt helemaal rond.

Ze hebben de gigantische kosmos teruggebracht naar een natgrasveld in Den Haag.

Prachtig.

En daarmee laten deze bronnen, dus feilloos zien hoe onlosmakelijk het macro- en het microniveau in ons hoofd met elkaar verbonden zijn.

Dus als we even de balans opmaken van deze verkenning, we begonnen met bronnen die ons ogenschijnlijk twee hele simpele B1-taalverhaaltjes brachten.

Maar als we daar doorheen kijken, zien we verhalen die zich echt uitstrekken van mislukte moordaanslagen in Amerikaanse kranten,

tot recordbrekende ruimtereizen ver buiten onze eigen dampkring.

Maar de wezenlijke vraag was: hoe overleven we de zwaarte van die immense informatie?

En het antwoord dat in deze teksten verborgen ligt, is dat het grote, abstracte en soms echt angstaanjagende wereldnieuws,

alleen verwerkt kan worden doordat we ons weer verankeren in het alledaagse, het tastbare en in elkaar.

Ja, de docent overbrucht maanden van pijnlijk stilswijgen met haar zus door simpelweg een warm brood aan te bieden.

Waarmee ze direct het alarmsysteem van het brein omzijld.

Klopt.

En de studenten brengen de overweldigende koude leegde van de ruimte terug naar de herkenbaarheid van een warme komtomaatsoep.

En het geluid van vogels.

Omdat ons brui nu eenmaal via onze eigen, simpele, zintuigen de wereld moet meten.

De neurologische anchers van ons bestaan.

En kijk, dit is waarom dit voor jou, degene die nu luistert, van weeselijke belang is.

We leven in een extreem, hiper geconnecteerde samenleving.

Zeker weten.

Je krijgt werkelijk elke uur van de dag poeschmelding op je telefoon over geopolitieke spanningen, klimaatrampen en harde polarisatie.

Jouw simpatische zenustelsel wordt continu getriggerd door enorme abstracties die je zelf helemaal niet kunt oplossen.

Nee, daar ben je het als individue veel te klein voor.

En deze verhalen vormen dus een ijzersterk herinnering dat jouw vermogen om empathisch en gezond te blijven,

compleet afhangt van je vermogen om je parasympatische zenustelsel te blijven voerden met de kleine wereld direct om je heen.

Het sinduigelijke overstemt het abstracte.

Jouw anchor in de werkelijkheid is niet de stroomen informatie die je tot je neemt, maar de mensen met wie je ruimte deelt.

En de warmte van de kop koffie in je handen.

Het is eigenlijk een soort pleidooi om af en toe heel bewust die hele maakroweereld buiten te sluiten.

En de architectuur van je eigen microweereld even de aandacht te geven die het zo hard nodig heeft om je mentaal overeen te houden.

Waar we deze duik eigenlijk mee willen afsluiten, is een heel klein gedachte experiment voor jou om vandaag mee te nemen.

Een vraag die rechtstreeks voortvloedt uit alles wat we juist hebben ontleet over dat menselijke verlangenende de basale dingen.

Ik ben benieuwd.

Beeldjes in dat jij vandaag zou terugkeren van een reis van 237 tagen.

En of dat nu lettelijk een reis naar een fysiek afgesloten plek is geweest of mentaal gezien een terugkere uit een hele donkere lange periode van stress,

intens verdriet of totale uitputting op je werk.

Ja, een moment van onthechting dus.

Wat is dan die ene heel specifieke, misschien wel een normale geur of dat ene subtilig geluid in jou eigen huis of van de mensen direct om je heen dat om middelijk jouw zenuwstelsel tot rust zou brengen?

En je het gevoel zo geven, oké, de ruis is weg, ik ben weer geland, ik ben thuis.

Ik zou zeggen, neem echt even de tijd om dat detij voor jezelf te vinden, want dat detij is uiteindelijk het fundament waar al de rest op gebouwd is.

Hou dat beeld vast de rest van de dag.

We hopen echt dat deze verkening je nieuwe inzicht heeft gegeven over hoe je met het nieuws omgaat en waarom de simpelde dingen zo onwarschijnlijk krachtig zijn in ons leven.

Blijf altijd nieuwsgierig, let op je eigen zintuigelijke anchers als de wereld even te overweldigend voelt en we zien je heel graag tot een volgende keer dat we samen een nieuwe duik nemen in onverwachten bronnen.