Betonnen kano race

Het is een mooie zomerdag.

De zon schijnt heel warm.

Er is een groot meer in Nederland.

Het water is blauw en stil.

Er staan veel studenten bij het meer.

Ze hebben hard gewerkt.

Ze hebben kano's gemaakt.

Maar niet van plastic of hout.

Ze hebben kano's gemaakt van beton.

Beton is hard en zwaar.

De kano's zijn grijs en ruw.

Sommige kano's hebben scheuren.

De studenten zijn zenuwachtig.

Vandaag is de race.

Ze hebben twee weken gewerkt.

Ze mengden cement met zand en water.

Ze goten het in een vorm.

Het was zwaar werk.

De kano's werden hard.

Maar ze waren niet waterdicht.

Er zaten gaten in.

Lisa en Tom zijn studenten.

Ze hebben ook een kano gemaakt.

Hun kano is klein en zwaar.

Ze staan naast hun kano.

Ze kijken naar het water.

'Ik ben een beetje bang,' zegt Lisa.

'Het water is diep.' Tom lacht.

'Geen probleem.

Beton drijft toch?' zegt hij.

Maar hij is ook zenuwachtig.

De race begint.

Alle studenten stappen in hun kano.

Ze pakken een roeispaan.

Lisa en Tom stappen ook in.

De kano zakt meteen een beetje.

Het water komt tot hun enkels.

'Oei,' zegt Lisa.

Ze begint te roeien.

De kano beweegt heel langzaam.

Het water komt hoger.

Het komt tot boven hun knieën.

'Oh nee!' roept Lisa.

'Mijn kano zinkt!' 'Mijn kano ook!' roept Tom.

Het water is koud.

Ze proberen sneller te roeien.

Maar de kano wordt zwaarder.

Het water komt tot hun buik.

Andere studenten hebben hetzelfde probleem.

Overal zie je grijze kano's die zinken.

Sommige studenten springen eruit.

Ze staan in het water.

Het water komt tot hun heupen.

Ze lachen hard.

Een hond aan de kant blaft.

Mensen op de kant kijken en lachen.

Het is een grappig gezicht.

Het water ruikt naar vis.

Lisa en Tom zijn helemaal nat.

Hun kleren zijn vies van het beton.

'Dit is niet wat ik verwachtte,' zegt Lisa.

'Waarom hebben we geen test gedaan?' vraagt ze.

'We hadden geen tijd,' zegt Tom.

Hij lacht.

'Volgend jaar maken we een kano van piepschuim,' zegt hij.

Na een paar minuten is de race voorbij.

De meeste kano's zijn gezonken of half gezonken.

De studenten staan in het water.

Ze zijn vies, maar blij.

Ze hebben veel gelachen.

Later drogen ze hun kleren in de zon.

Ze praten over de race.

'Het was een leuk idee,' zegt Tom.

'Maar niet slim,' zegt Lisa.

Ze lachen.

De leraar, Rick, komt eraan.

Hij zegt: 'Jullie hebben het goed geprobeerd.

Volgend jaar beter.

En denk eraan: oefening baart kunst.' De studenten knikken.

Ze gaan naar huis.

Ze denken aan de race.

Het was een dag om nooit te vergeten.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.