Een brief is niet voor iedereen

Toen zag Noor een bericht op haar telefoon staan.

Bij de Duitse groep AfD waren ruim 400.000 e-mails gestolen.

Ook mails van Alice Weidel waren meegenomen.

Noor las het aantal nog een keer langzaam voor.

Dat zijn meer brieven dan ik ooit zal schrijven.

Ik keek even mee en legde mijn pen neer.

Een e-mail lijkt een beetje op een gewone brief.

Je schrijft hem meestal voor één persoon of enkele mensen.

Je wilt niet dat iedereen hem zo maar kan lezen.

Noor keek naar het scherm en schoof haar bril omhoog.

Mijn zus schrijft soms over haar werk en haar kinderen.

Daar hoeft toch niet de hele straat over te lezen.

Ze sloot het nieuws en opende haar eigen e-mail.

Haar broer Sander kwam binnen met drie glazen thee.

Hij hielp die avond met de computers in de bibliotheek.

Zijn jas was nat en zijn haar stond recht omhoog.

De wind heeft mijn haar gedaan, zei hij lachend.

En ik hoefde er niets voor te betalen.

Noor lachte, maar wees daarna naar haar rode computer.

Kun jij mijn wachtwoord raden?

vroeg ze aan hem.

Sander keek naar haar tas met een grote kat erop.

Is het misschien de naam van je kat?

Noor zei niets en keek naar haar schoenen.

Dat antwoord is duidelijk, zei Sander met een glimlach.

Je hoeft het ons niet te vertellen, zei ik.

We kunnen wel samen een ander wachtwoord voor je bedenken.

Noor pakte haar potlood, maar legde het weer terug.

Ze wilde haar nieuwe wachtwoord niet in het lesboek schrijven.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ze wilde haar nieuwe wachtwoord niet in het lesboek schrijven.

Eerst koos ze een paar woorden die weinig samen betekenden.

Daarna zette ze er cijfers en een teken tussen.

Ze draaide het scherm iets van ons weg.

Jullie zijn aardig, maar dit houd ik voor mezelf.

Heel goed, zei ik.

Wij kunnen ondertussen thee drinken.

Terwijl Noor typte, zocht Sander naar iets in zijn tas.

Hij haalde een zakje koekjes uit een blauw vak.

Helaas waren de meeste koekjes tijdens het fietsen gebroken.

Er zijn genoeg kruimels voor ons allemaal, zei hij.

Noor hield haar hand onder het zakje en moest lachen.

Daarna bekeken we hoe ze haar e-mail beter kon beschermen.

Na haar wachtwoord kon ze een tweede kode gebruiken.

Die kode zou ze op haar telefoon krijgen.

Dan heb ik dus twee dingen nodig, zei Noor.

Mijn wachtwoord en mijn telefoon.

Ze probeerde het meteen zelf.

Het duurde even, want haar telefoon lag onder haar jas.

Tegen dieven helpt dit misschien ook, grapte Sander zacht.

Zelf kan ik mijn telefoon al bijna niet vinden.

Noor vond hem terug en las de code.

Even later kon ze haar mails weer gewoon openen.

We maakten daarna samen een korte lijst in haar schrift.

Gebruik niet overal hetzelfde wachtwoord.

schreef Noor bovenaan.

Daaronder schreef ze, geef je wachtwoord niet aan anderen.

Ook niet voor een heel groot stuk appeltaart, zei Sander.

Noor keek hem aan.

Een klein stuk helpt dus ook niet.

Aan het einde stuurde Noor een bericht naar haar zus.

Ze vroeg of ze zondag samen konden wandelen.

Daarna sloot ze haar e-mail en zette de computer uit.

Buiten was de regen gestopt en glansden de stenen.

Noor trok haar jas aan en glimlachte bij de deur.

Nu begrijp ik beter wat ik zelf kan doen.

Ik ruimde de glazen op en deed het licht uit.

Volgende week gaan we weer rustig samen verder oefenen.

Bij Dutch Fluency leren we Nederlands voor het dagelijks leven.

Tot de volgende keer.