De Tekenaar en de Computer

Bram werkt in een kleine ontwerpstudio in het centrum van Rotterdam.

Hij is een professionele tekenaar van beroep.

Elke dag tekent hij beelden voor films en reclames.

Dit werk noemen we het maken van storyboards.

Het is een creatief en heel precies vak.

Bram houdt van de geur van potloden en papier.

Zijn bureau ligt altijd vol met schetsboeken en pennen.

Zijn collega Sophie zit tegenover hem aan een groot bureau.

Ze drinkt een grote kop sterke, zwarte koffie.

Buiten regent het hard, zoals zo vaak in Nederland.

Binnen is het warm en klinkt er zachte muziek.

Plotseling kijkt Sophie met grote ogen naar haar scherm.

Ze leest een opvallend nieuwsbericht op het internet.

"Bram, je moet dit echt even zien," zegt ze verbaasd.

Bram legt zijn potlood neer en loopt naar haar toe.

Hij kijkt over haar schouder naar het heldere scherm.

Het artikel gaat over de beroemde regisseur Martin Scorsese.

Scorsese heeft reclame gemaakt voor een nieuw computerprogramma.

Dit programma gebruikt kunstmatige intelligentie voor het tekenen.

Mensen noemen deze nieuwe techniek vaak gewoon AI.

Het programma maakt automatisch storyboards voor nieuwe films.

Bram leest de tekst en voelt zich meteen boos.

"Dit kan toch niet waar zijn," moppert hij zachtjes.

In het artikel staan veel boze reacties van andere tekenaars.

Iemand schrijft zelfs dat hun mooie vak nu helemaal dood is.

Bram snapt die sterke emotie eigenlijk wel heel goed.

Hij studeerde vier jaar lang aan de kunstacademie.

Hij heeft jarenlang geoefend om gezichten goed te tekenen.

Nu doet een computer dat in slechts vijf seconden.

Dat voelt voor hem als een grote en vervelende stap.

Sophie klikt op een video om het programma te testen.

Ze typt een korte zin in het lege tekstvak.

Ze vraagt de computer om een man in de regen.

Bijna direct verschijnt er een kleurrijk plaatje op het scherm.

Het ziet er best mooi uit, maar iets klopt er niet.

Bram kijkt heel goed naar de details van de tekening.

Hij begint ineens heel hard te lachen.

"Kijk nou toch naar zijn handen," wijst hij vrolijk.

De man op het plaatje heeft duidelijk zes vingers.

"Dat is misschien handig voor een extra stroopwafel," grapt Bram.

Sophie moet nu ook lachen om de gekke fout.

Ze zien dat de computer nog veel dingen niet begrijpt.

De techniek is snel, maar het mist echt gevoel.

Een computer weet niet hoe verdriet of blijdschap voelt.

Ook snapt een computer de logica van een lichaam niet altijd.

Bram loopt weer rustig terug naar zijn eigen bureau.

Hij pakt zijn favoriete potlood weer in zijn hand.

Hij kijkt naar de tekening waar hij net aan werkte.

Het is een scene voor een nieuwe Nederlandse film.

Hij tekende een vrouw die wacht op de bus.

Je ziet de vermoeidheid in haar ogen heel duidelijk.

Dat soort kleine details maken een verhaal echt sterk.

Bram weet dat de wereld snel verandert door nieuwe techniek.

Misschien moeten ze in de toekomst wel met AI werken.

Misschien helpt het hen om sneller een basis te maken.

Toch gelooft hij dat echte kunstenaars altijd nodig blijven.

Regisseurs willen een verhaal met een echt menselijk hart.

Een machine kan dat menselijke hart niet zomaar kopiëren.

Sophie neemt nog een slok van haar koude koffie.

Ze sluit het artikel en opent haar eigen tekenprogramma.

"We hebben nog genoeg werk te doen vandaag," zegt ze.

Bram knikt en begint aan een nieuwe, prachtige tekening.

Hij tekent de vrouw met precies vijf vingers aan elke hand.

Het voelt goed om zelf de controle te hebben.

Hij is trots op zijn werk en zijn talent.

Niemand neemt hem dit mooie en creatieve vak af.

Zelfs een beroemde regisseur met een slimme computer niet.

De middag vliegt voorbij terwijl ze rustig verder werken.

De regen tikt zachtjes tegen de grote ramen van de studio.

Bram voelt zich weer helemaal kalm en erg tevreden.

Hij weet dat zijn potlood voorlopig nog niet overbodig is.

Tot de volgende keer.