Het kunstwerk op het water

Het was een zonige zaterdag middag in Amsterdam.

Ik liep langs te grachten met mijn handen in mijn zakken en een halfvolle koffiebeker in mijn andere hand.

De lucht was blauw, de zon glindsterde op het water, en overal om me heen hoorde ik fietsbellen en toeristen die lachten.

Ik roept de geur van versgebakken brood uit een bakerij en de zoete lucht van bloemen uit een bloemenstal.

Ik had geen haast.

Soms is het gewoon fijn om doeloos door de stad te walen.

Ik hoorde het zachtig luid van water dat tegen de kade klotsten en af en toe een eent die kwakten.

De zon warmde mijn gezicht en ik voelde me ontspannen.

Bij een brug bleef ik staan om even uit te rusten.

Ik leun de tegen de reeling en kijk naar beneden.

Het water was rustig op een paar een de na die luier rondzwommen.

En toen zag ik het.

Midden in de gracht dreven nest.

Maar het was geen gewoon nest.

Het leek wel een modern kunstwerk.

Het was gemaakt van takjes, maar ook van plastic, touw en stukjes piepschuim.

Alles was netjes op elkaar gestapeld, bijna als of iemand het express zo had gedaan.

Een meerkoet zat rustig op het nest, als of er niets aan de hand was.

Ik moest lachen.

Kijk nou toch!

Zij ik tegen een vrouw die naast me stond.

Dat lijkt wel een expositie in het stedelijk museum.

De vrouw kijk me verbast aan en toen naar het nest.

Nou, zij ze.

Het is in ieder geval origineel.

Die vogel heeft smaak.

We blijven allebei een tijdje kijken.

Het was grappig, maar ook een beetje ontroerend.

De meerkoet had gewoon een huisgebouwd van wat hij kon vinden.

Geen architect nodig, geen bouwvergunning, geen discussie met de gemeente, gewoon doen.

Ik dacht aan de huizen in de stad, waar mensen soms jaren wachten op een woning.

En deze vol...

Even tussendoor bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ogold had gewoon een plekje gevonden, midden in de gracht.

Misschien moet we hem een prijs geven, zij de vrouw.

Best een nest van het jaar, ik grinningte.

Ja, en dan een linkje erbij.

We blijven nog even staan tot de meerkoet opstond, zijn veresgudden en weerging zitten.

Het lijkt wel of hij poseerde voor ons.

Ik dacht terug aan een middag vorig jaar, toen ik op een bankje zat

en een meeuw een vriekje zag stelen.

Ook zo'n klein moment dat je even laat glimlachen.

De vrouw naast mijn glimlachten ook en zij, soms zie je de mooiste dingen als je even stopt.

Ik knikte.

Ja, precies, ik moet vaker stoppen.

We kijken nog een minuut naar het nest.

De meerkoet bewoog niet, als of hij genoot van alle aandacht.

De zon scheen op het plastic en het piep schuim.

En toch zag het er ergens natuurlijk uit.

Uiteindelijk liep ik verder met een glimlag op mijn gezicht.

Die middag zag ik nog meer nesten, maar geen enkel was zo bijzonder als dat ene.

Het was een klein moment van schoonheid in een drukke stad.

En soms heb je dat nodig.

Gewoon even stil staan daad iets onverwacht.

Ik voelde me lichter dan daarvoor.

De wandeling was ineens geen doeloos rondje meer, maar een kleine ontdekking stocht.

Ik bedacht me dat ik vaker moet stoppen om te kijken naar de kleine dingen.

Want wie weet wat je allemaal mist als je altijd maar doorloopt?

Bij de volgende brug kijk ik weer naar beneden.

Geen kunstwerk dit keer, alleen wat einde.

Maar dat was oké, ik had mijn moment al gehad.

Ik liep door naar huis met een warm gevoel van binnen.

De stad was vandaag een klein museum en ik had het mooiste schilderij gezien.

Wat een geluk.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tick op een woord als je vast loopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert tot de volgende keer.