B1 Dutch - SS184 - Deurbel rant - Learn Dutch

Ik had de hele dag vormen en was van plan die door te brengen met mijn kat.

Een zakchips en een goede film op tv.

Ondanks de zon buiten was het binnen in huis heerlijk cool en ik keek uit naar een dagje niets doen.

Maar zoals altijd zat er een adertje onder het gras.

Een vrouwen smuus die mijn rustige dag zou verstoren.

De deurbel ging.

Ik keek op van het scherm en turde door het raam.

Een man stond in mijn voortuin.

Een naam betje om zijn nek, een map in zijn hand en een bedrijfsnaam op zijn jas.

Normaal gesproken zou ik op dit moment achter de bank duiken, maar vandaag niet.

Ik bleef zitten waar ik zat en keek de man aan.

Hij keek terug.

Hoe wel ik geen bordje, geen verkoopers naast mijn deurbel had, was het overduidelijk dat ik geen intressen had in wat hij te bieden had.

Hij belde opnieuw.

Ik bleef zitten.

Hij stapte op zij en keek naar binnen.

Ik keek terug en deed niets.

Ik was verbijsterd dat hij nog steeds probeerde mijn aandacht te krijgen.

Ik had geen zin in vragen als ben je de hoofdbewoner of wil je overstappen.

Ik wilde gewoon op mijn vrije dag chips eten met mijn kat op schoot.

Hij belde nog een keer.

Het kom me niet schelen.

Ik ging niet naar de deur om hem als nog weg te sturen.

Achteraf gezien was dit misschien niet de meest beleefde manier om met de situatie om te gaan.

Maar ik was in een soort trance van rust en gemak en wilde dat niet verstoren.

Uiteindelijk liepde man weg.

De maat was vol en hij had begrepen dat ik niet van plan was de deur open te doen.

Ik keek hem na en zakte weer onderuit op de bank.

De rest van de dag ging voorbij, zonder verderen onderbrekkingen.

Ik ben er nog steeds verbast over dat sommige mensen zo vast houden te kunnen zijn, zelfs als het duidelijk is dat ze niet welkom zijn.

Maar ja, dat is het leven.

Ik ga weer verder met mijn film.

A U.

Einde van mijn klagzang.

Ik hoop dat jullie je konden in leven in mijn verhaal.

Het leven is soms freemd niet waar?