
Een stoel met een grote verantwoordelijkheid

Audio1x
Speed
Pause
PracticeRead
Mode
Woordenschat
De geur van koffie hing nog in het lokaal toen Nora een hoge stoel naar voren sleepte.
Buiten rinkelde een tram door de Haagse straat.
Binnen keek mijn avondklas verbaasd naar het meubel, dat normaal achter een kast stond. ‘Voor wie is die troon?’ vroeg Daan. ‘Voor iemand die vandaag vooral moet luisteren,’ antwoordde ik.
Samuel lachte. ‘Dan blijft hij vast leeg.’ Op tafel lag een tekst over de Amerikaanse politicus Hakeem Jeffries.
We zouden ermee oefenen: lezen, vragen stellen en daarna zelf een vergadering spelen.
Ik legde uit dat we het beschreven nieuws als een mogelijk toekomstscenario zouden behandelen.
Wat in een oefentekst stond, was immers niet automatisch echt gebeurd.
Nora las de eerste alinea hardop.
In het verhaal hadden de Democraten Jeffries gekozen als hun kandidaat voor het voorzitterschap van het Huis, een deel van het Amerikaanse parlement.
Als hij genoeg stemmen kreeg, zou hij de eerste zwarte voorzitter van het Huis worden. ‘Dus hij heeft de baan al?’ vroeg Daan. ‘Nee,’ zei Nora. ‘Zijn partij wil hem, maar er moet nog worden gestemd.’ Ik tekende twee vakjes op het bord: eerst de keuze van de partij, daarna de stemming voor de functie.
Soms maakte een eenvoudige tekening meer duidelijk dan twintig moeilijke woorden.
Samuel boog zich over de tekst.
Jeffries kwam uit Brooklyn en had rechten gestudeerd.
Hij gaf al enkele jaren leiding aan de Democraten in het Huis.
Voor deze nieuwe stap had hij veel gesprekken gevoerd met mensen uit zijn partij. ‘Dat lijkt me vermoeiend,’ zei Samuel. ‘Bij mijn familie duurt het al een uur voordat we een restaurant hebben gekozen.’ ‘En dan kiest je oom toch weer hetzelfde,’ zei Nora.
Samuel knikte ernstig. ‘Hij noemt dat een vrije keuze.
Wij noemen het donderdag.’ Er werd gelachen, maar daarna wees Nora op een andere alinea.
Niet iedereen binnen de partij was blij met Jeffries.
Sommige leden wilden grotere veranderingen.
Zij vroegen zich af of hij wel genoeg afstand hield van grote bedrijven.
Ook waren er mensen die zijn steun aan de Israëlische regering afwezen. ‘Je kunt dus samen in één partij zitten en toch flink verschillen,’ zei ze. ‘Net als in een familie,’ antwoordde Samuel. ‘Alleen krijg je hier geen toetje als je eindelijk stil bent.’ Voor onze eigen vergadering kreeg iedereen een rol.
We moesten bepalen waarvoor de lege ruimte naast het lokaal gebruikt zou worden.
Er waren drie voorstellen: een leeshoek, een oefenruimte voor gesprekken of een plek waar mensen rustig konden zitten.
Nora werd voorzitter.
Ze ging op de hoge stoel zitten, zette haar voeten op de onderste stang en pakte een potlood.
Daarmee tikte ze voorzichtig op tafel. ‘De vergadering is geopend.’ Daan stak meteen zijn hand op. ‘Ik stel voor dat de voorzitter eerst koffie regelt.’ ‘Dat voorstel is ontvangen,’ zei Nora. ‘Het wordt na de vergadering zorgvuldig vergeten.’ Zelfs de cursist die meestal weinig zei, schoot in de lach.
Daarna werd het lastiger.
Samuel wilde hardop kunnen oefenen, omdat hij thuis weinig Nederlands sprak.
Daan koos juist voor stilte.
Na een werkdag tussen luide machines had hij behoefte aan rust. ‘Als iedereen daar gaat praten, kan ik nergens meer lezen,’ zei hij. ‘En als niemand mag praten, heb ik er niets aan,’ antwoordde Samuel.
Nora keek naar mij.
Ik deed alsof ik bijzonder druk was met mijn koffie.
Het was haar beurt om een oplossing te zoeken.
Ze legde haar potlood neer en vroeg beiden waarom hun voorstel zo belangrijk was.
Terwijl ze spraken, schreef ze korte aantekeningen.
Vervolgens stelde ze vaste tijden voor.
Op twee avonden kon er worden gepraat.
Op de andere avonden bleef de ruimte stil.
Daan trok zijn wenkbrauwen op. ‘En wie gaat dat controleren?’ ‘Jij mag een bordje maken,’ zei Nora. ‘Maar niet groter dan de deur.’ We stemden.
Het voorstel werd aangenomen, hoewel niet iedereen er even blij mee was.
Samuel had liever drie praatavonden gehad.
Daan wilde eerst zien of mensen zich aan de afspraak zouden houden.
Toen Nora opstond, bleef ze even naast de hoge stoel staan. ‘Van bovenaf lijkt alles overzichtelijk,’ zei ze. ‘Tot iedereen begint te praten.’ Ze dacht weer aan Jeffries.
De kans om als eerste zwarte Amerikaan die functie te krijgen, vond ze bijzonder.
Toch zou hij daarna elke dag moeten laten zien wat hij kon.
Bij het opruimen schoof Samuel de stoel terug achter de kast.
Daan hielp hem zonder iets te zeggen.
Nora verzamelde de stembriefjes en glimlachte.
Ze had niemand helemaal zijn zin gegeven, maar ze hadden wel samen een besluit genomen.
Ik deed het lokaal op slot.
Op straat klonk opnieuw de tram.
Deze keer hoorde ik mijn cursisten er bijna bovenuit praten.
Tot de volgende keer.
Settings
Text
Mode
Audio
Pause