The Lazy Dog

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een grappig verhaal.

Het komt van het internet.

Het gaat over een hond.

Luister maar goed.

Dit is het verhaal van Daan.

Hij woont in Haarlem.

Daan woont niet alleen.

Hij heeft een hond.

De hond heet Bello.

Bello is een heel grote hond.

Hij heeft een bruine vacht en grote oren.

Bello is heel lief, maar hij heeft één probleem.

Hij is heel erg lui.

Hij slaapt het liefst de hele dag op de bank.

En hij eet heel graag.

Het is zaterdagochtend.

Daan kijkt uit het raam.

De zon schijnt en de lucht is blauw.

Daan pakt zijn jas en de rode hondenriem.

"Kom Bello, we gaan wandelen," zegt Daan.

Bello ligt op zijn rug.

Hij kwispelt met zijn staart.

Hij wil wel naar buiten.

Samen gaan ze op pad.

Ze lopen in een lange straat.

Het is best druk.

Er zijn veel mensen met tassen.

Ze gaan naar de markt om boodschappen te doen.

Daan en Bello lopen rustig.

Bello snuffelt aan een boom.

Hij snuffelt aan een prullenbak.

Alles gaat goed.

Het is een normale wandeling.

Maar dan gebeurt er iets.

Bello stopt met lopen.

Hij staat stil.

Daan trekt een beetje aan de riem.

"Kom Bello, we gaan verder," zegt Daan.

Maar Bello doet niets.

Hij gaat zitten, midden op de stoep.

De stoep is niet breed.

Mensen moeten om hem heen lopen.

Een oude vrouw lacht.

Een man kijkt boos.

Daan voelt zich warm.

Zijn wangen worden rood.

"Bello, kom op nou," zegt Daan zacht.

"We moeten naar huis." Bello kijkt onschuldig met zijn grote bruine ogen.

Maar hij staat niet op.

Sterker nog, hij gaat helemaal plat liggen.

Hij sluit zijn ogen.

Hij gaat gewoon slapen, midden op de drukke straat!

Daan weet niet wat hij moet doen.

Daan zucht diep.

Hij kan de grote hond niet dragen.

Bello is te zwaar.

Dan heeft Daan een idee.

Hij zoekt in zijn jas.

Gelukkig!

Hij heeft een hondenkoekje.

Het ruikt naar vlees.

Daan houdt het koekje voor de neus van Bello.

"Kijk Bello, een lekker koekje," zegt hij.

Bello opent één oog.

Hij ruikt, en sluit zijn oog weer.

Zelfs het koekje helpt niet!

Daan staat daar met een slapende hond.

Het is heel gênant.

Dan hoort Daan een geluid.

Klik, klak, klik, klak.

Het is een ander hondje.

Een heel klein, wit hondje.

Het loopt met een meisje.

Het witte hondje ziet Bello en blaft zacht.

"Waf, waf." Bello opent zijn ogen.

Hij ziet het hondje.

En wat doet Bello?

Hij staat heel snel op!

Hij schudt zijn vacht.

Hij staat mooi rechtop.

Hij loopt direct naast Daan.

Hij loopt als een perfecte, brave hond.

Daan kan zijn ogen niet geloven.

Het meisje stopt en lacht.

"Wat een brave hond heeft u," zegt ze vriendelijk.

"Hij luistert echt goed!" Daan lacht een beetje ongemakkelijk.

"Ja, heel braaf," zegt hij.

Daan en Bello lopen naar huis.

Bello loopt nu heel snel en trekt niet aan de riem.

Daan schudt zijn hoofd en glimlacht.

Honden zijn soms net mensen, denkt hij.

Ze doen precies wat ze zelf willen.

En ze willen altijd stoer doen voor anderen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com/transcripts.