Verdieping: 19 oktober

Stel je voor, je staat gefrustreerd te staren na een halflegevleesmelkenje koekast.

Je bent oprecht kwaad op die fles.

Ja, en dat buurt dat je supermarkt hebt zo'n juiste gekrecht toch?

Precies.

Je verwacht vanavond gasten, je hebt alles echt perfect uitgedacht.

Die staat daar in een soort paniek alsof de wereld vergaat.

Terwijl er als je de feiten nagaat eigenlijk niet zo heel veel aan de hand is?

Nee, klopt.

Maar we hebben het allemaal wel eens meegemaakt.

Vandaag duiken we in deze verkenning dus in de vraag

waarom een haperende app of een plotseling geannuleerd plan

ontzettend uit het veld slaat.

We kijken vandaag naar de psychologie achter die haperingen.

Want wat gebeurt er met ons brein als de automatische piloot faalt?

Ja, we hebben hier voor een hele mooie set bronnen verzameld.

Met twee schijnbaar totaal verschillende verhalen die ons...

nou ja, verrassend genoeg, precies hetzelfde vertellen.

Aan de ene kant hebben we een fabrieksbezoek dat eindigt in het ziekenhuis.

Bizar, hè? Halen we dat erbij.

En aan de andere kant kijken we naar die mislukte supermarktbestelling in Utrecht.

We gaan bekijken wat er gebeurt als dat comfortabele vangnet...

onder ons vandaan wordt getrokken.

Het is de ultieme botsing tussen onze verwachting van moderne perfectie...

en de best wel rommelige realiteit van elke dag.

En hier wordt het echt interessant.

Want de oplossing voor die hyper- moderne paniek ligt dus niet in een...

sneller internet of een beter algoritme.

Nee, absoluut niet.

Het antwoord dat we in deze bronnen telkens tegenkomen is iets heel anaaloogs en simpels.

Namelijk een dampende pan tomatensoep.

Ja, en om te begrijpen waarom die soep nou zo krachtig is...

moeten we eerst even kijken naar de illusie van controle.

Yes.

Want de verhalen die we vandaag uitpluizen, die beginnen allebei met een perfect script.

Mensen die er gewoon van uitgaan dat hun omgeving functioneert met de precies...

van hun Zwitserse uurwerk.

Zeker, laten we beginnen bij het eerste verhalen.

Dat is Eva en daarvoor in een Kim in Enschede.

Ze hebben een superleuk uitje gepland.

Een rondleiding in de Grolsch-fabriek, toch?

Ja, precies.

Ze hebben zich er echt enorm op verheugd.

Kim heeft zelfs een heel goede jas aangetrokken voor de gelegenheid.

Oh, wow echt?

Ja, eentje die nagenoeg dezelfde kleur heeft als de letters van het Grolsch-logo.

Dat is typisch zo'n detail waarin je ziet hoe gepland en gecontroleerd zo'n dag eigenlijk is.

Zie je dat erin?

Precies.

Er wordt nog een vrolijke foto voor de ingang gemaakt, de sfeer schoot.

Ze stappen die gigantische fabriek binnen,

horen dat gezoem van de machines, ze vertrouwen volkomen op de veiligheidsprotocollen

van zo'n groot bedrijf.

En dan grijpt de realiteit keihard in.

Ja.

Het draaiboek wordt daar ter plekke gewoon verstoord.

Binnen de muren van die fabriek gaat iets flagrant mis, niet digitaal, maar fysiek.

Eva voelt zich echt vanuit het niets ontzettend ziek, ze moet gaan zitten.

En haar vriendin Kim haalde direct een medewerker erbij.

En dan blijkt dat Eva helemaal niet de enige is.

Nee, er worden meerdere bezoekers onwel,

door een onbekende oorzaak.

Binnen een oogwenk is alle controle gewoon compleet verdwenen.

En Eva belandt dus in het ziekenhuis.

En het meest frustrerende lezen we in de bronnen,

is dat ze op dat moment werkelijk geen flauw idee heeft wat haar nou ziek heeft gemaakt.

Die onzekerheid is vreselijk.

Ja, die grote vraag blijft onbeantwoord door de artsen.

Ze zit daar in zo'n stoel, naast het ziekenhuisbed.

Haar groene jas en sjaal liggen alweer klaar, maar ze kan nergens heen.

Ze is compleet overgeleverd aan die tredemolen van de medische wereld.

Het wachten.

Haar broer Bram is inmiddels ook aangeschoven met twee bekers thee uit zo'n automaat.

Je weet wel van die thee die eigenlijk alleen maar naar warm water smaakt.

Ja, heerlijk is dat.

Het is gewoon een extreem kwetsbare plek van fysieke en emotionele verlamming.

En die verlamming is fascinerend, want hoe Eva's situatie medisch en fysiek is,

zien we in het tweede verhaal exact dezelfde psychologische kortsluiting gebeuren,

maar de storing puur digitaal is.

Dat is echt bizarre om te zien.

Ja, ons brein reageert op het wegvallen van het systeem.

En het maakt niet uit of dat systeem een fabriekshal is of een stuk software.

Dat is echt de perfecte brug naar ons tweede verhaal.

Want we kijken dus ook mee over de schouder van Pieter in Utrecht.

Ook een goede planning.

Ja, het is zaterdagochtend, de regen klettert echt dramatisch tegen de ramen.

Pieter staat in zijn keuken, hij nipt van zijn koffie en kijkt tevreden naar zijn telefoon.

Want vanavond krijgt hij eters over de vloer.

Toevallig komen zijn zus en twee buren eten.

Ja, toevallig bestaat niet in dit soort bronnen.

Hij heeft de avond tot in de puntjes geregiseerd.

Hij gaat soep maken, met brood en een salade.

En alles is besteld via de Albert Heijn app.

Hij hoeft alleen nog maar te wachten.

Precies. Hij staat letterlijk in de wachtstand tot die volle tassen worden bezorgd.

Totdat er een notificatiegeluid klinkt.

Ping!

Ja, de app komt met opstartproblemen.

De logistiek van de supermarkt hapert, de vrachtwagens rijden later.

En de boodschappen komen dus gewoon niet op de afgesproken tijd.

Oké, laten we dit even uitpakken, want Pieter zijn reactie is hilarisch en tegelijkertijd zo pijnlijk herkenbaar.

Zeker weten.

Hij staart naar z'n telefoon en ziet in die app zijn digitale boodschappenlijst.

Tomaten, vers brood, kaas, een grote komkommer.

In de cloud is alles perfect.

Precies.

In de digitale cloud is alles tiptop in orde.

Maar dan trekt hij met een ruk de fysieke koelkast open.

Hij kijkt naar de realiteit en wat staat er?

Drie wortels, gok ik.

Drie wortels, twee eieren, wat boter en een bijna lege fles melk.

En dan staat hij dus echt serieus boos te kijken naar die fles melk.

Als of de melk het express doet.

Ja, weet je, ik moet dan altijd denken aan een roltrap.

Als een roltrap kapot gaat, stopt dat mechanisme.

Maar fysiek gezien is het dan gewoon nog steeds een trap.

Een trap, je kunt er zonder enig probleem oplopen.

Ja, een trap is een trap.

Precies, maar toch staan we allemaal steevast even helemaal verdwaasd onderaan zo'n stilstaande roltrap te kijken naar die treden.

Alsof we wachten tot de magie vanzelf weer aangaat.

Pieter is dus boos op zijn lege koelkast, alsof die fles melk er iets aan kan doen.

Dat is echt een briljante analogie, want het raakt exact aan wat er in ons hoofd gebeurt op zo'n moment.

Veel mensen denken dat het simpelweg frustratie is.

Maar er is meer aan de hand.

Psychologisch gezien spreken we hier over schemadisruptie.

Of in de vaktaal expectancy violation.

Ons brein is evolutionair ontworpen om energie te besparen.

Logisch.

En om dat te doen, creëert het mentale scripts, schema's zeg maar, voor dagelijkse handelingen.

Het schema van Pieter is heel simpel.

Ik klik op de knop, ik betaal en het eten verschijnt in mijn keuken.

Het brein draait dus eigenlijk gewoon op de automatische piloot.

Volledig op de automatische piloot.

En zodra de werkelijkheid niet meer overeenkomt met dat voorgeprogrammeerde script,

dan loopt ons brein letterlijk vast.

En het lockeert.

Ja, dus een vorm van computationele vertraging.

Het denkproces stagneert simpelweg, omdat het brein plotseling actief energie moet gaan besteden

aan het bedenken van een geheel nieuwe realiteit.

We vertrouwen zo intens op de naadloze logistiek van een bestelapp,

of in ieder geval de veiligheid van een fabriek,

dat we helemaal geen plan B meer hebben geïnstalleerd in ons hoofd.

Dus Pieter is niet zomaar gek?

Nee, Pieter staat niet zomaar naar melk te staren.

Zijn brein is aan het rebooten, omdat het beloftekompas,

onverwacht botst met de werkelijkheid.

En op dat exacte moment van totale disruptie,

waarin zowel Eva als Pieter stuurloos zijn,

gebeurt er in beide verhalen iets prachtigs.

Ja, het vangnet.

Ja, er duikt plotseling een vangnet op.

Niet digitaal, niet grootschalig, of een instantie,

maar een hyperlokaal, analoog en oeroud menselijk vangnet.

De buurt?

Precies.

En dit zie je terug in beide verhalen die we bekijken,

verschijnt die redding in de vorm van een buurvrouw die Fatima heet.

Een grappige toevalligheid in de naam,

maar de symboliek ervan is echt ijzersterk.

Want wanneer de abstracte onzichtbare structuren van onze maatschappij instorten,

vallen we direct terug op de meest tastbare,

fysieke eenheid die we nog over hebben.

Onze buren?

Ja, de buren.

Laten we even terug naar Eva in het ziekenhuis.

Ze is inmiddels gelukkig ontslagen uit het ziekenhuis.

Alles was met een sisser afgelopen.

Ja, klopt.

Geen blijvende schade.

Ze heeft buiten weer de verse geur van dat gras opgesnoven,

ze ruikt de stad weer.

Kim heeft nog even gehoord dat iedereen veilig thuis is.

Eva is enorm opgelucht, maar ook helemaal gesloopt.

Dat is heel begrijpelijk, na zo'n dag.

Ze komt aan bij haar voordeur.

En wie staat daar?

Buurvrouw Fatima.

Niet met een appje of een kortingscode van de supermarkt,

maar met een zware pan.

Een pan waar zo'n heel dun verleidelijk wolkje warme damp uit ontsnapt.

Met tomatensoep.

Ja, vol met de geur van tomaten, ui en knoflook.

Fatima kijkt hem aan en zegt heel simpel.

Ik heb soep gemaakt, dus koken hoeft vandaag niet.

Wat hier fascinerend is,

is hoe wezenlijk deze menselijke interactie

verschilt van onze moderne dienstverlening.

Hoe bedoel je?

Die supermarkt app van Pieter is ontworpen om jou

compleet anoniem en passief te bedienen.

Je hebt het altijd gewoon aan een onzichtbaar systeem dat je spullen aflevert.

Ja, zonder dat je iemand hoeft aan te kijken.

Precies.

Maar in dit analoge vangnet, met buurvrouw Fatima,

ontstaat er omiddelige railhandel.

Een wederkerigheid.

O ja.

Fatima brengt namelijk niet alleen eten,

ze brengt onbewust een sociale verplichting mee.

Eva's broer Bram is er namelijk ook nog,

en die heeft per slot van rekening soep.

Maar ik krijg niet zomaar een kom aangereikt.

Ja, moet werken.

Ja, er is een deal.

Hij krijgt pas soep als hij belooft dat hij de afwas gaat doen.

Ik moest daar in de tekst echt zo om lachen.

Dat is zo'n klassieke, rommelige familie-dynamiek.

Er is gewoon helemaal niks efficiënt aan.

Nee, klopt.

Bram staat daar even later te klungelen in die keuken,

en hij trekt doodleuk drie verkeerde laden open in de keuken van zijn zus

op zoek naar de lepels.

Het is chaos.

En ondertussen in Utrecht?

Ja, in Utrecht zien we bij Pieter ook Fatima verschijnen.

Pieter is nog steeds in gevecht met zijn lege koelkast,

wezenloos aan het staren, als de deurbel ineens gaat.

Hij dacht natuurlijk.

De boodschappen.

Dat zou je denken.

Maar daar staat dus zijn buurvrouw, Fatima, in een felgele regenjas.

Het komt eigenlijk helemaal niet om hem te redden,

het komt alleen maar een lege schaal terugbrengen,

die ze de week ervoor had geleend.

Kijk, weer die wederkerigheid van buren onder elkaar.

Inderdaad.

Maar ze ziet Pieters vertwijfeling,

ze hoort het verhaal aan over de haperende app en neemt direct het heft in handen.

Ze zegt, ik heb nog aardappels en een flinke zak uien.

En dan zegt ze.

We kunnen samen naar de supermarkt voor de rest.

En ook nu zien we daar dat het menselijke vangnet

geen passieve oplossing biedt.

Want ze dwingt hem om mee te gaan.

Ja, Fatima had ook alleen die uien kunnen afgeven

en lekker warm weer naar binnen kunnen gaan.

Maar ze activeert Pieter.

Ze rukt hem los uit die cognitieve verlamming bij de koelkast

en ze dwingt hem om samen de straat op te gaan.

Ze lossen het probleem fysiek en samen op.

Ho, wacht even, hier moet ik je toch even interrumperen.

Want romantiseren we hier nu niet gewoon de domme regen?

Hoe zo?

Nou, laat wel eerlijk zijn: Pieter en Fatima moeten nu wel gewoon

door de zeikende regen lopen.

Pieter is zo van slag dat hij beseft dat zijn paraplu nog bij zijn

zus Eva ligt.

Ja, die details zijn prachtig.

Het is verschrikkelijk.

Wat doet hij? Hij loopt echt voor lopen met een lege boodschappentas boven

Zo hoog door de stromende regen om niet nat te worden.

Geen paraplu natuurlijk.

Precies.

Fatima merkt onderweg nog heel droogjes op dat een tas best handig is,

maar dat een paraplu nog beter werkt.

Ze komen in die supermarkt aan, helemaal nat geregend

en Pieter staat daar supergefrustreerd bij het groentenschap te rekenen.

Hij is gefocust op die app-prijzen.

Hij pakt een komkommer, kijkt naar het prijskaartje en legt hem terug.

Hij moppert letterlijk: voor dat geld verwacht ik minstens twee komkommers.

Ik bedoel, dit is toch niet romantisch, dit is gewoon verschrikkelijk

oncomfortabel.

Ja, maar je snijdt hier wel een heel cruciaal punt aan.

Dit is oncomfortabel en dat ongemak is nou precies het mechanisme waar het om draait.

Ligt dat er te dik op?

In de tech-industrie praten we heel vaak over frictionless design.

Het ontwerpen van systemen zonder enige wrijving.

Techbedrijven investeren echt miljarden om elke vorm van menselijke interactie

of frictie uit een transactie te slopen.

Om het makkelijker te maken.

Ja, je hoeft niet meer met een kassière te praten, je hoeft niet door de koude regen,

je hoeft niet ongemakkelijk te onderhandelen over de prijs van de komkommer.

Alles is perfect glad gestreken.

Maar wat we sociologisch gezien weten, is dat frictie noodzakelijk is voor menselijke verbinding.

Frictie is de lijm, bedoel je.

Frictie is absoluut de lijm.

Stel dat Pieter gewoon op zijn bank was blijven zitten.

Starend naar een app tot de boodschappen kwamen.

Dat was er nul frictie geweest.

Maar ook 0 verbinding.

Precies 0 verbinding.

En nu staat hij daar nat geregend in een supermarkt die lekker naar warm brood en koffie ruikt.

Hij zond mopperend, Fatima lacht erom, ze overleggen samen over die komkommer.

De frictie dwingt hen echt om als een microgemeenschap samen te werken.

En die frictie leidt blijkbaar ook tot volstrekt irrationele,

maar wel heerlijke menselijke beslissingen.

Ja, de koekjes.

Ja, want Pieter weigert uit principe die te dure komkommer.

Maar graait vervolgens wel heel stiekem een pak stroopwafels in zijn mandje.

En die stonden echt helemaal niet op zijn strak geplande digitale lijstje.

Geweldig.

Zijn excuses aan Fatima zijn ook echt goud waard.

Hij zegt: zonder koek is mijn koffie zo alleen.

Kijk, en geen enkel algoritme had die stroopwafels ooit voorspeld.

Nee, de app wist het niet.

Een app optimaliseert puur voor efficiëntie.

Maar mensen hebben, zeker na een koude wandeling in de regen,

Gewoon behoefte aan troost en suiker.

Die ongeplande aankoop is het ultieme bewijs.

Dat de hapering ruimte heeft gecreëerd voor spontaniteit.

Dat brengt ons ook meteen bij de apotheose van beide verhalen, echt de climax.

Want het stopt niet bij het trotseren van de regen of het accepteren van een simpel pansoep.

We zien een hele grote verschuiving van pure noodzaak

naar een enorme uitbarsting van gemeenschapszin.

Een duit in het zakje.

Ja, de oorspronkelijke tegenslag wordt eigenlijk een excuus

om iets veel groters op te tuigen.

In Enschede denkt buurvrouw Fatima: nou, we hebben nu die soep.

Het is zaterdag, de lucht trekt inmiddels open.

Waarom eten we niet met de hele straat buiten?

Het is wat we de escalatie van gastvrijheid noemen.

Het vangnet wordt een trampoline.

En trampoline? Ja, zo kun je het echt noemen.

En de details hierin zijn schitterend.

Eva voelt zich gelukkig weer wat sterker en gaat samen met Kim naar buiten.

Er zijn door de buren overal tafels op het plein gezet.

Niet perfect gedekt, neem ik aan.

Nee, totaal niet met van die strak gestreken witte linnen kleden, zoals in een ziekenhuisrestaurant.

Maar het is gezellig grommelig. Er staan bloemen, gele bloemen, in afgewassen glazen potten.

Er rent een kind rond dat op het achtergrondje de lepels telt.

Maar dat gaat mis. Ja, dat komt er een keer op een andere tafel uit.

En dan is er Bram. Broer Bram neemt zijn eerder gekregen taak opeens uiterst serieus.

Hij staat daarbij een grote bak op, gewapend met een theedoek.

Hij had een deal gesloten.

Zeker. En hij roept naar iedereen die het maar wil horen.

Ik heb vandaag een belangrijke taak.

Hij waste de borden van de hele straat af.

Hij is enorm trots.

Ja, als we dit aan het grotere plaatje koppelen,

ontdekken we hier hoe voeding, en dan met name de gezamenlijke bereiding en de afwas ervan,

werkt als het bindmiddel van de mensheid.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, voedsel transformeert in dit geval de negatieve energie van dat stressvolle ziekenhuisbezoek naar een collectieve viering.

Eva en Kim zitten weer samen te lachen, ze praten opnieuw over muziek en plannen voor de zomervakantie.

Het leed is vergeten.

Precies. Zonder die acute medische situatie in de fabriek hadden deze buren waarschijnlijk nooit de legitimatie gevoeld om

op een zaterdag met de hele straat af te zetten en spontaan samen te gaan eten.

Dat is waar.

En dat zien we echt één op één terug bij Pieter in Utrecht.

Hij is inmiddels met Fatima en die pak stroopwafels terug in zijn keuken.

De regendruppels glijden langzaam van het grote raam en de groente uit de supermarkt ligt uitgestald op zijn houten keukentafel.

Ze zijn aan de slag gegaan.

Ja, Fatima staat aardappels te wassen en Pieter snijdt heel dapper zijn grote zak ui, maar natuurlijk beginnen ze ogen enorm te prikken.

De tranen lopen letterlijk over zijn wangen.

Dat is heel dramatisch.

Ja, en hij verdedigt zich dan nog heel koppig tegenover Fatima, hij zegt, ik huil niet om mijn bestelling hoor.

Fatima schiet in de lach en gooit hem gewoon een schone doek toe.

Het deksel tikt ritmisch tegen de pan, de geur van verse soep vult de keuken.

En dan is het tijd voor de gast?

Ja, want als om zes uur de deur opengaat, is er dus niet die appbezorger, maar visite.

Eva staat op de stoep, met bloemen en de buurman.

Ja, buurman Henk komt binnenstappen, zomaar met een onverwachte fles appelsap onder z'n arm.

Dus de geïmproviseerde maaltijd wordt gewoon een overweldigend succes?

Absoluut.

Fatima vertelt vol trots aan de tafel dat ze de hele middag heeft geholpen om het diner te redden.

Ze heeft echt de rol van de redder aangenomen en ze geniet daar zichtbaar van.

Iedereen draagt iets bij.

Ja, en Henk deelt complimenten uit over de soep.

Hij vraagt compleet ongegeneerd om extra brood en hij voegt trots zijn eigen appelsap toe aan het geheel.

En de dynamiek die aan zo'n tafel ontstaat is vele malen dieper en eigenlijk veel gedenkwaardiger.

Daarna, ergens rond drie uur 's middags, worden twee anonieme plastic kratjes bij de voordeur afgezet.

Daar ben ik het helemaal mee eens.

Dus wat betekent dit allemaal voor ons?

Wat mij hier enorm opvalt is dat we onszelf best vaak een perfect plaatje opleggen.

Het idee dat je als gastheer alles in je eentje veilig moet regelen.

Ja, we leggen de lat heel hoog.

Je koopt de mooiste spullen, je gebruikt de duurste apps alles moet echt vlekkeloos verlopen.

Maar dat prachtige streven naar perfectie blokkeert best vaak de echte gezelligheid.

Zeker weten.

Want juist doordat die appkwestie ontstond er een gat in het strakke plan.

Dat nu werd opgevuld door buurman Henk met een appelsap.

Juist doordat het misging, stond Pieter schouder aan schouder met Fatima in de keuken uien uit te snijden.

In plaats van passief de voordeur open te doen voor een bezorger.

Maar hij had iets om te delen met haar.

En precies door die gedeelde frustratie bleef ze na het eten nog uren hangen,

dronken ze extra koffie en deelden ze uiteindelijk echt lachend die allerlaatste volstrekt ongeplande stroopwafel met buurman Henk.

We zagen onszelf de afgelopen decennia op dezelfde manier als efficiëntiemachines.

Ja, alles moet snel.

Alles in onze moderne maatschappij is erop gericht om onafhankelijk te zijn.

Hoe vernederend is het om hulp te vragen, want we hebben het internet wel.

We redden het zelf wel.

Ja, maar we optimaliseren ons zelf langzaam maar zeker gewoon richting totale isolatie.

Maar als we inzoomen op deze verhalen zien we dat we helemaal niet instorten als die moderne systemen uitvallen.

Integendeel eigenlijk, we vieren op.

We zoek elkaar op.

Precies, we kijken weer opzij naar onze buren.

De afwezigheid van de digitale algoritmes maakt de afwezigheid van ons menselijke netwerk zichtbaar.

Nou, dat vind ik toch een geweldige geruststelling voor jou als luisteraar.

Moderne efficiëntie is heerlijk.

We houden er allemaal van als een app precies doet wat hij moet doen of als een excursie gewoon perfect verloopt.

Natuurlijk, dat is ook fijn.

Maar we zijn als mensen stiekem toch op ons allerbest als de boel even flink in de soep loopt.

Om even in de termen van Fatima te blijven.

Mooi woordspeling.

We floreren pas echt waarin we samen huilend van de ui in een keuken staan.

Of waarin we met onze handen in een teil soep de borden van de hele straat staan af te wassen.

We hebben gewoon een probleem nodig om het elkaar op te lossen.

Het herinnert ons er ook aan dat onze kwetsbaarheid ons helemaal niet zwak maakt.

Maar dat het ons juist verbindt.

De rotsvaste illusie van controle en onafhankelijkheid isoleren ons uiteindelijk alleen maar.

De realiteit van de chaos, ja, hoe klein die ook is, dwingt ons om samen te werken.

Dus de volgende keer dat jij met een wezenloze blik voor een leegkoek afstaat.

Of als je perfect geplande zaterdag onverwags compleet ons sport blijft dan niet wachten tot de kapot de roterop uit zichzelf weer gaat bewegen.

Gewoon doorlopen.

Ja, vraag je zelf eens af, wie is jouw vaat die mij in de straat?

En durf je eigenlijk nog met een legeschaal aan te kloppen bij je buren?

Of ga je dan toch in een reflex weer naar je telefoon om in de stilte een flitsbezorg te laten komen?

Wat we vaak doen, ja.

Het is altijd makkelijker om de app te openen.

Maar wie weet lopen je op dat moment wel de beste avond van de hele maand mis?

Om hierop voor te bouwen, wil ik je nog achterlaat met een briklunde gedachten.

We streven met ze alle altijd kortsachtig naar een wereld waarin technologie al onze problemen meteen oplost.

Maar stel je nou eens voor dat alle onze technologie, alle onze strakke planningen en apps,

in de toekomst staat werkelijk altijd 100% perfect zouden werken.

Ja.

Dat we nooit meer hoeven te wachten en nooit meer iets vergeten.

Zouden we dan ooit nog een excuses hebben om samen met onze buren aan de lange tafel op straat te gaan zitten?

Misschien moeten we stoppen met ons zo enorm de ergerde aan de buikszinetsysteem.

En gewoon accepteren dat we die kleine, ieditant de storingen tonweg nodig hebben om onze menselijkheid te behouden.

Prachtig geworden.

En daar sluiten we deze diepe verkending dan ook mee af.

Bedankt dat je er weer bij was, vergeet niet af en toe je telefoon bewust te even weg te leggen en tot de volgende keer.