Utrecht, mijn trotse thuisstad

Een nieuwe ochtend in Utrecht.

Het was een gewone woensdag- ochtend toen Fatima haar fietspakten en naar het centrum van Utrecht reed.

De lucht was grijs, zoals zo vaak in Nederland, maar dat kon haar niet schelen.

Ze had iets te vieren, de avond ervoor waren naar verkiezingen geweest.

Fatima had haar stem uitgebracht en daarna thuis op de bank gezeten van ortelt oorstralend.

Terwijl de resultaten binnen kwamen, Utrecht had gekozen, niet voor angst, niet voor haat, maar voor een stad, waar mensen samen konden wonen.

Hoe wel ze zenuwachtig was geweest, voelden ze nu alleen maar trots.

Bij de oude gracht parkeerde ze haar fiets en besloten een terrasje te pakken bij haar favoriete café.

Het was eigenlijk de koud voor een terras, maar achteraf gezien was het de perfecte beslissing.

Want daar zat ook haar buurman dan met een kopkoffie en een grote glimlaag.

Heb jij ook gestemd gisteren? Vroeg Fatima.

Natuurlijk zijn ze dan.

Ik woon hier al 15 jaar. Utrecht is mijn thuis.

Ik hou van deze stad.

Ook al is het soms lastig. Fatima knikten.

Ze begreep precies wat hij bedoelde. Utrecht was niet perfect.

De huren waren hoog, de fietspade soms de druk en het weer, het weer was gewoon het weer.

Maar de stad had iets speciaals, iets wat je nauwelijks kon uitleggen.

Weet je wat ik het mooiste vind? Zij ze dat mensen hier rekening houden met elkaar.

Mijn buurvrouw spreekt nauwelijks Nederlands.

Maar de mensen in de straat helpen haar altijd. Dat vind ik utrecht.

Dan nam een slok van zijn koffie. Dat is waar.

Hoe wel het soms moeilijk is om elkaar te begrijpen, proberen we het toch.

Een groepstudente fiets te lachend langs de kracht.

Een oude man voerde de eenden. Twee kinderen met verschillende achtergronden.

Spielden. Samen op de brug.

Fatima stond versteld van hoe gewoon dit allemaal was. Gewoon, maar ook bijzonder.

Ik wil een poging wagen om meer betrokken te zijn bij de buurt.

Zij Fatima ineens.

Een buurt bij inkomst organiseren of zo.

Zo dat mensen elkaar beter leren kennen.

Dat is een goed idee. Zij dan en toe just.

Ik help je wel om het uit te vogelen.

Ze bestelden nog een koffie en bleven praten.

Over de toekomst van de stad, over hun droomen, over de uitdagingen die nog kwamen.

Want de wereld werd ingewikkelder. Dat was duidelijk.

Maar utrecht had laten zien dat het mogelijk was om samen vooruit te gaan.

Terwijl Fatima later op haar fiets stopte, dacht ze,

dit is waarom ik hier woon op naar een mooire toekomst utrecht.