Dutch Fluency
Find my levelLevel
Login

De gezichten op de muur

Op de ochtend van 16 november stond ik met Mila bij Fort Oranje op Sint-Eustatius.

Ik heet Rick en geef Nederlands in Den Haag.

Voor een schoolproject bezocht ik het eiland.

Mila, een jonge tekenlerares, zou me rondleiden.

Uit haar tas staken kleurpotloden en een schrift met een rode kaft.

Beneden ons lag de blauwe zee.

Er klonk muziek uit de richting van de straat, waar iemand broodjes verkocht.

Mila gaf me een papieren zakje. ‘Eerst ontbijten,’ zei ze. ‘Geschiedenis begrijpen gaat beter als je maag niet steeds vragen stelt.’ Ik nam een hap en besloot dat dit een uitstekende onderwijsregel was.

Het was Statia Day, een feestdag waarop eilandbewoners hun cultuur en geschiedenis vieren.

Dit jaar kwam koning Willem-Alexander langs.

Hij zou stilstaan bij een gebeurtenis van precies 250 jaar geleden.

Overal werden stoelen klaargezet.

Een medewerker liep met een lijst rond en keek alsof zelfs de wind zich aan zijn planning moest houden. ‘Ga je naar de koning kijken?’ vroeg ik. ‘Misschien straks.

Eerst wil ik je iemand anders laten zien.’ Mila liep een straat in.

Op een muur waren grote portretten geschilderd.

Onder een van de gezichten stond de naam Thomas Dupersoy.

De verf was pas kort geleden aangebracht.

Blauw, geel en bruin vulden de muur.

Een oudere man zat op een kruk naast een doos met kwasten.

Mila stelde hem voor als haar oom Samuel.

Hij had meegeholpen met het schilderwerk. ‘Ik mocht vooral de grote vlakken doen,’ vertelde hij. ‘Voor gezichten heb je geduld nodig.

Volgens mijn nicht heb ik daar te weinig van.’ ‘Alleen als niemand kijkt,’ antwoordde Mila.

Samuel lachte en schoof zijn kruk naar de schaduw.

Ik bekeek het portret. ‘Wie was Thomas Dupersoy?’ Mila haalde haar schrift tevoorschijn.

Ze werkte aan een les voor haar leerlingen. ‘Hij was een van de leiders van het verzet in 1848.

Veel mensen moesten toen zonder vrijheid voor anderen werken.

Ze konden niet zelf kiezen waar ze woonden of wat ze deden.

Dupersoy en anderen kwamen daartegen in actie.’ Ze liet een bladzijde zien met namen en vragen.

Bovenaan stond: voor wie gold vrijheid eigenlijk?

Vanuit het fort klonk een stem door een luidspreker.

Het programma ging beginnen.

Samuel stond langzaam op. ‘Kom,’ zei hij. ‘We kunnen naar beide verhalen luisteren.

Onze benen zijn nog goed genoeg.’ Bij het fort vertelde een spreker over het Amerikaanse oorlogsschip Andrew Doria.

Dat was op 16 november 1776 de haven binnengevaren.

Vanaf het schip werden kanonschoten afgevuurd als groet.

Johannes de Graaff, die toen namens Nederland het eiland bestuurde, liet die groet beantwoorden.

De Amerikaanse vlag werd daarmee voor het eerst door een buitenlands bestuur officieel begroet.

Voor de jonge Verenigde Staten was dat belangrijk, hoorde ik.

Via Sint-Eustatius kregen de Amerikanen bovendien wapens, buskruit en andere voorraden voor hun strijd.

Mila luisterde aandachtig.

Toen de kanonnen opnieuw werden afgevuurd, schrok ik toch.

Een jongetje voor ons drukte zijn handen tegen zijn oren. ‘Mijn wekker kan hier nog iets van leren,’ zei ik.

Mila glimlachte, maar keek daarna naar haar schrift. ‘Wat denk je?’ vroeg ik. ‘Dat ik begrijp waarom Amerikanen dit belangrijk vinden.

Alleen wil ik dat mijn leerlingen ook weten hoe het leven hier toen was.

Je kunt niet over vrijheid praten en de mensen overslaan die hier niet vrij waren.’ Na afloop liepen we terug naar de muur.

Er stonden nu kinderen met tekenblokken.

Mila had hen gevraagd een gezicht te tekenen dat zij belangrijk vonden voor het eiland.

Een meisje tekende haar oma. ‘Zij staat niet in mijn geschiedenisboek,’ zei ze. ‘Maar ze vertelt dingen die er best in zouden mogen.’ ‘Schrijf er dan bij wat ze vertelt,’ stelde Mila voor. ‘Dan kunnen anderen het ook lezen.’ Ik hielp een jongen die niet wist hoe hij moest beginnen.

Hij had alleen twee ogen getekend. ‘Misschien eerst de neus?’ vroeg ik. ‘Nee, meester.

Eerst moet ik bedenken wie het wordt.’ Daar had ik als leraar weinig tegenin te brengen.

Later werden de tekeningen op een tafel gelegd.

Naast koningen en bekende namen lagen portretten van familieleden, een visser en een buurvrouw die kinderen leerde lezen.

Samuel liep langs de tafel en bleef bij ieder blad even staan.

Mila sloot haar schrift.

Haar les was anders geworden dan ze had gepland, zei ze.

Ze had minder uitgelegd en meer geluisterd.

Ik voelde hetzelfde.

Ik was gekomen voor een beroemde gebeurtenis, maar zou vooral de vragen van de kinderen onthouden.

Voordat we vertrokken, maakte ik met hun hulp aantekeningen voor mijn klas in Den Haag.

Bij de straathoek zwaaide Samuel ons uit. ‘Kom morgen maar terug.

Er zijn nog genoeg verhalen.’ Dat leek me een goede afspraak.

Tot de volgende keer.

0:00
Settings

Text

Mode

Audio

Pause