Het Laatste Vakantiehuisje

Het was een koude ochtend in december.

De wind blies door de bomen en de lucht was grijs.

Meneer De Wit stond voor zijn kleine houten huisje aan de rand van het bos.

Hij keek naar de tuin, waar de bladeren van de eikenbomen lagen.

Het was stil.

Alleen het geluid van een verre auto was te horen.

Meneer De Wit was 67 jaar oud.

Hij woonde al vijftien jaar in dit vakantiehuisje.

Toen hij hier kwam, was het alleen voor de zomer.

Maar na een paar jaar bleef hij het hele jaar.

Het was rustig.

De natuur was mooi.

En de huur was laag.

Hij had geen reden om weg te gaan.

Maar de laatste maanden was er veel veranderd.

De overheid had een nieuw plan gemaakt.

Mensen mochten niet meer permanent in vakantiehuisjes wonen.

Dat was de regel.

Maar nu, deze week, was er goed nieuws.

Het plan was geschrapt.

Permanente bewoners mochten blijven.

Meneer De Wit hoorde het van zijn buurvrouw, mevrouw Jansen.

Ze belde hem op een ochtend.

'Heb je het nieuws gehoord?' vroeg ze.

'We mogen blijven!' Haar stem klonk blij.

Meneer De Wit voelde een golf van opluchting.

Hij had zich zorgen gemaakt.

Wat moest hij doen als hij weg moest?

Hij had geen geld voor een duur huis in de stad.

Hij liep naar binnen en zette koffie.

Het huisje was klein.

Er was een woonkamer met een bank, een kleine keuken en een slaapkamer.

Maar het was genoeg.

Hij had alles wat hij nodig had.

Zijn boeken, zijn radio, zijn tuin.

Het was zijn thuis.

Hij dacht aan de jaren die hij hier had doorgebracht.

De zomers waren warm.

Hij zat dan buiten met een boek.

De winters waren koud.

Hij stookte de kachel en luisterde naar de wind.

Het was een eenvoudig leven.

Maar het was zijn leven.

Nu was het veilig.

De overheid had besloten dat mensen zoals hij mochten blijven.

Dat was een verstandig besluit, vond hij.

Het was niet eerlijk om mensen uit hun huis te zetten.

Vooral niet als ze er al jaren woonden.

Hij nam een slok koffie.

De warmte verspreidde zich door zijn lichaam.

Hij voelde zich rustig.

De spanning van de afgelopen maanden was weg.

Hij kon weer ademen.

Buiten hoorde hij de vogels.

Ze zongen in de bomen.

Het was een mooi geluid.

Hij besloot een wandeling te maken.

Hij trok zijn jas aan en liep naar buiten.

De lucht was fris.

De grond was nat van de regen van gisteren.

Hij liep langs de andere huisjes.

Sommige waren leeg.

Andere hadden rook uit de schoorsteen.

De mensen die hier woonden, waren net als hij.

Ze waren blij met het nieuws.

Ze konden blijven.

Hij dacht aan de toekomst.

Wat zou er gebeuren?

Zouden er nieuwe regels komen?

Misschien.

Maar voor nu was het goed.

Hij kon hier blijven wonen.

Hij kon zijn leven voortzetten.

Toen hij terugkwam, ging hij zitten op de bank.

Hij pakte een boek en begon te lezen.

Het was een verhaal over een man die naar een ver land reisde.

Maar meneer De Wit had geen reis nodig.

Hij was al thuis.

De middag ging voorbij.

De zon kwam even door de wolken.

Het licht viel door het raam en maakte de kamer warm.

Meneer De Wit voelde zich tevreden.

Het was een goede dag.

Hij dacht aan mevrouw Jansen.

Morgen zou hij haar bedanken voor het telefoontje.

Ze waren goede buren.

Ze hielpen elkaar.

Dat was belangrijk in een kleine gemeenschap. 's Avonds at hij een eenvoudige maaltijd.

Soep met brood.

Daarna keek hij naar de televisie.

Er was een programma over de natuur.

Hij keek naar de beelden van bossen en rivieren.

Het was mooi.

Toen het donker werd, deed hij het licht aan.

De lampen gaven een zacht licht.

Het was stil.

Alleen het tikken van de klok was te horen.

Meneer De Wit voelde zich vredig.

Hij dacht aan de mensen die niet zo gelukkig waren.

Sommige vakantiehuisjes waren te klein voor gezinnen.

Andere hadden geen goede verwarming.

Maar voor hem was het perfect.

Hij besloot naar bed te gaan.

Hij liep naar de slaapkamer en trok zijn pyjama aan.

Het bed was zacht.

Hij lag op zijn rug en keek naar het plafond.

De maan scheen door het raam.

Het was een mooi gezicht.

Hij sloot zijn ogen.

De dag was goed geweest.

Het nieuws was goed.

Hij kon blijven.

Dat was het belangrijkste.

Tot de volgende keer.