AI-bedrijven willen vertragen, maar doen ze het zelf?

Maar hij blijft zelf nieuwe superkrachtige AI maken. Dat is toch raar.

Vandaag praten we over een nieuwsbericht van NOS. Het gaat over AI-bedrijven die zeggen

stop even. Het is gevaarlijk, maar ze doen het zelf niet.

Dat klinkt als een koopman die roept dat de markt te vol is, maar ondertussen zelf zijn

kraamvuld. Best de tim. Wat is er precies gebeurd in dat nieuws?

Nou Pieter, de topman van Anthropic, Dario Amodé, schreef een artikel en zegt de AI-industrie

moet langzamer gaan, maar hij wil dat de Amerikaanse overheid dat verplicht maakt.

Dus niet uit zichzelf, maar met wetten van de regering. Dus hij vraagt de overheid om hem tegen te houden?

Dat is als of ik aan de kerkvraag om me geld af te pakken, omdat ik te veel uitgeef.

Waarom zou ik volwassen man dat doen? Hij zegt dat AI binnen zes tot 12 maanden het hele internet

kan overnemen. Maar hij legt niet uit hoe dat dan zou gebeuren. En andere mensen zeggen,

als je het zo gevaarlijk vind, stop dan zelf. Je hebt geen toestemming nodig.

Dat is precies wat een goede gildemeester zou zeggen. Als jouw product niet deugt, verkoop

het dan niet, wacht niet op de burgemeester. Maar Tim, wie zei dat?

David Sacks, een adviezer van president Trump. Hij zei bij Bloomberg, jongens Geiger. Als jullie

moeten vertragen, doe dat dan. En Mark Zuckerberg van Meta, zij ook, wij hebben ons laatste AI-model

maanden uitgesteld voor veiligheid, zonder andere te vragen. Dus één van hen doet het wel. En de

andere alleen maar praten. Dat is als een schipper die roept dat de zee gevaarlijk is, maar

zelf het anchor niet uitgooid. Wat zegt de wetenschap?

Veline Herrmans, hoog leraar informatica, zegt, als je je echt zorgen maakt, kun je gewoon stoppen.

Ze vraagt, waarom heb je de overheid nodig? En Rool Dobben van de TU Delft, zegt dat de bedrijven

de verantwoordelijkheid van zich af willen schrijven. Verantwoordelijkheid. Dat is een zwaar woord.

In mijn tijd betekent het, jij moet zorgen dat jouw schip niet zinkt, niet de haven meester.

Dus deze AI-bazen willen de schuld bij de overheid leggen?

Precies. Als er iets mis gaat, zeggen ze, wij vroegen om regels, maar de overheid deed niks. Dus

Dus niet onze schuld. En Hermans en Dobbe denken ook dat concurrentie met China meespeelt.

Ze willen regels die Chinese AI beperken. Ah, dus het is handel. Ze willen de concurrentie

uitschakelen doorwetten. Dat deden de gilden vroeger ook. Nieuwe leden buitenhouden met regels.

Maar is dat eerlijk? De consument betaalt de prijs. Ja, en Trumpadviseur Saks noemt het een smoetje.

Hij zegt: bedrijven moeten zelf hun producten veilig maken. De overheid staat niet in de weg.

Ze moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Nou luisterar, dit is een belangrijk woord.

Verantwoordelijkheid. Dat betekent, jij moet ervoor zorgen dat iets goed gaat, niet iemand anders.

En het werkwoord is zich zorgen maken om. Dat gebruiken we als we bang zijn voor iets.

Goed punt Pieter. Laten we dat even oefenen.

Simpelen zin. Ik maak me zorgen om het weer.

Weet er zin? De AI bedrijven maken zich zorgen om de veiligheid van hun modellen, maar ze doen er weinig aan.

Zie je? zich zorgen maken om, plus het ding waar je bang voor bent.

In mijn tijd zouden we zeggen, ik vrees voor de oogst, maar zich zorgen maken om is vriendelijker.

En het nieuws gebruikt ook vertragen dat betekent langzamer gaan, dus niet stoppen, maar minder snel.

En oproepen betekent, vragen om iets te doen.

Amodei doet een oproep tot vertraging. En 'overheid' is de regering.

Zij maken wetten en regels. En concurrentie is de strijd om de beste te zijn, zoals twee bakkers die allebei het lekkers de brood willen verkopen.

Juist. En een 'smoesje' is een slecht excuus.

Als je zegt, de hond heeft mijn huiswerk opgegeten, is dat een smoesje.

Trump-adviseur Sacks noemt de oproep van de AI bedrijven een smoesje. Hij geloofte niet in.

Dus luisteraar, nu weet je de kern. AI bedrijven zeggen, vertraag, maar ze doen het zelf niet.

Ze willen dat de overheid regels maakt, kritici zeggen, doen het dan zelf en sommigen denken dat het een strategie is om concurrentie te beperken.

Maar Tim, in mijn tijd hadden we geen AI. Wat is dat eigenlijk? Een AI-model. Lijkt is uit aan een eenvoudige kope man.

Een AI-model is een computerprogramma dat heel veel tekst en plaatjes heeft geleerd. Het kan vragen beantwoorden, verhalensrijven, of zelfs code maken.

Het is als een heel snelle leerling die alles heeft gelezen, maar niet alles bereid.

Dus het is een soort wonder kind dat je de hele bibliotheek heeft gelezen. En ze zijn bang dat het te slim wordt.

In mijn tijd waren we bang voor machine's die mensen vervangen. Nu zijn we bang voor machine's die denken.

En daarom zegt Amodei: we moeten vertragen. Maar critici zeggen: als jij het echt eng vindt, waarom stop je dan niet?

Het is alsof je een vuur maakt en dan roept: brandweer, kom snel! Terwijl je zelf een emmer water hebt.

Precies en de overheid is dan de brandweer, maar de brandweer heeft tijd nodig. En de AI-bedrijven hebben het vuur al aangestoken.

Dus wie is verantwoordelijk? Dat is de vraag.

En dat is ook het leerpunt van vandaag. Ze zich zorgen maken om. Gebruik het als je wilt zeggen dat je bang bent voor iets.

Bijvoorbeeld, ik maak me zorgen om de toekomst of ze zich zorgen om de macht van AI. Probeer het zelf eens.

En denken aan luisteraar. Als je je zorgen maakt om iets, dan is de volgende vraag wat ga je doen.

Blijf je praten, of onderneem je actie? Dat is de kern van dit nieuws.

We zijn nog niet klaar. In deel twee praten we verder over de rol van China, de marketingstrategie van AI-bedrijven en wat er betekent voor jou als gebruiker.

Maar eerst even dit. Wat vind jij? Moeten AI-bedrijven zelf vertragen of moeten overheid ingrijpen?

Laat het weten op nieuws door de tijd.com.

Oké, waar waren we? Amodij zegt dus vertraag, maar kritici zeggen, doe het dan zelf.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over China. Dat speelt een grote rol in dit verhaal.

Pieter, jij uit 1850. Wat weet jij van China?

China, dat is voor mij een ver land. We handelen wel met Chinese T en porcelijn, maar een technologische wetloop?

Nee. In mijn tijd is Engeland de grootste industriele macht. Als een land achter blijft, dan is dat hun eigen schuld.

Maar hier lijkt het alsof Amerika bang is dat China hen voorbijstreeft.

Precies, in het artikel staat dat Amodij ook zegt, de AI-ontwikkelingen in China moeten tegengewerkt worden.

En dus kun je denken dat de oproep om te vertragen eigenlijk een manier is om China af te remmen.

Want als Amerika vertraagt, maar China niet, dan verliest Amerika de reis.

Dus het is geen oprechte zorg om de mensheid, maar een handelsstuk?

Dat doe ik met denken aan de gilde in mijn tijd. Die wilde ook regels om concurrenten buiten te houden.

Ze noemden het kwaliteitscontrole, maar het was eigenbelang.

Ja, en dat is precies wat Veline Hermans, zegt, je kunt betwijfelen of de oproep oprecht is.

Ze vraagt, waarom hebben ze de overheid nodig?

Als je echt bang bent, stop dan zelf. En Mark Zuckerberg zegt, wij hebben ons laatste model maanden uitgesteld voor veiligheid, zonder andere te vragen.

Zuckerberg? Die naam ken ik niet uit mijn tijd, maar zijn dad klinkt Nobo.

Toch vraag ik me af, waarom vertelt hij dat openbaar?

In mijn tijd zou een koopman zijn goede daden niet aan de grote klok hangen.

Dat doet die alleen als het een voordeel oplevert.

Slim opgemerkt. Het is ook een beetje publiciteit, maar goed.

Het punt is, AI-bedrijven zeggen dat ze veiligheid belangrijk vinden, maar ze willen ook winst maken.

En ze hebben veel geld geïnvesteerd. Ze moeten dat terugverdienen.

Dus vertragen, betekent, minder winst.

Winst en veiligheid gaan zelden samen.

In mijn tijd zag je dat bij schepen die te zwaar beladen zijn.

De kapitein weet dat het gevaarlijk is, maar hij vaart toch uit, want de handel wacht.

Pas als er een schip zinkt, roept men om regels.

Mooie vergelijking, en dat is ook wat Roel Dobbe zegt.

De bedrijven zeggen geef ons regels, maar als er regels komen, lobbyen ze om die regels in hun voordeel te buigen.

Ze hebben veel geld om de politiek te beïnvloeden.

Dat noemen we regelgeving beïnvloeden.

Lobbyen? Dat word ik niet.

Maar ik ken wel het kopen van gunsten.

In mijn tijd gaf je een ambtenaar een fles wijn of een envelop met geld.

Dat is corruptie.

Is dat in jullie tijd niet verboden?

Het is vaak legaal, via lobbygroepen.

Ze geven geen geld direct, maar ze betalen mensen om namens hen te praten met politici.

Het is een grijs gebied, maar goed, met walaaf.

Het gaat erom.

De AI-bedrijven willen niet echt vertragen, tenzij de overheid hen dwingt.

En de overheid?

Trump-adviseur David Sacks zegt, doe het zelf.

Jullie hebben geen toestemming nodig, dat is een moderne uitspraak.

In mijn tijd zou een koning zeggen, ik geef jullie geen toestemming om te vertragen.

Jullie moeten produceren.

De overheid is er om handel te bevorderen, niet om te remmen.

Maar in 2050 hebben we geleerd dat sommige technologieën zo krachtig zijn dat je ze moet afremmen.

We hebben bijvoorbeeld de klantenmuur gehad.

Dat was een moment waarop computers zo snel werden dat ze alle encryptie konden breken.

De wereld heeft toen samen besloten, we stoppen even.

En dat werkte?

In mijn tijd zou de landen nooit samenwerken.

Er is altijd oorlog of concurrentie.

Hoe kregen jullie dat voor elkaar?

Het was moeilijk.

Maar er kwam een wereldwijde crisis, een cyberaanval die alles platlegde.

Daarna was er geen keuze.

Alle landen tekenden een VN-verdrag.

Geen computer kwam het land in zonder veiligheidskeurmerk.

Nu hebben we een soort VN voor technologie, maar dat duurde decennia.

Dus jullie hebben een grote ramp nodig gehad om wijs te worden.

Dat klinkt bekend.

In mijn tijd is er ook pas wetgeving voor kinderarbeid gekomen,

nadat er een grote brand was in een fabriek.

Mensen leren pas door Pijn.

Helaas, en daarom is dit nieuws belangrijk.

De AI-bedrijven zeggen nu we moeten vertragen.

Maar als niemand luistert, gaat het misschien mis.

En dan zeggen ze, zie je wel, we waarschuwden.

Maar ze deden het zelf ook.

Dat is laf.

In mijn tijd noemen we dat de handen wassen in onschuld.

Pilatus deed dat.

Je zegt dat je het niet wilt, maar je doet het toch.

De verantwoordelijkheid ligt bij degene die het doet, niet bij degene die het toestaat.

Mooi gezegd.

En dat brengt me bij het leerpunt van vandaag.

We hadden het al even over zich zorgen maken om.

Dat betekent bang zijn voor iets of iemand.

Je kunt zeggen, ik maak me zorgen om de toekomst.

Dat is de simpele zin.

En een betere zin, want de luisteraar wil natuurlijk meer leren.

Bijvoorbeeld, veel experts maken zich zorgen om de snelle ontwikkeling van AI,

omdat die moeilijk te controleren is.

Zie je, je kunt er een reden bij geven met omdat, probeer het zelf eens.

Maak jij je zorgen om iets, schrijf het op en zeg het hard op.

En denk eraan, als je je zorgen maakt, praat er dan over.

Met vrienden, met familie, of met jezelf.

In mijn tijd schreven mensen brieven.

Nu heb je jullie podcast en website, gebruik die, precies.

En daarom nodig ik je uit.

Ga naar nieuwsdoordetijd.com.

Daar kun je reageren op dit verhaal.

Moeten AI-bedrijven zelf vertragen, of moet de overheid ingrijpen?

Laat het weten.

En lees ook de bron van dit nieuws, NOS, voor meer details.

En onthoud: de geschiedenis herhaalt zich.

In 1850 maakte men zich zorgen om machines die banen kosten.

Nu maken jullie je zorgen om machines die denken.

De vraag is niet of we moeten vertragen, maar wie de verantwoordelijkheid neemt.

Mooi gezegd, Pieter.

Dus luisteraar.

Blijf nieuwsgierig, blijf leren en blijf praten.

Tot de volgende keer, hier bij Nieuws door de Tijd.

En vergeet niet.

De toekomst is nu bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.