Verdieping: 23 t/m 26 oktober

dat zachtjes land in een bak met zroef?

Ja, er klinkt als begin van een hele slechte grap eigenlijk.

Precies, maar we duiken vandaag in een flinke stapelbronmaterial die exact die vraag beantwoord.

Dus welkom bij deze nieuwe uitgebreide session.

Fantastisch dat je weer luistert.

Zeker weten, leuk dat je er bent.

We hebben vandaag twee artikelen voor je klaar liggen, uiterere centen nieuws overzichten.

En op het eerst gezicht denk je misschien er.

Die hebben we toch daar niets met elkaar te maken, maar ze draaien allebei om één fundamentele vraag.

En dat is hoe we omgaan met die schijnbaar, onoverbrugbare afstand tussen onszelf en de grote conflict in de wereld, toch?

Ja, exact.

Als we worden tegenwoordig gewoon overspoeld door nieuws, de hele dag door.

We worstelen allemaal met die balance van wanneer we moeie voor ons ergens mee en wanneer moeten we juist een stap terug doen

om de situatie echt te luisteren en te begrijpen.

Het is ook een hele paradoxale tijd, zeg maar.

Door die schermen in onze broekzak is de fysieke afstand tot wereldproblemen helemaal verdamd.

Maar de intellectuele en vooral de emotionele afstand, je voelt vaak groter dan ooit te voren.

Ja, heel herkenbaar.

En de uteurs van de stukken die we vandaag bespreken, die vliegen dit probleem allebei vanuit een compleet andere hoek aan.

Het eerst artikel neemt ons mee naar de lokale waan van de dag.

Terwijl twee de stukken ons echt twingt om na te denken over wat democratische betrokkenheid op afstand naar eigenlijk kost.

Laten we meteen met dat eerst de stuk beginnen, want dat is zo'n fascinerende setting.

De auto neemt ons mee naar een plek waar je eigenlijk totaal geen wereld nieuws verwacht.

Hele gezellige lokale reparatiewerkplaats in Utrecht.

Ja, dus veerschets is echt prachtig gedaan.

Je ruikt bijna die geur van een versgezaagd houdt en van die pruttelende koffie en warmen lijn, wat je wilt.

Je ziet het helemaal voor je.

Ja, het is zaterdag.

Buurtbewoners lopen in een uit met kapotten stoelpoten, echt die knutterigheid.

Precies.

En te midden van die rust is een jonge man die Ego bezig om een papierenvliegtaagje te vangen.

Een ding zweef door de lucht en een lamp dan met een plof in een bak met zroeven.

Emila, dat is de eigenaaressen van de werkplaats die je grap dan nog over een zachte landing.

Alles is heel gemoedelijk en aadend rust.

Maar dan wordt het moment heel vreedverstort door de buitenweereld.

Die ik ook kijkt op z'n telefoon en de autor beschrijft hoe hij ineens helemaal verstrakt.

Ja, hij krijgt een appje van zijn moeder en ze stuurt hem een nieuwsbericht over Mexico, wat zijn geboorte land is.

Het gerucht gaat dat de mexicanse regering onderzoekt of leden van extreemgevaarlijke drugskartels

op dit moment meefijchten in de oorlog in Ukraine.

Wat echt een bizarre bericht is.

Zeker.

En de doel van die cartelleden zou dan zijn om in de praktijk te leren, hoe ze drones kunnen inzetten voor hun eigen conflicten, thuis in Mexico.

Een ontzettend angst aan jou, het bericht natuurlijk.

Maar en dit vind ik het sterkste punt van de autor.

Het gaat hier niet per se om de inhoud van dat nieuws.

Het gaat om de omiddelijke paniek die het veroorzaakt.

Ja, met je reactie van zijn moeder is heel veel ziggend.

Ja, in datzelfde appje eisten dat Diego direct contact opnemen met zijn neef.

En die neef werkt hoevallig in Polen, vlak bij de grens met okerine.

En een haal logicijs dan van, nou ja, de neef is daar in de buurt, dus die moet wel antwoorden hebben over die mexicanse cartels.

Dat is toch bizarre.

Absoluut, maar het is ook een heel fascinerend psychologisch meegenisme.

Want laten we even stil staan bij waarom die moeder dat doet.

In tijdens een vond stress of paniek zoekt ons brijn gewoon van hopig naar controle en hou vast.

Ja, je wilt snappen wat er gebeurt.

Exact.

En wat we dan vaak doen, en dat is echt een bekende kochnitieve volkijl, is dat we nabijheid gaan verwaren met autoriteit.

We denken oom dat iemand fysiek dicht bij gebeurten is is, zal die de situatie helemaal overzien.

Het is wel rationeel heus wel weten dat landschrenzen tegenwoordig echt heel weinig zeggen over de informatiestromen die we tot ontvernemen.

Dusies.

En de manieren op mille in die werkplaats die paniek dan de kop indruk, dat is gewoon geen ijel.

Zo hoort dat hele paniekere verhaal van Diego aan, en ze ligt dan veiligste vinger op de zierenplek.

Ja, want het zegt het ook weer precies.

Ze zegt eigenlijk heel nuchter waarom zou jouw neven Polen dat in de heem ons naam weten.

En Diego probeert de logica van zijn moeder eerst nog te verdedigen, maar hij bezeft gewoon halverwege zijn zin hoe absurd het is.

Hij hoort zichzelf praten, zeg maar.

Ja, regert dan met, ja, voor als die regels zo jij alles over treinen moet weten want je woont naast het spoor.

Dat is brilliant.

Dat slaat echt de spijker op z'n kop.

Ja toch.

Het is voor jou als luisteraar als of je ervan uit gaat dat iedereen die toevallig in een straat met een akademische kuis woont,

ineens veilig kan uitleggen hoe een open-heart-operatie werkt.

Ja, en we zien dit meegenens me echt dagelijks terug in hoe we nieuws consumeerden, zeker op sociale media.

Hoe bedoel je dat in deze context?

Nou, zodra er ergens de wereld iets gebeurt, dan bombarderen we mensen die toevallig een video vanuit die stadposte direct tot geopolitieke analisten.

We echten extremen waarde aan een ordeel, puur en leen omdat ze toevallig in die juiste postkoten staan.

Terwijl ze eigenlijk misschien net zoveel of zelfs minder weten dan wij.

Vaak wel je.

Hun daadwerkelijk overzicht van de situatie kan veel beperkter zijn omdat van een onderzoeker die duizend kilometer verder op achter een bureau zit.

Terwijl die hele discussie in de werkplaats gaden is, brengt de tekst ineens een nieuw personage binnen,

dat de boel nog net wat complexer maakt.

Lotten, stap namelijk binnen.

Met een best wel robuste grijse koffer.

Er was daar uitgenodigd door Milla om een presentatie te geven van de groep jongeren uit te wijk.

En haar broep is vrij ironisch op dat moment, zes drone pilot.

Ja, je voelt het ongemak meteen.

Zij vlieg met drones over akkers om voor boeren de gewassen in de gaten te houden.

En je merkt dat Diego zich enorm ongemakkelijk voelt.

Hij spreekt dat ook uit, toch?

Ja, hij zegt letterlijk dat hij het heel vreemd vindt om naar straks vrolijk en enthousaste over drones te gaan praten.

Terwijl hij vijf minuten daarvoor heeft gelezen hoe diezelfde apparaten als groelijke mortwapens worden gebruikt.

Wat de auto daar heel knap doet, is het tasbaar maken van wat cognitieve dissonant zienoemen.

Het is voor ons brijnt gewoon ontzettend moeilijk om twee schijnbaar tegenstrijden gewaardheden tegelijkertijd te accepteren.

Waar houden te veel van zwart wit?

Precies.

drone zijn voor veel mensen of onschuldig speelgoed van de toekomst of het zijn angst en jaren de oorlogsmaschines.

Maar lotten wijgert om in die valkaal te stappen.

Nee, want als Diego zijn ongemak uit spreekt, dan ontkend ze die geweldaren gereelde tijd helemaal niet.

Klopt, zij kent meteen dat de technologie enorm vernietigend kan zijn.

Maar ze stelt daar direct tegenover dat haar werk op die akkers ook echt is.

Dat laat ze even later in het verhaal heel mooi zien aan die jongeren.

Ze opent haar koffer, zet een beeld op een groot scherm en toont een foto van een akker.

Een groot groenveld, toch?

Ja, een groenveld met waarschijn doorheen een brede gele strook.

En de boer had dat vanaf de grond nooit gezien.

Maar de dron, die onthulden dat die specifieke planten dragen te sterk voor de ongebrek aan water.

Dus in die context is de dron letterlijk een instrument voor overleving.

Het is puurgereedschap en de intensie van de gebruiken bepaalt uiteindelijk de waarde van.

Maar omdanks die mooie demonstratie blijft dat oorspronkelijke nieuwsbericht over die cartels toch aan Diego knagen.

Ja, het laat hem niet los.

Nee.

Hij stelt lotten een vraag die, denk ik, voor veel luisterhuis best wel herkend waar ze al zijn.

Een vraag hoe praat je over zulke technologie of over dit soort eng nieuws, zonder iedereen meteen helemaal bang te maken.

En het antwoord dat lotten geeft is echt een les in nugderheid.

Wat zeg ze?

Ze zegt door eerst heel duidelijk te maken wat we zeker weten.

En daarna pas te benoemen wat er nog onderzocht wordt.

Een vraag is namelijk nog geen antwoord.

Wow, een vraag is nog geen antwoord.

Dus wel echt zo'n zinnetje waar je even bestil moet staan.

Zeker weten.

Want dat nieuwsberecht dat de moeder van Diego zo in totaal een paniek bracht was in de kern eigenlijk één grote ombeant voor de onderzoeksvraag.

Ja, ze wisten het nog helemaal niet.

Maar door de manier waarop het gedeeld en geframed werd voelde, het als een vast staant apocaliptisch feit.

En precies op dat moment in het verhaal grijpt Mila weer in.

Met een fantastisch praktische metoden, ze pakt gewoon een veel papier.

En schrijft drie simpelen vragen op omdat nieuwsbericht is even goed te ontleden.

Dat is een belangrijke vraag voor ons allemaal.

Ja, één wat staat er nu echt?

Twee, wat ontbrekt er nog aan informatie?

En drie, wie zou hier dat werkelijk meer over kunnen vertellen?

Dit klink misschien als een hele simpel oefening, maar psychologisch gezien gebeurt hier iets fundamentals.

Oh ja, leg uit.

Ja, dit brengt ons bij het werk van de bekendemstiegeloog Daniel Kahneman.

Die maakt een heel duidelijk onderscheid tussen system één en system twee in ons brein.

System één is die sneller reactie toch?

Precies.

System één is ons snelle, emotionele en intuitieve denken.

Het is letterlijk onze overlevingstand.

Dus als we zo'n beangstige de nieuwskops zien schiet system één direct aan.

We vullen paniek, we willen het direct delen met iedereen, we willen actie ondernemen.

En snelle media en clickbait zijn er natuurlijk volledig op ontworpen.

Voor de volle 100 procent.

En system twee is dan ons tragen analytische rationele brein.

Het kost je brein letterlijk meer energie om dat system aan te zetten.

En die drie vragen van Mila dwingen je dus eigenlijk om uit die snelle overlevingstand te stappen.

Exakt.

Door fysiek een stuk papier te pakken en die drie vragen van Mila rustig te beantwoorden,

verzeer je wat we kochnitieve vertraging noemen.

Je dwingt je brein om over te schakelen naar dat analyserende system twee.

Mila zegt in dat artikel ook heel eerlijk dat haar metoden natuurlijk veel saier is dan zo'n flitzend filmpje met dreigende muziek door onder.

Maar, en dat vind ik zo mooi, ze voegt er aan toe dat haar koffie ook niet ineens beter gaat smaken

als er een loeiende syrenen bij aan zet.

Dat is typisch Mila.

Maar de uitkomst is wel ontzettend effectief.

Ja, want samen met Mila lees de Jego het bericht nog eens rustig door.

En met die drie vragen in het achterhoofd zien ze ineens dat de oorspronkelijke tekst echt volstond met slagen om de arm.

De feite waren eigenlijk heel magen.

Precies, het was vooral de commentaar-seksie onder het artikel die de boel helemaal hysterisch had opgeblasen.

Dieego belt vervolgens haar moeder terug.

Hij gaat even bij het raam staan om de koude lucht te voelen en hij kom meer daar.

En de neven polen?

Die hoeft niet uit zijn bed gebeld te worden.

Dieego kiester vormen in plaats daarvan gewoon een bericht te sturen om te vragen hoe het met hem gaat.

Los van alle nieuws.

Hij brengt dat enorme conflict gewoon weer terug tot menselijke proporcies.

Het is echt de ultieme DS-calatie.

Dieego leert hier dat de waan van de dag je een heel vast gevoel van urgenzik kan geven.

En dat je door kochnitieve vertraging die afstand tot de wereld weer in perspectief kunt plaatsen.

En dat brengt ons eigenlijk bij een hele interessante overgang naar het tweede artikel.

Ja, want dit was het einde uitwersten.

Dieego besefte dus dat toevallig dicht bij een grens wonen,

je nog geen autoriteit maakt over een complex conflict.

Fisieke nabijheid is geen garantie voor inzicht.

Maar in dat tweede artikel zien we dus echt precies het tegenovergesteldes van Adio.

Kloopt.

Want wat als iemand honderde euro's betaald en duizende kilometer's reist,

puur en alleen om die fisieke nabijheid wel op te zoeken?

Wat als je de afstand tot een stembes wilt overbruggen om je stem te laten gelden in een land waar je niet meer woont?

Dat is een heel zwaar onderwerp.

Het tweede artikel draait volledig om de prijs,

en ook de enorme complexiteit van democratische betrokkenheid vanuit de diaspora.

Een luisteraar voor dat we verder gaan, wat ik heel sterk vind aan dit tweede stuk,

is dat de autor bewust weg blijft van de specifieke politieke kleur van de verkiezingen die worden beschreven.

Ja, heel belangrijk om even te benommen.

Het speelt zich afroent om verkiezingen in Israel,

maar het tekst wijert echt om een kant te kiezen in dat conflict.

En dat is ook precies hoe wij hier in deze 16-naak kijken.

We gaan het absoluut niet hebben over wie de politiek gezien gelijk heeft.

Zeker niet.

Dit artikel gebruik deze specifieke reis om een veel bredere universale discussie aan te zwenglen.

Het gaat erom wat betekent het nou om burger te zijn van twee wilden,

en hoe onderhoud je je familiebanden als de meningen en de kilometer's eigenlijk onoverbrugbaar lijken?

Ja, laten we erin duiken.

De autor schets de situatie van Noam.

Hij woont inmiddels 6 jaar in Rotterdam.

En we zien hem zitten, de regen tiktegen ze raam,

en hij kijk naar een betaalscherm op zijn laptop.

Een vliegticket naar zijn thuisland kost hem 684 euro.

Behoorlijk bedrag.

Behoorlijk bedrag.

En hij wilde ze terug om te stemmen.

Precies.

Zin vriendin Liora grap dan nog een beetje cynisch dat ze voor dat geld samen heren op vakantie hadden gekunt.

En dat Noam naar gratis politieke discussies had gekregen.

Hij lacht wel om, maar je voelt het twijfel in hem heel duidelijk opkomen.

En die twijfel, ja, die snap ik dus volledig.

Ik ga hier in dit gesprek toch even advocaat van de duifels spelen.

Kom maar op.

Want de tekstroept een hele fundamentele bijna morrelen vragen op.

Heeft Noam na 6 jaar comfortabel in het buitenland te wonen.

Eigenlijk nog wel het recht om die beslissing te maken.

Het recht van spreken bedoel je?

Ja.

Hij vliegt er naartoe, hij kleurt even snel een bolletje rood in een van een stemhoekje.

En twee dagen later zit hij weer veilig in het vliegtuig naar zijn rustige leven in Nederland.

Hij draagt helemaal niet de consequenties van zijn eigen stem.

Ja, ervaart het beleid niet zelf.

Precies.

Het voelt een beetje als of je besluit om intensief mee te beslissen over de ingrijpende verbouwingen van een huis.

Terwijl je van te voren al dondersgoed weten dat jij nooit in de rotzoi en het stof hoeft te zitten.

De gering die achter blijven moet in het maar oplossen met jouw keus is.

Is dat niet gewoon ontzettend uneerlijk?

Dat is echt exact de kern van het hele debat rondom stemmen vanuit de diaspora.

Het traakt direct aan het sociale contract.

Waarom zou je politieke invloedmogen uit oefenen in een samenleving waar je niet de dagelijksen lasten?

Zoals belastingen of de gevolgen van de lokale zorg.

Ja, een Noam worstelt daar zelf, dus ook enorm mee blijkt uit de tekst.

Heel erg. Hij kent het argument maar al te goed.

Maar het antwoord, of altijd een heel ander perspectief zou op,

wordt in het stuk prachtig geïnustreerd door een ontmoeting die Noam later in het vliegtuig heeft.

Ja, hij raakt in gesprek met een medepassageer.

Met Jael. Een vrouw die vanuit Belijn terugvliegt met precies hetzelfde doel als hij stemmen.

En wat zegt zij dan daarover tegen hem?

Noam deelt zijn twijfels oplekt met haar.

Hij vertelt dat mensen in zijn omgeving zeggen dat zijn ene stem toch echt geen verschil gaat maken.

En dat is zegt een misschien niet met moe de bemoeie.

En haar reactie is dan echt een eye-opener?

Zeg hem. Jael reageert met een uitspraak die hele dynamiek onderuit.

Zegt, als iedereen in het buitenland zo denkt,

veranderen in het land zelf vooral de mensen iets die wel de moeite nemen om te gaan stemmen.

Wow. Ja. Voor haar, en daarmee dus uiteindelijk ook voor Noam,

is die 684 euro helemaal geen administratieve handeling of een poging om vanaf de zijlein de bedweter uit te hangen.

Het is een hele zware, emotionele investering.

Het is eigenlijk een wijgering om verschillig te worden toch?

Exact, om verschillig ten opzichte van de plek waar je familie woont en leeft.

Dat vliegt ik het, is letterlijk de prijs van het niet willen loslaat.

Maar dat ongemakt die spanning tussen niet willen loslaat aan de ene kant,

en toch heel veel weg zijn aan de andere kant,

dat bereikt een hoogte punt zodra Noam aankond.

Ja, de thuiskomst is intens.

De autor beschrijft heel mooi het verschil tussen de abstracte politieke teorie

en de harde menselijke realiteit.

Zijn moeder Dalia wacht hem op.

Ze rijden samen naar haar huis in Heifa.

Het rakt er binnen meteen naar knofvloek en warme tomaten.

Dalia is dolblijd dat haar zonder is.

Tot dat z'n zes maa ja aanschuit bij het eten.

Ja, en maa ja belicht aan het eigenlijk precies te kritiek die ik zo juist uit te.

Zij kon vonteert Noam echt snee hard met zijn comfortable positie in Nederland.

Het contrast tussen die twee kan ook bijna niet groter op dat moment.

Maar jij zegt heel direct tegen hem dat hij wel lekker makkelijk aan filosofie erover

de politieke toekomst van dat land,

te waar hij absoluut niet tegenen is die alkemaat krom moet liggen

om die toeren hoog gehuurd kunnen betalen.

Nee, zij voelt de dagelijks de religiteit van al die problemen.

Precies en hij kijkt ernaar via een nieuwse app op z'n telefoon in Rotterdam.

Dus valt een keihard aan op zijn recht van spreken aan de etaafel.

En wat doe je op zo'n moment?

Als laser voel je meteen de nijging om keihard in de verdediging te schieten.

Noam heeft net zijn spaar geld en zijn vakantie dagen opgehoord om te laten zien dat hij nog om zich geeft.

En dan krijgt hij dit als een soort emerkoud water over zich heen.

Ja, z'n systeem één waar we het eerder over hadden zou direct in de aanvrouw willen gaan.

Precies.

De eerste emotie is, ik ben hier toch?

Ik doe toch moeite, maar de autor beschrijft hoe noam hier iets heel anders doet iets.

Wat echt veel meer kracht voor hij is, denk ik.

Wat doet hij?

Hij ligt z'n vork neer. Hij laat de stilte gewoon even vallen.

En dan zegt hij niet dat hij gelijk heeft, maar hij stelt een vraag.

Hij zegt misschien missig dingen.

Vertel eens wat jij op dit moment het moeilijkst vindt.

Wow, misschien missig dingen.

Door dat gewoon eerlijk toe te geven breekt hij in enkele defensieve muur af.

Wat noam daar eigenlijk doet is op interpersonelijk niveau exact hetzelfde als wat dieko deed met dat nieuwsbericht in de werkplaats.

Hij past vertraging toe.

Ja, hij kreeg hier te ruimte.

In plaats van directe reageren op de aanval.

Kriegt hij de ruimte voor de lokale context die hij veilig weggestopt in Nederland.

In de raad mist.

En dan begint Maya te vertellen over haar dagelijke zorg, haar stress, haar frustraties met het systeem.

En de autor blijft daarover een wel heel realistisch onder.

Zor dat die avond natuurlijk niet in een overal hoerend over eens.

Nee, zo'n grote politieke kloof die verdwijnt niet door een goed gesprek.

Maar de tonen veranderd wel compleet.

De angel gaat er een beetje uit.

En dat brengt ons denk ik bij de waarde van deze hele reis voor Noam.

Het stuk beschrijft het moment dat Noam de volgende dag gaat stemmen.

Bijna als een soort anti-climax.

Ja, heel grappig eigenlijk.

Hij loopt een lokaal schoogbal binnen.

De ruikt er een beetje sterk naar schoonmaakmiddel.

Er hangen van die vrolijke kindertekeningen van katte en zonnen aan de muur.

En binnen 5 seconden staat hij weer buiten bij zijn zus.

En Maya vraagt hem dan nog lachend.

En voelt het als 648 heren?

En Noam antwoordt heel eerlijk dat het nog niet zo voelt op dat moment.

Maar even later als ze samen op een bankje rustig koffie zitten te drinken

en samen samen de afwastele danbeseftheid.

Dat is wat hij heeft gekocht met dat ticket.

Exact.

En hier snijdt de auto er een heel cruciaal thema aan over onze moderne communicatie.

Noam en Maya hadden deze hele verhittig discussie ook via WhatsApp kunnen voeren.

Maar we weten al hoe dat gaat.

Korte, gefrustreerde, getiepte berichtjes lossen helemaal niet zo op.

Die gitaal vervat elke nu aan ze.

Je wist de lichaamstaal, de tone van niemand stem, de gedeelde geschiedenis.

De friekie van het echte leven ontbrekt gewoon op een scherm.

Door die 684 euro te betalen kocht Noam context.

Je kunt niet samen de afwaste doen via een beeldscherm.

Nee, precies.

Het is juist die fysieke gedeelde ruimte.

Die de hele abstracte politiek weer reducerde tot een menselijke realiteit van een familie.

Laat we al deze inzichten nu in samen brengen voor jou, de luisteraar.

We begonnen vandaag in Utrecht bij Diego.

Hij stond op het punt om zich via z'n telefoon vol overgaaf te storte in de paniek van een internationaal conflict.

Maar hij kozen bewust voor om die impulsieve reactie af te remmen met de drie nuchteren vragen van Mila.

Hij vertraagt het zijn eigen denken.

Ja, en vervolgens kijken we naar Noam, in Rotterdam.

Die inzacht had zijn digitale betrokkenheid van een enorme afstand gewoon niet meer voldeet.

En die tijd en flink wat geld investerde om fysiek aanwezig te zijn.

Niet om zijn zuste overtuigen, maar om te kunnen zeggen misschien minstig dingen.

Bij de verhalen, hoe verschillend ze op het eerste gezicht ook liken,

benadrukken de absolute noodzaak van vertraging en van moeite doen.

Zeker, bij de autoers laten heel mooi zien dat er echt een prijs kleeft aan het navigierde door deze superkomplexe wereld.

Het kost veel mentale energie en tijd om informatie kritisch te verifieren,

omdat systeem twee aan te zetten.

Zeker als je brein eigenlijk gewoon heel erg boos wil scroll op Twitter.

En het kost letterlijk geld, rijstijd en emotionele kwetsbaarheid om de echte verbindingen aan te gaan met mensen die de wereld anders zien dan jij.

In plaats van gewoon veilig van dat je eigen bubbel te oordeel over ze.

Maar we leven wel in een tijd die heel erg hamert op snelheid en op gemak.

Alles is ingericht op het direct hebben van een sterke mening.

Ja en precies daarom wil ik deze session graag met je afsluiten.

Dit brengt ons bij een gedacht om zelf nog even over na te denken.

Heb ik vandaag heel uitgebreid gehad over wat het ons kost om informatie te verifieren

en om echt verbinding te zoeken?

Ja, het is onkomvertabel, het is duur, het straag.

Klopt, maar de veel belangrijkere vragen is misschien wel wat is de prijs die we betalen voor onze mentale gezondheid

en voort hele weefsel van onze samenleving als we dit niet doen?

Wat gaat er allemaal verloren als we altijd maar blind die paniekere headlines geloven en direct doorsturen,

zonder maar even te poseeren?

Ja, wat kost het ons als we ons zelf toe staan om altijd maar van een comfortabelen,

digitale afstand ons keiharde oordeel klaar te hebben over de levens van anderen?

Wat gebeurt er met ons ment zijn als we nooit inste tijd nemen om net als dat papierenvrieg te uitje van die ego

de gaus even te laten voor wat het is en echte rust zoeken om te landen?

Een hele mooie en belangrijke vragen mee te nemen.

Dank je wel voor je scherp aan de liezen vandaag.

En jij luisteraar omwijs bedankt dat je weer de tijd hebt genomen om samen met ons te diep te gaan.

We hopen dat de volgende keer dat je hardslag stijgt door een of andere srioeren genoegskop

of wanneer je twijfelt of je dat lastige, verre gesprek met je familie wel moet aangen

je even terug denkt aan de drie vragen van Mila en aan het dure vliegdikket van Noam.

Pak dat moment van vertraging.

Graag tot de volgende keer.