Mondkapjes en de minister

De stoel is zacht en bruin.

De stoel kraakt een beetje.

Naast haar staat een kopje T.

De T is warm.

De stoom komt omhoog.

Ze ruikt de munt T.

De geur is fris.

Ze kijkt naar de minister.

Hij praat over mondkapjes.

Hij zegt, mondkapjes zijn niet nodig.

Het helpt niet.

Mevrouw Jansen, fronst, ze denkt.

Wat?

Ik heb gehoord dat het wel helpt.

Ze zet haar T neer.

De T is nog warm.

De telefoon gaat.

De bell is hart.

Het is haar vriendin Hans.

Hans is viervachtig jaar.

Hans woont in een verzorgingshuis.

Hans bellt vaak.

Mevrouw Jansen neemt op.

Hallo Hans, zegt ze.

Hallo, zegt Hans.

Heb je het gehoord?

De minister zegt dat mondkapjes niet helpen.

Maar de mensen in mijn huis zijn bang.

We willen mondkapjes.

Hans klinkt bezorgd.

haar stem is zacht.

Mevrouw Jansen zucht.

Ik snap het niet, zegt ze.

Waarom zegt hij dat?

Hans zegt.

Ik hoorde dat de oudere zorg heeft gelobbied.

Ze willen geen mondkapjes.

Ze denken dat het te duur is.

Mevrouw Jansen schut haar hoofd.

Dat is raar, zegt ze.

Onze gezondheid is toch belangrijk?

Hans zegt.

Ja, maar de minister luistert naar de lobby.

Niet naar ons.

Mevrouw Jansen voelt zich boos.

Ze kijkt weer naar de televisie.

Even tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode

voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Aan nog steeds.

Hij zegt, we moeten rustig blijven.

Mondkapjes zijn niet nodig.

Mevrouw Jansen denkt aan haar kinderen.

haar dochter werkt in het ziekenhuis.

haar dochter draagt een mondkapje.

Ze is veilig met een mondkapje.

Ze denkt aan vroeger.

Vroeger was ze lerares.

Ze heel pkinderen.

Nu voelt ze zich machteloos.

Maar ze wil iets doen.

Mevrouw Jansen zegt tegen Hans.

Ik ga een brief schrijven.

Naar de minister, ik wil antwoord.

Hans lacht.

Dat is goed, zegt ze.

Ik doe mee.

Mevrouw Jansen pakt papier en een pen.

De pen is blauw.

Ze schrijft.

Lieve minister?

Ik ben 82 jaar.

Ik wil een mondkapje.

Het is belangrijk voor mij.

Waarom zegt u dat het niet helpt?

De ouderen zorg lobbied.

Maar wij zijn ook mensen.

Ze schrijft langzaam.

Elk wordt is duidelijk.

Ze stopt de brief in een envelope.

Ze plakt een postseegel.

De postseegel is groen.

Ze loopt naar de briefen bus.

Buiten is het koud.

De wind blaast.

Ze voelt de koud op haar wangen.

Ze doet de brief in de bus.

Ze hoort een plopp.

Dan loopt ze naar huis.

De wind doet tegen haar rug.

Thuis drinkt ze haar te.

De te is koud geworden.

Ze denkt aan de brief.

Ze voelt zich een beetje beter.

Ze weet dat ze iets heeft gedaan.

Morgen beeld answeer.

Ze zullen praten.

En misschien.

Heel misschien.

Leest de minister haar brief.

Ze kijkt nog even naar de televisie.

De minister is weg.

Het journal is klaar.

Ze zet de televisie uit.

Het is stil in huis.

Maar mijn vrouw Jansen is niet meer boos.

Ze is rustig.

Ze heeft hoop.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com.

Slash transcripts.

Tick op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.