Terraspraat over onhandige momenten

RICK: Zeg, ik heb gisteren iets heel onhandigs gedaan, hoor.

EMMA: O ja?

Vertel eens, dan lachen we er maar om.

We hebben toch niks beters te doen, toch?

We hebben de hele middag, dus ik ben benieuwd.

LARS: Laat me raden, alweer in een boom geklommen?

Of was het een ladder deze keer?

Je hebt altijd van die onhandige momenten, Rick.

RICK: Nee, wel iets met een open raam, maar dat terzijde.

Het had met een raam te maken, maar niet zoals je denkt.

Het was eigenlijk een spiegel, maar ik dacht aan een raam omdat het ook glas is, snap je?

EMMA: Nou, kom op.

We hebben nog een half biertje, dus je hebt nog even de tijd.

Vertel het verhaal maar.

Ik wil horen hoe het misging.

RICK: Ik stond voor de spiegel, toch, en ik wilde stoer doen.

Je weet wel, een beetje zelfvertrouwen tonen in mijn eigen huis.

Ik dacht, waarom niet?

Ik voelde me goed die dag.

LARS: Dat kan nooit goed aflopen, man.

Stoer doen voor een spiegel is vragen om problemen.

Ik heb dat ook eens geprobeerd, maar het eindigde met een scheur in de muur.

RICK: Ik zei hardop 'ik heet Rick' en toen viel de spiegel om.

Het was alsof de spiegel schrok van mijn stem.

Echt waar, ik schrok zelf ook, hoor.

EMMA: Hahaha, wat?

Waarom zou je dat zeggen?

Dat is zo raar, Rick.

Je woont daar al jaren.

Je weet toch wie je bent?

Het is niet alsof je jezelf net ontmoet hebt.

LARS: Ja, alsof je jezelf moest voorstellen in je eigen huis.

Alsof de spiegel je niet kende, of zoiets.

Dat klinkt als een sketch, man.

RICK: Geen idee, het was een vlaag van zelfvertrouwen, geloof ik.

Soms doe ik gewoon domme dingen, hoor.

Het is niet de eerste keer, en vast niet de laatste.

EMMA: En de spiegel?

Die is nu natuurlijk stuk.

Ik hoop niet dat het je favoriete spiegel was.

Was het die grote met de houten lijst?

RICK: Ja, in duizend stukjes.

Dat was wel even schrikken, hoor.

Ik stond daar met al die scherven om me heen.

Het leek wel een glazen regenbui.

LARS: Had je hem niet vast kunnen grijpen, tenzij je te traag was?

Ik bedoel, je had hem kunnen redden, toch?

Ik zou het geprobeerd hebben, maar ik ben snel.

RICK: Precies, ik was te laat.

Desalniettemin, het is gelukt om mezelf voor te stellen, maar de spiegel overleefde het niet.

Dat is wel een beetje ironisch, vind je niet?

EMMA: Wat is gelukt?

Jezelf voorstellen aan de scherven?

Dat klinkt nogal triest, Rick.

Alsof je een speech geeft voor een kapotte spiegel.

RICK: Nee, ik had een grappige foto kunnen maken voor het ongeluk.

Maar ik was te laat met mijn telefoon.

Ik had hem al in mijn hand, maar het was te laat.

LARS: Maar dat heb je niet gedaan, neem ik aan.

Natuurlijk niet, want je was te druk met stoer doen.

Dat is typisch, jij en je rare ideeën.

RICK: Nee, ik stond daar maar met een domme grijns.

Een beetje zoals nu, maar toen zonder bier.

Het was een beetje gênant, eigenlijk.

EMMA: Naarmate je ouder wordt, wordt het alleen maar gekker.

Ik herinner me dat jij vroeger ook al zulke dingen deed.

Denk aan die keer met de taart op je verjaardag.

LARS: Zeg dat wel.

Laatst viel ik bijna van de trap door een sok.

Het was een witte sok, die lag gewoon op de bovenste tree.

Ik zag hem niet, en toen gleed ik uit.

RICK: Een sok?

Hoe dan, hoor?

Dat klinkt als een slechte grap, Lars.

Hoe kan een sok zo gevaarlijk zijn?

LARS: Ik gleed uit op een losse sok, maar ik kon me nog net vastgrijpen aan de leuning.

Het was echt eng, hoor.

Mijn hart klopte in mijn keel, en ik dacht dat ik zou vallen.

EMMA: Dat is ook typisch.

Waarom liggen er sokken op de trap?

Heb je geen mandje voor vuile was?

Ik bedoel, dat is toch basis, hoor.

LARS: Geen idee, maar ik had het bijna geweten, hoor.

Mijn hart klopte in mijn keel.

Nu controleer ik altijd de trap voordat ik naar beneden ga.

RICK: Gelukkig heb je geen breuk opgelopen, tenzij je dat wel hebt?

Geen gebroken arm of zo?

Dat zou pas echt pech zijn, hoor.

LARS: Nee, alleen een schaafwond en een flinke schrik.

Maar ik heb nu wel een hekel aan sokken op de trap.

Ze liggen daar niet meer, dat verzeker ik je.

EMMA: We moeten echt vaker afspreken, want dit is hilarisch.

Elke keer als we samen zijn, gebeurt er wel iets grappigs.

Het is altijd een feestje met jullie.

RICK: Ja, maar wel even dimmen, anders krijgen we nog commentaar van de buren.

Die horen ons vast lachen.

En we willen geen klachten, toch?

LARS: Van wie?

De buren?

Die zitten zelf ook te schreeuwen.

Laatst hoorde ik ze ruziën over een plant.

Een plant, stel je voor!

Wie maakt er nou ruzie over een plant?

EMMA: Desalniettemin, het is lekker weer en we hebben bier.

Laten we gewoon genieten van de middag.

Het is zonnig, en we hebben tijd genoeg.

RICK: Daar proosten we dan maar op.

Op onhandige momenten!

En op sokken en spiegels die niet meewerken.

Op dat we ze overleven, hoor!

LARS: Proost, maar niet te hard, anders valt er weer wat om.

Mijn glas is al halfleeg.

Ik wil geen ongelukken meer vandaag.

EMMA: Haha, je bent een grapjas.

Ik geniet wel van deze middag, met zulke verhalen.

Het is gezellig, zo met z'n drieën.

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.