Pakketbezorger: taser en aangifte

Dat is vandaag een veelgezocht woord in Nederland.

En dat komt door een heftig incident in Amsterdam.

Een bezorger werd getaserd door een agent.

Nu doet hij aangifte.

Waarom raakt dit jou?

Omdat het gaat over veiligheid, vertrouwen en hoe de politie geweld mag gebruiken.

Luister je mee?

Pieter: Hm-hm.

Een pakketbezorger dus.

In mijn tijd, rond 1850, hadden we nog geen pakketten zoals nu.

Maar we hadden wel bodes en koeriers.

Die brachten brieven en goederen.

Als zo iemand werd aangevallen, was dat een ernstige zaak.

De gilden en de kerk spraken erover.

Vertel mij, Tim, wat is er precies gebeurd?

Tim: Gistermiddag in de Negen Straatjes, een druk winkelgebied in Amsterdam.

De bezorger stond met zijn busje in een smalle straat om pakketten af te leveren.

De politie zegt: hij wilde zijn busje niet verplaatsen en werkte niet mee aan zijn aanhouding.

De agent vroeg om zijn rijbewijs en identiteitsbewijs.

Toen wilde de agent hem aanhouden.

Pieter: Dus de agent wilde hem aanhouden omdat hij niet meewerkte?

En toen?

Want een aanhouding is een serieuze zaak.

Zelfs in mijn tijd moest een agent van de stadswacht zich aan regels houden.

Geweld mocht alleen als het echt nodig was.

Wat gebeurde er daarna?

Tim: De politie zegt dat de man de agent bij zijn pols pakte.

De agent rukte zich los en gebruikte de taser.

De bezorger werd geraakt.

Zijn advocaat zegt dat hij gewond is: net boven zijn edele delen en in zijn buik.

Ook is hij gevallen door de stroomschokken.

Zijn arm en pols zijn gekneusd.

Pieter: Dat is niet niks.

Een taser, dat is een stroomstootwapen, begrijp ik.

In mijn tijd kenden we dat niet.

Een agent had een stok of een sabel.

Maar goed, de bedoeling was ook om iemand te stoppen.

Toch vraag ik mij af: mocht dat zomaar?

Want de advocaat zegt van niet.

Tim: Klopt.

De advocaat, Gerald Roethof, zegt dat taseren hier in strijd was met de geweldsinstructies van de politie.

Een taser mag alleen als iemand bijvoorbeeld een wapen heeft of iemand zwaar lichamelijk letsel wil toebrengen.

Dat was hier volgens hem niet aan de orde.

Hij noemt het geweld buiten alle proporties.

Pieter: Buiten alle proporties.

Dat is een mooie uitdrukking.

Het betekent: veel te veel voor de situatie.

Alsof men een kanon gebruikt om een mug te doden.

Hm-hm.

En de politie?

Die zegt zeker dat het nodig was?

Tim: Ja.

De politie zegt dat de agent geen andere manier zag om de situatie onder controle te krijgen.

Volgens de ambtsinstructie mag een stroomstootwapen bij direct dreigende gevaarsituaties.

Niet meewerken aan een arrestatie kan zo'n situatie zijn.

Maar de advocaat betwist dat.

Hij wil dat er onderzoek komt.

Pieter: Onderzoek, natuurlijk.

In mijn tijd zou de krant erover schrijven en de burgemeester zou een oordeel geven.

Maar goed, we hebben het hier over een man die gewoon zijn werk deed.

Hij is zelfstandig bezorger.

Hij wilde met hard werken eerlijk zijn brood verdienen.

Dat zei zijn advocaat toch?

Tim: Precies.

En er zijn ook getuigen.

Een vrouw, Iris, werkt in een winkel waar de bezorger moest zijn.

Zij zag het hele incident.

Ze zegt: ik vind het onterecht hoe de politie handelde.

Het taseren was zeer onnodig.

Een andere winkelier zegt dat er daar altijd busjes geparkeerd staan.

Dat is niets nieuws.

Pieter: Dus de mensen die erbij stonden, vonden het ook te ver gaan.

Dat is belangrijk.

Getuigen zijn de oren en ogen van de samenleving.

Als zij zeggen dat de bezorger zijn handen omhoog had, dan klinkt dat niet als een gevaarlijke situatie.

Maar goed, de politie zegt ook: een kort filmpje laat nooit het hele plaatje zien.

Tim: Ja, en dat is een lastige.

We leven in een tijd waarin iedereen alles filmt.

Een fragment gaat snel rond.

Mensen oordelen meteen.

De politie vraagt: vel geen oordeel op basis van een deel van de informatie.

Maar tegelijkertijd: die beelden zijn vaak het enige bewijs dat er is.

Dus je moet ze serieus nemen.

Pieter: Hm-hm.

Ik zie de parallel met mijn tijd.

Toen had je pamfletten en geruchten op de markt.

Nu heb je video's op je telefoon.

Maar de vraag blijft: wat is waar?

En wie beslist dat?

Dat is precies waarom een onderzoek nodig is.

Niet meteen straffen, maar eerst uitzoeken.

Tim: En dat is ook wat de Nederlandse Politiebond zegt: elk politiegeweld wordt getoetst.

Bij alle incidenten.

Dus er komt een onderzoek.

De vraag is of dat genoeg is.

De bezorger doet nu aangifte tegen de agent.

Dat betekent dat hij officieel een klacht indient bij de politie.

Een strafzaak misschien.

Pieter: Aangifte doen, dat is een belangrijke term.

Het betekent: naar de politie gaan en zeggen: er is een misdaad gepleegd.

In mijn tijd zou je naar de schout gaan.

Nu is dat anders georganiseerd.

Maar het idee is hetzelfde: je vraagt om recht.

En de advocaat van de bezorger zegt dat zijn cliënt gewond is.

Dat maakt het ernstiger.

Tim: Zeker.

En nu komt ons leerpunt.

In het nieuws zie je vaak deconstructie: zich laten + werkwoord.

Bijvoorbeeld: de bezorger liet zich niet aanhouden.

Dat betekent: hij verzette zich of werkte niet mee.

Of: de agent liet zich niet tegenhouden.

Dus: iemand laat iets niet gebeuren.

Simpele zin: Hij liet zich niet slaan.

Betere zin: De bezorger liet zich niet zomaar aanhouden, hij vroeg eerst om uitleg.

Pieter: Ah, dat is een nuttige constructie.

Zich laten plus werkwoord.

Dus als ik zeg: de koopman liet zich niet bedriegen, dan bedoel ik dat hij zich verzette tegen oplichters.

Mooi.

En in het nieuws: de agent liet zich niet afschrikken.

Of de politie liet zich niet weerhouden.

Het is een manier om te zeggen dat iemand iets niet toestaat.

Tim: Precies.

En je hoort het vaak in het nieuws.

Mensen laten zich niet kennen.

Of ze laten zich niet uit het veld slaan.

Dat betekent: ze blijven sterk.

Dus onthoud: zich laten + werkwoord betekent vaak dat je iets niet doet of niet toestaat.

Probeer het zelf eens in een zin.

Bijvoorbeeld: Ik laat me niet gek maken.

Of: Hij liet zich niet overhalen.

Pieter: Dank je, Tim.

Dat is helder.

Maar laten we teruggaan naar het verhaal.

Want er is nog een belangrijk punt: de bezorger had zijn rijbewijs niet in zijn zak, maar in de auto.

Dat zegt zijn advocaat.

Dus hij wilde misschien wel meewerken, maar kreeg de kans niet.

De agent wilde hem al aanhouden voordat hij iets kon doen.

Tim: Ja, dat is de lezing van de advocaat.

En de politie heeft een andere lezing.

Dat is precies waarom een rechter of een onderzoeker moet kijken naar alle feiten.

Want als je alleen naar één kant luistert, mis je de waarheid.

En dat is voor jou als luisteraar ook belangrijk: nieuws gaat vaak over twee verhalen die niet hetzelfde zijn.

Pieter: Hm-hm.

En laten we niet vergeten: de bezorger is een mens van vlees en bloed.

Hij werkt hard.

Hij is gewond.

Hij kan zijn vingers niet goed bewegen.

Dat is geen klein ding.

In mijn tijd zou de kerk voor hem bidden en de buren zouden helpen.

Nu is er een dokter en een advocaat.

Maar de zorg is hetzelfde.

Tim: Mooi gezegd.

En dat is ook de kern: hoe gaan we om met mensen die gewoon hun werk doen?

De overheid mag geweld gebruiken, maar alleen onder strenge regels.

Als dat misgaat, moet er een onderzoek komen.

En jij als luisteraar kunt nadenken: wat vind ik redelijk?

Wanneer is geweld te veel?

Dat is geen makkelijke vraag.

Pieter: Inderdaad.

En ik ben benieuwd hoe dit afloopt.

In mijn tijd zou de krant er dagen over schrijven.

Nu gaat het snel.

Maar de vragen blijven.

Ik hoop dat het onderzoek eerlijk is.

En dat de bezorger rust krijgt om te genezen.

Want een gewonde arm en pols, dat is een belemmering voor zijn werk.

Tim: Zeker.

En dat is nog niet alles.

We hebben het nog niet gehad over de reactie van de politie op de getuigen.

En over de vraag of de agent zelf ook onderzocht wordt.

Dat komt in deel twee.

Maar voordat we verdergaan: onthoud dat je op nieuwsdoordetijd.com verder kunt praten.

Daar vind je de bronnen en kun je je mening geven.

Pieter: En vergeet niet: oefen met het leerpunt.

Zich laten plus werkwoord.

Probeer eens: Ik liet me niet boos maken.

Of: De agent liet zich niet kennen.

Het is een kleine stap, maar je wordt er sterker in.

Tot zo in deel twee, waar we dieper ingaan op de reacties en het onderzoek.

Tim: Welkom terug.

We hebben het over de pakketbezorger die werd getaserd.

De politie zegt dat hij niet meewerkte.

Maar zijn advocaat zegt dat hij gewond is en aangifte doet.

En er zijn getuigen die het er niet mee eens zijn.

Dat maakt het ingewikkeld.

Pieter: Hm-hm.

In mijn tijd zou zo'n zaak voor de rechter komen en de kranten zouden er vol van staan.

Maar goed, laten we eerst eens kijken naar die getuigen.

Wat zeggen zij precies?

Tim: Een getuige, Iris, werkt in een winkel waar de bezorger moest zijn.

Ze zag alles.

Ze zegt: 'Ik vind het onterecht hoe de politie heeft gehandeld.

Ook het taseren was zeer onnodig.' Een andere winkelier zegt dat er daar altijd busjes geparkeerd staan.

Dat is niets nieuws.

Pieter: Dus de getuigen vinden het overdreven.

Dat is belangrijk.

In mijn tijd zou de wijkagent zo'n kwestie eerst bespreken.

Maar ja, de tijden veranderen.

Wat zegt de politie zelf?

Tim: De politie zegt dat de agent geen andere manier zag om de situatie onder controle te krijgen.

De bezorger wilde zijn busje niet verplaatsen en werkte niet mee aan zijn aanhouding.

Volgens de politie pakte de man de agent bij zijn pols, en toen gebruikte de agent de taser.

Pieter: Hm-hm.

Dat is een ernstige beschuldiging.

Maar de advocaat zegt dat de bezorger zijn handen omhoog had.

Dus er zijn twee heel verschillende verhalen.

Dat is precies waarom een onafhankelijk onderzoek nodig is.

Tim: Klopt.

En de politie benadrukt dat een kort videofragment nooit het complete plaatje laat zien.

Ze vragen iedereen niet meteen een oordeel te vellen.

Dat is een wijze les: wacht met oordelen tot je alle feiten kent.

Pieter: Inderdaad.

En laten we ook kijken naar de rol van de politiebond.

Die zegt dat elk geweldsincident wordt getoetst.

Dat is goed.

Maar de vraag is of die toets streng genoeg is.

In mijn tijd hadden we gilden met regels.

Nu is er een ambtsinstructie.

Tim: Precies.

En die ambtsinstructie zegt dat een taser mag worden gebruikt bij direct dreigende gevaarsituaties.

Niet meewerken aan een arrestatie kan zo'n situatie zijn.

Maar de advocaat zegt dat dat hier niet aan de orde was.

Dus wat is waar?

Pieter: Dat is aan de rechter.

Maar voor jou als luisteraar is het goed om te weten wat de regels zijn.

Een taser is een wapen.

Het mag niet zomaar worden gebruikt.

De politie moet zich aan de regels houden.

Anders is er geen vertrouwen.

Tim: En dat vertrouwen is belangrijk.

Mensen moeten de politie kunnen vertrouwen.

Als een agent te veel geweld gebruikt, moet dat worden onderzocht.

En als een burger niet meewerkt, moet de politie ook zorgvuldig handelen.

Het is een balans.

Pieter: Hm-hm.

Ik denk aan de schepen in de haven.

Als een matroos niet luisterde, kreeg hij straf.

Maar de kapitein mocht hem niet zomaar slaan.

Er waren regels.

Zo is het hier ook.

De agent heeft macht, maar die macht heeft grenzen.

Tim: Mooie vergelijking.

En laten we nu eens kijken naar het leerpunt van vandaag.

We hebben het al even genoemd: 'zich laten' plus een werkwoord.

Dat gebruik je als je iets toelaat of juist niet toelaat.

Bijvoorbeeld: 'Ik liet me niet boos maken.' Pieter: Ja, dat is een nuttige constructie.

Je kunt zeggen: 'De agent liet zich niet kennen.' Dat betekent: de agent bleef kalm.

Of: 'De bezorger liet zich niet intimideren.' Dus hij bleef rustig.

Het is een kleine toevoeging, maar je klinkt meteen een stuk natuurlijker.

Tim: Precies.

En nog een voorbeeld: 'Ik liet me niet afleiden door het lawaai.' Dat is eenvoudig en duidelijk.

Probeer het zelf eens.

Denk aan een situatie waarin je kalm bleef.

Wat zou je zeggen?

Pieter: Ik zou zeggen: 'Ik liet me niet van mijn stuk brengen.' Dat is een mooie uitdrukking.

Maar goed, we dwalen af.

Terug naar het nieuws.

De advocaat wil dat er onderzoek komt.

En de politie zegt dat ze meewerkt aan een onderzoek.

Dat is positief.

Tim: Ja, en de Nederlandse Politiebond benadrukt dat alle incidenten worden getoetst.

Dus er is een systeem.

Maar de vraag is of dat systeem goed werkt.

En of de bezorger recht krijgt.

Dat is nog niet duidelijk.

Pieter: Inderdaad.

En wat ik belangrijk vind: de bezorger is gewond.

Hij kan zijn vingers niet goed bewegen.

Dat is erg voor hem.

Hij werkt als zelfstandige.

Als hij niet kan werken, verliest hij inkomen.

Dat is een zorg erbij.

Tim: Zeker.

En dat raakt ons allemaal.

Want wie doet er niet eens boodschappen of bestelt iets online?

Pakketbezorgers zijn belangrijk.

Ze werken hard.

En ze verdienen respect.

Dus laten we niet vergeten dat dit over een mens gaat.

Pieter: Hm-hm.

In mijn tijd zou de kerk voor hem bidden.

Nu is er een dokter en een advocaat.

Maar de zorg is hetzelfde.

Ik hoop dat hij snel herstelt.

En dat het onderzoek eerlijk is.

Want zonder eerlijk onderzoek blijft er wantrouwen.

Tim: En dat wantrouwen is precies wat we willen voorkomen.

Daarom is het goed dat dit nieuws wordt gedeeld.

En dat jij als luisteraar nadenkt over de vraag: wanneer is geweld te veel?

Dat is geen makkelijke vraag, maar wel een belangrijke.

Pieter: Inderdaad.

En ik denk dat we kunnen concluderen dat er nog veel onduidelijk is.

De advocaat zegt dat de bezorger niet de kans kreeg om mee te werken.

De politie zegt dat hij niet meewerkte.

Een onderzoek moet dat uitwijzen.

Tim: En tot die tijd moeten we voorzichtig zijn met conclusies.

Dat is misschien wel de belangrijkste les.

Nieuws gaat vaak over conflicten.

Maar achter elk conflict zitten mensen.

En die verdienen een eerlijk verhaal.

Pieter: Mooi gezegd.

En laten we nog even het leerpunt herhalen.

'Zich laten' plus werkwoord.

Gebruik het als je wilt zeggen dat je iets toelaat of niet toelaat.

Probeer het eens in een eigen zin.

Bijvoorbeeld: 'Ik liet me niet boos maken.' Tim: En als je meer wilt oefenen, kun je naar nieuwsdoordetijd.com gaan.

Daar vind je de bronnen van dit verhaal en kun je je mening geven.

Je kunt ook reageren op de vraag: wat vind jij van het politieoptreden?

We zijn benieuwd.

Pieter: En vergeet niet: oefen met het leerpunt.

Schrijf eens drie zinnen met 'zich laten'.

Het is een kleine stap, maar je wordt er sterker in.

Tot de volgende keer, als we weer een nieuw verhaal bespreken.

Vaarwel.