Koffie en de Krant

Hallo allemaal.

Ik ben Rick.

Welkom bij een nieuw verhaal.

Vandaag gaan we naar Rotterdam.

Thomas zit in een klein café.

Het café heet De Witte Kat.

Het is in het centrum van de stad.

Het is een warme dag in juli.

De zon schijnt door het grote raam.

Thomas zit aan een ronde tafel.

Hij drinkt een kopje thee.

De thee ruikt naar fruit.

Hij houdt van de geur van koffie in het café.

Er zijn nog niet veel mensen binnen.

De muziek staat zachtjes aan.

Hij leest de krant van vandaag.

Hij leest de krant elke ochtend.

Dat vindt hij heel fijn.

Het is een rustig moment voor hem.

Zijn vriendin Lisa komt het café binnen.

Ze draagt een mooie rode jas.

Ze ziet Thomas en lacht naar hem.

Ze loopt naar zijn tafel.

Ze gaat naast hem zitten op een zachte stoel.

"Hoi Thomas," zegt Lisa vrolijk.

"Wat lees je vandaag?" Thomas kijkt op van de grote krant.

"Ik lees een lang artikel," zegt hij.

"Het is een heel triest verhaal." Lisa kijkt naar de foto in de krant.

"Waar gaat het over?" vraagt ze.

"Het gaat over een groot schip," zegt Thomas.

"Het schip was ver weg op zee.

Er waren heel veel mensen op het schip.

Maar er ging iets helemaal mis." "Wat ging er mis?" vraagt Lisa.

Ze kijkt hem serieus aan.

"De politie in Frankrijk doet nu onderzoek," zegt Thomas.

"Ze zoeken naar antwoorden op veel vragen.

Mensen op het schip hadden veel pijn.

Ze zeggen dat andere mensen heel gemeen waren.

De Franse politie wil weten waarom dit gebeurde." Lisa doet haar rode jas uit.

Ze legt de jas over haar stoel.

"Dat is echt niet leuk," zegt Lisa.

"Hebben ze de slechte mensen al gevonden?" "Nog niet," zegt Thomas.

"Het onderzoek van de politie duurt lang.

De politie praat met heel veel mensen.

Ze vragen wat er precies is gebeurd.

Ze schrijven alles heel goed op." De ober komt naar hun ronde tafel.

Hij is jong en draagt een groen schort.

"Hallo, willen jullie iets drinken?" vraagt de ober.

"Ja, heel graag," zegt Lisa.

"Ik wil een grote koffie met melk.

En heb je ook verse appeltaart?" "Natuurlijk," zegt de ober met een lach.

"Een koffie met melk en een appeltaart.

Het komt er zo aan." De ober loopt snel weg naar de keuken.

Thomas pakt de krant weer vast.

"Het is heel belangrijk," zegt Thomas.

"De politie moet heel goed zoeken.

Mensen mogen anderen nooit pijn doen.

Dat is altijd tegen de wet." "Dat is helemaal waar," zegt Lisa.

"Iedereen moet altijd veilig zijn.

Ook op een groot schip op zee." Thomas pakt zijn kopje thee.

Hij drinkt een beetje van de thee.

De thee is gelukkig nog warm.

"Ik wil dat ze het snel oplossen," zegt Thomas.

"De mensen van het schip zijn nog bang.

Ze willen rust in hun hoofd." "Ja, dat snap ik heel goed," zegt Lisa.

"Het is fijn dat Frankrijk nu helpt.

Ze hebben daar een heel goede politie." De ober brengt de koffie voor Lisa.

Hij zet ook een glas water neer.

"Alstublieft," zegt hij vriendelijk.

Hij brengt ook de warme appeltaart.

De taart ruikt heel lekker naar appels.

Er zit ook veel zoete kaneel in.

"Dank je wel," zegt Lisa tegen de ober.

Ze pakt haar kleine vork.

Ze neemt een hapje van de warme taart.

"Mmm, deze taart is echt heel goed." Thomas lacht naar haar.

"Mag ik ook een klein stukje?" vraagt hij.

"Nee," zegt Lisa met een grote lach.

"Je moet echt je eigen taart kopen." Thomas roept de ober nog een keer.

Hij bestelt ook een stuk verse taart.

Even later eten ze samen de taart.

Ze praten nu over hele andere dingen.

Ze praten over hun werk op kantoor.

Ze praten over hun vakantie naar Spanje.

De krant ligt nog steeds op tafel.

Het verhaal over het schip is heel triest.

Maar Thomas en Lisa hebben een goede dag.

Ze weten dat de politie heel hard werkt.

De politie zoekt elke dag naar de slechte mensen.

Dat geeft Thomas en Lisa een goed gevoel.

Na een uur gaan ze weg uit het café.

Ze betalen de ober met hun pinpas.

Ze lopen samen naar buiten in de zon.

De zon schijnt nog steeds heel fel.

Ze lopen samen naar het grote park.

In het park zien ze veel bomen.

Er spelen kinderen op het groene gras.

Honden rennen vrolijk achter een bal aan.

Thomas en Lisa praten over de mooie bomen.

Ze vergeten het trieste nieuws voor even.

Tot de volgende keer.