De Boekenclub en de Vergeten Bladwijzer

Three friends meet at a café in Utrecht for their monthly book club.

Lotte has chosen the book this time, but not everyone has finished reading it.

As they discuss the novel, small tensions arise about preparation and commitment to the club.

Lotte: Zo, daar ben ik dan.

Sorry dat ik iets te laat ben, de tram bleef maar wachten bij het stoplicht.

Daan: Geen probleem, we zaten net te bespreken of we iets te drinken zouden bestellen.

Wat wil je?

Lotte: Doe mij maar een cappuccino.

Ik heb vanochtend al twee koppen koffie op, dus ik moet een beetje oppassen.

Sophie: Nou, ik ben wel toe aan iets sterkers.

Hebben jullie het boek eigenlijk allemaal uitgelezen?

Daan: Eh... bijna.

Ik ben bij hoofdstuk twaalf, geloof ik.

Het is best een dik boek, hè?

Lotte: Daan!

We hadden toch afgesproken dat we het deze keer allemaal op tijd zouden uitlezen?

Ik had juist zo mijn best gedaan om een goed boek uit te kiezen.

Daan: Sorry, sorry.

Het is niet dat ik het niet wilde lezen.

Het was gewoon een drukke maand op mijn werk.

We hadden een mega-project waar ik bijna elke avond aan moest werken.

Sophie: Ik moet eerlijk zijn, ik ben ook nog niet klaar.

Ik zit ongeveer op de helft.

Lotte: Zijn jullie serieus?

Ik heb het boek in drie dagen uitgelezen omdat ik dacht dat we er een goede discussie over zouden hebben!

Daan: Oké, rustig maar.

We kunnen toch gewoon bespreken wat we tot nu toe gelezen hebben?

Dan doen we de rest volgende keer.

Lotte: Ja, maar dat is niet echt eerlijk tegenover mij.

Ik heb me aan de afspraak gehouden.

Jullie niet.

Sophie: Je hebt gelijk, Lotte.

Het spijt me.

Volgende keer zorg ik dat ik het echt uit heb.

Beloofd.

Lotte: Goed.

Nou, laten we dan maar beginnen met wat we wel weten.

Wat vonden jullie tot nu toe van het verhaal?

Daan: Ik vind het eerlijk gezegd best traag op gang komen.

Die eerste hoofdstukken kabbelden een beetje voort, vond ik.

Sophie: Echt?

Ik vond juist die beschrijvingen van het dorp zo mooi.

De schrijver weet echt sfeer te scheppen.

Ik zag het allemaal voor me.

Lotte: Ja, dat vond ik ook.

Vooral dat stuk over de oude molen, waar de hoofdpersoon als kind altijd kwam.

Dat was zo herkenbaar.

Daan: Hmm, misschien had ik gewoon een slechte leesdag.

Ik was ook best moe toen ik begon.

Sophie: Hoe dan ook, ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Denken jullie dat de hoofdpersoon teruggaat naar het dorp?

Lotte: Ik ga niets verklappen!

Dat zou de lol eraf halen voor Daan.

Daan: Hé, ik heb tot hoofdstuk twaalf gelezen, hoor.

Ik weet best wel wat er tot nu toe gebeurd is.

Sophie: Maar niet hoe het eindigt.

Dus je moet gewoon doorlezen deze week.

Daan: Ja, ja, ik weet het.

Ik zal vanavond verder lezen.

Maar eerst even over iets anders: wie kiest het volgende boek?

Lotte: Ik dacht dat we hadden afgesproken dat Sophie de volgende keer aan de beurt was?

Sophie: Klopt, maar ik ben er nog niet helemaal uit.

Ik twijfel tussen twee boeken.

Eentje is een Nederlandse roman en het andere is een vertaling uit het Zweeds.

Daan: Oh, die Zweedse schrijver, bedoel je die van die misdaadromans?

Die vind ik altijd wel spannend.

Sophie: Nee, deze is meer literair.

Minder misdaad, meer psychologie.

Lotte: Dat klinkt interessant.

Stuur je ons de titels in de appgroep?

Dan kunnen we stemmen.

Sophie: Zal ik doen.

Maar laten we eerst dit boek afmaken.

Lotte, jij leidt de discussie toch?

Lotte: Ja, dat was het plan.

Oké, laten we dan serieus beginnen.

Wat vonden jullie van het thema eenzaamheid in de eerste helft van het boek?

Daan: Ik vond het best heftig, eigenlijk.

Die scène waarin de hoofdpersoon alleen thuiszit op haar verjaardag, dat raakte me wel.

Sophie: Ja, dat vond ik ook aangrijpend.

Maar tegelijkertijd vond ik het ook een beetje overdreven.

Alsof de schrijver er te dik bovenop legt hoe zielig ze is.

Lotte: Interessant punt.

Ik vond dat juist wel werken.

Het maakte haar keuze later in het boek begrijpelijker.

Daan: Wacht, welke keuze?

Ik ben nog niet zo ver, weet je nog?

Lotte: Oeps, sorry!

Ik zei niets.

Sophie: Haha, je verklapte bijna iets.

Goed opgelet, Daan.

Daan: Ik voel me nu wel een beetje buitengesloten, hoor.

Alsof jullie allemaal een geheim delen waar ik niet bij hoor.

Lotte: Dat is niet zo bedoeld.

Maar dit is precies waarom het belangrijk is dat we allemaal bijhouden waar we zijn met lezen.

Sophie: Ze heeft gelijk.

Afgesproken: volgende maand ben ik voorbereid en heb ik het boek uit.

En Daan ook.

Daan: Afgesproken.

Ik ga het vanavond meteen doen.

Maar nu wil ik eigenlijk wel iets lekkers erbij.

Zullen we een stuk taart delen?

Lotte: Goed idee.

Ik neem de appeltaart.

Sophie: En ik neem nog een koffie.

Dan kunnen we daarna verder praten over het boek.

Lotte: Prima.

Maar Daan, als je vanavond gaat lezen, stuur me dan even een berichtje als je bij het einde bent.

Dan kunnen we er samen over praten zonder Sophie te verklappen.

Daan: Deal.

Eh, ik bedoel: afgesproken.

Sophie: Kijk, dat is nog eens teamwork.

En wie weet, misschien lezen jullie het boek wel sneller uit dan verwacht.

Lotte: We zullen zien.

Ik ben in ieder geval blij dat we het erover eens zijn dat we dit serieus nemen.

Het is toch leuker als iedereen meedoet?

Daan: Zeker.

En volgende keer ben ik degene die het boek kiest, dus dan mogen jullie je best doen.

Sophie: Oei, dat belooft wat.

Ik ben nu al benieuwd wat je gaat uitkiezen.