The Milked-Dry Cow

Het zachte, constante gezoem van de airconditioning werkte bijna hypnotiserend, maar Joris was klaarwakker.

Tegenover hem zat Annelies, een invloedrijke producent met een voorliefde voor hoge kijkcijfers

en een absolute afkeer van financiële risico's.

Ze droeg een opvallende, felrode bril en tikte ritmisch en ongeduldig met haar gouden pen op de

koele glazen tafel.

Joris nam een voorzichtige slok van zijn inmiddels lauwe koffie en probeerde zijn gezicht

neutraal te houden.

Vandaag was een belangrijke dag.

Ze zouden het nieuwe paradepaardje van de televisiezender bespreken voor het komende herfst

seizoen.

De afgelopen jaren had de zender vooral succes gehad met programma's waarin bekende Nederlanders

iets deden wat ze eigenlijk helemaal niet konden.

Bekende Nederlanders die gevaarlijk ijsdansen, bekende Nederlanders die ingewikkelde taarten

bakken, bekende Nederlanders die geblinddoekt in een donkere kamer zitten.

Joris hoopte vurig dat ze vandaag eindelijk de moed zouden vinden om een stap in een

compleet nieuwe richting te zetten.

Hij had maandenlang gewerkt aan een prachtig, gelaagd drama over een eenzame visser in Zeeland.

En hij was helemaal klaar om zijn originele idee vol vuur te verdedigen.

Annelies stond soepel op en liep naar het grote, digitale scherm aan de muur.

Ze glimlachte breed en keek de kamer rond.

Jongens en meisjes, ik heb het helemaal gevonden, begon ze met een overdreven enthousiaste stem.

We hebben uitgebreid naar de data gekeken, we hebben alle mogelijke doelgroepen geanalyseerd

en we weten nu precies wat de moderne kijker wil zien na een lange werkdag.

We gaan terug naar de basis, maar dan met een waanzinnig verrassende twist.

Joris leunde geïnteresseerd naar voren in zijn comfortabele bureaustoel.

Misschien was dit dan toch zijn kans.

Misschien ging ze daadwerkelijk zijn donkere dramaserie aankondigen.

We presenteren met trots, zei Annelies, terwijl ze met een dramatisch gebaar op een knop van haar afstandsbediening drukte.

Bekende Nederlanders passen op peuters in een tropisch oord.

Op het grote scherm verscheen direct een schreeuwerig, felgekleurd logo met getekende palmbomen

en een luid huilende baby.

Joris voelde zijn hart onmiddellijk in zijn schoenen zinken.

Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, in de wanhopige hoop dat hij de titel verkeerd had gelezen.

Maar nee, de verschrikkelijke woorden stonden er echt in dikke gele letters.

Het concept is werkelijk geniaal in zijn eenvoud, ging Annelies onverstoorbaar verder.

Volkomen blind voor de absolute verbijstering op Joris' gezicht.

We nemen tien bekende influencers.

Mensen die normaal gesproken alleen maar bezig zijn met hun perfecte uiterlijk, dure merken

en luxe vakanties op Ibiza.

We zetten deze mensen samen op een onbewoond eiland in de Stille Oceaan.

Tot zover niets nieuws, hoor ik jullie denken.

Maar let op, hier komt het briljante gedeelte.

We geven ze allemaal de volledige verantwoordelijkheid over een willekeurige, drukke peuter.

De onvermijdelijke drama's, de tranen, de totale chaos wanneer er geen wifi is.

Het wordt fantastische, meeslepende televisie.

Een van de andere aanwezige schrijvers.

Een jonge jongen genaamd Lars, die net van de academie kwam, knikte hevig.

Oh wauw, dat is echt heel sterk bedacht, Annelies.

Dat gaat gegarandeerd viraal op sociale media.

De fragmenten knippen zichzelf.

Joris keek langzaam van Lars naar Annelies en weer terug naar het heldere scherm.

Hij voelde een harde knoop in zijn maag.

Dit was precies het soort oppervlakkig programma waar hij zo'n intense hekel aan had.

Het was in zijn ogen geen televisie meer.

Het was een kille, berekende formule.

Een zielloze herhaling van zetten, speciaal ontworpen om de kijker dom te houden

en de rijke adverteerders tevreden te stellen.

Annelies, begon Joris langzaam.

Zijn stem klonk onverwacht schor in de stille ruimte.

Meen je dit serieus? Gaan we echt voor de zoveelste keer bekende mensen op een eiland zetten?

Hebben we die exacte formule niet al twintig keer eerder uitgevoerd?

Annelies zuchtte theatraal.

Liet haar schouders zakken en keek hem streng over de rand van haar rode bril aan.

Joris, je moet echt niet altijd zo ontzettend negatief zijn.

Het grote publiek houdt simpelweg van herkenbaarheid.

Het is een bewezen, veilig format.

Waarom zouden we in hemelsnaam het wiel opnieuw uitvinden als deze wagen nog prima

rolt en geld oplevert?

Omdat de wagen helemaal niet meer rolt, Annelies, zei Joris.

En hij voelde de opgekropte woede nu echt in hem opborrelen.

Hij dacht met pijn in zijn hart aan zijn script over de Zeeuwse visser dat nu ongetwijfeld

ergens onder in een donkere bureaulade zou verdwijnen.

Dit is geen prettige herkenbaarheid meer.

Dit is pure intellectuele armoede.

De vergaderruimte viel onmiddellijk ijzig stil.

Het enige geluid dat overbleef was het zachte gezoem van de airconditioning.

Lars stopte abrupt met knikken en keek ongemakkelijk naar zijn lege notitieblok.

Wat probeer je daar precies mee te zeggen, Joris?

Vroeg Annelies met een kille ondertoon in haar stem.

Joris stond langzaam op uit zijn stoel.

Hij leunde met beide handen stevig op de glazen tafel en keek haar recht in haar ogen.

Ik probeer te zeggen dat dit werkelijk de meest herkauwde brij van een droog gemolken koe is.

Het is een regelrechte belediging voor de kijker thuis en een nog grotere belediging voor ons prachtige vak.

We maken al lang geen echte programma's meer.

We herkauwen slechts de smakeloze restjes van gisteren.

In de ijdele hoop dat niemand de muffe smaak opmerkt.

Annelies deed haar mond open om een scherpe opmerking te maken, maar sloot hem weer.

Ze was zichtbaar diep beledigd en rood aangelopen.

Als je het er niet mee eens bent, staat de deur open.

Zei ze uiteindelijk.

Terwijl ze met een trillende vinger naar de gang wees.

Joris keek nog een allerlaatste keer naar het schreeuwerige logo op het scherm.

Een ijdele influencer en een huilende peuter onder een getekende palmboom.

Het was te triest voor woorden.

Hij pakte rustig zijn jas van de stoel en stopte zijn notitieblok zorgvuldig in zijn leren tas.

Hij wist dondersgoed dat dit waarschijnlijk het definitieve einde van zijn carrière bij deze zender betekende.

Maar tot zijn eigen grote verbazing voelde hij geen enkele spijt.

Alleen een enorme opluchting.

Veel succes met de peuters.

Zei hij rustig.

Zonder enig sarcasme in zijn stem.

Hij liep de bedompte vergaderruimte uit.

Liep door de lange, witte gang.

En duwde de zware glazen deuren van het gebouw open.

Buiten scheen de zon fel.

De frisse, koude lucht vulde zijn longen.

Het hele mediapark lag achter hem.

Met al zijn gerecyclede dromen en drooggemolken koeien.

Joris glimlachte breed, haalde nog eens heel diep adem en besloot dat het eindelijk tijd was om zijn eigen verhalen te gaan vertellen.

Verhalen die er echt toe deden.

Tot de volgende keer.

Alle transcripten vind je op Dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutchfluency.

Op Dutchfluency.com vind je het transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands zelfs als je stottert tot de volgende keer.