Venezuela laat gevangenen vrij, maar honderden zitten nog vast

Hey luisteraar, welkom bij News door het tijd.

Ik ben Tim, uit het jaar 2250.

Vandaag heb ik nieuws dat je misschien raakt.

In Venezuela zijn mensen vrij gelaten, maar honderden zitten nog vast.

Wat betekent vrijheid als je niet weet wanneer je vrij komt?

Mijn goede heer dat klinkt als een ernstige zaak.

In mijn tijd, 1850, kenden wij ook gevangenen, maar politieke gevangenen, dat is een bijzonder fenomeen.

Vertel mij Tim.

Wat is daar precies gebeurd?

Nou Pieter, in Venezuela, een land in Zuid-Amerika, zijn zaterdag zeven dissidenten vrijgelaten.

Dat zijn mensen die het niet eens zijn met de regering.

Een van hen is Wilder Vasquez, een student.

Hij zat vijf jaar vast voor een complot, een geheim plan, om de president te vermoorden.

Maar hij zei altijd dat hij onschuldig is.

Vijf jaar cel voor een plan dat niet is uitgevoerd.

Dat doet mij denken aan de gilden in Amsterdam.

Als een leerjongen iets verkeerd deed, werd hij gestraft, maar niet jarenlang zonder bewijs.

En gij zegt dat hij al in 2023 vrij had moeten komen?

Dat is onrechtvaardig.

Ja, dat klopt.

Zijn straf was al voorbij, maar hij bleef vastzitten.

Nu is hij dan toch vrij. En er zijn nog meer vrijlatingen.

Een andere organisatie meldt twaalf politieke gevangenen vrij.

Misschien wel meer, want ze zeggen dat er nog zeventien mensen vrij zijn, maar ze weten niet of dat ook dissidenten zijn.

Dus de regering laat sommige gaan, maar niet allemaal.

Dat is als een koopman die een paar schulden betaalt om zijn naam te redden, maar de rest laat zitten.

En de regering zegt niets, dat is verdacht.

Wie is daar eigenlijk aan de macht?

Sinds begin dit jaar is er een interim-president, Delcy Rodríguez.

Ze was vice-president onder Maduro, maar Maduro is ontvoerd door de regering Trump en naar de VS gebracht voor drugshandel.

Rodríguez is nu tijdelijk president.

Ze zegt dat er een amnestiewet is, een wet die gevangenen vrij laat, maar die geldt niet voor iedereen.

Ontvoerd door een andere regering?

Dat is nog erger dan de rooftochten van de VOC.

Maar goed, die amnestiewet, wie vallen daar niet onder?

Mijn goede heer, vertel eens.

Mensen die opriepen tot militaire actie tegen het land, die zijn uitgesloten.

Dus als je zei: 'Laten we het leger gebruiken om de regering omver te werpen', dan kom je niet vrij.

Maar mensenrechtenorganisaties zeggen dat er nog zeker 450 politieke gevangenen zijn, onder wie twintig buitenlanders.

450 mensen, dat is geen klein aantal.

In mijn tijd zouden we zeggen: dat is een hele gevangenis vol. En die organisaties, die mensenrechtenorganisaties,

die komen op voor de rechten van mensen.

Dat is een edel werk, zoals de kerk deed voor de armen. Maar zij hebben geen macht, alleen hun stem.

Precies en er is nog iets.

Rodríguez zei bij de Verenigde Naties dat Venezuela een proces van democratisering is begonnen.

Dat betekent meer democratie, meer vrijheid.

Trump zegt dat daar ook verkiezingen bij horen.

Maar Rodríguez is al negen maanden aan de macht, terwijl ze voor zes maanden was aangesteld.

En ze heeft nog geen datum voor verkiezingen gegeven.

Een interim-president die te lang blijft zitten? Dat ruikt naar machtsmisbruik.

In 1850 zouden wij zeggen: een regent die niet aftreedt, is een tiran.

En die verkiezingen, dat is toch als het kiezen van een nieuwe burgemeester, maar dan voor een heel land.

Ja, precies.

En deze maand waren er grote protesten.

Aanhangers van oppositieleider María Corina Machado eisten verkiezingen en de vrijlating van politieke gevangenen.

Machado is een Nobelprijswinnaar, maar ze leeft in ballingschap.

Dat betekent, ze moest vluchten en mag niet terugkomen.

Ze probeerde het wel, maar het lukte niet.

Ballingschap, dat ken ik uit de geschiedenis.

Denk aan de hugenoten die uit Frankrijk vluchtten.

Het is een zwaar lot.

En die Machado, zij is de stem van het volk, maar ze kan niets doen vanuit het buitenland.

Dat is als een kapitein zonder schip.

Mooi gezegd.

En dat is het nieuws van vandaag.

Maar laten we even stilstaan bij een paar woorden, want ik zag dat je 'dissidenten' al gebruikte, Pieter.

Weet je wat dat betekent?

Dissidenten, dat zijn mensen die afwijken van de officiële mening.

In mijn tijd zouden we zeggen, ketters.

Maar dan op politiek gebied.

Mensen die het niet eens zijn met de regering en dat durven te zeggen.

Vaak worden ze gestraft.

Helemaal goed.

En 'amnestiewet'? Dat is een wet die gevangenen vrijlaat, vaak om politieke redenen.

Interim-president is een tijdelijke president.

En 'ballingschap' is gedwongen in een ander land wonen.

Die woorden hoor je vaak in dit nieuws.

En wat is dan 'mensenrechtenorganisaties'?

Dat zijn toch groepen die zich inzetten voor de rechten van mensen, zoals het recht op een eerlijk proces,

op vrijheid van meningsuiting.

In mijn tijd hadden we de kerk en liefdadigheidsinstellingen.

Maar deze organisaties zijn onafhankelijk.

Ja, dat klopt.

En nu het leerpunt van vandaag.

We horen in het nieuws: 'er zitten nog honderden dissidenten gevangen'.

Dat is een handige structuur.

werkwoord + nog + aantal.

Bijvoorbeeld: 'Ik heb nog twee appels.' Of beter: 'Er zijn nog veel vragen.'

Dus nog betekent dat iets blijft bestaan of overblijft.

Dus als ik zeg: 'De koopman heeft nog drie schepen', dan bedoel ik dat hij er eerst meer had,

maar nu nog drie.

En de gevangenen zitten nog vast, betekent dat ze nog steeds niet vrij zijn.

Dat is duidelijk.

Dank u, Tim.

Graag gedaan.

En luisteraar, jij kunt ook oefenen.

Zeg maar, ik heb nog een vraag, of er is nog tijd.

Probeer het eens hardop.

Zo leer je het patroon snel.

Mijn goede heer.

Ik vind het een uitstekend idee.

Maar laten we terug gaan naar Venezuela.

Want er is iets dat mij zorgen baart.

Als er een amnestie-wet is, waarom zitten er dan nog 450 mensen vast?

Dat is toch tegenstrijdig.

Ja, dat is precies het probleem.

De amnestiewet geldt niet voor iedereen.

Sommige mensen zijn uitgesloten, bijvoorbeeld als ze opriepen tot militair geweld.

Maar mensenrechtenorganisaties zeggen dat veel van die 450 gevangenen helemaal geen geweld hebben gepleegd.

Ze zijn gewoon kritisch op de regering.

Dus de wet is selectief.

Dat is als een zeef.

Sommige glippen door, andere blijven liggen.

En de regering zegt niets over de vrijlatingen.

Dat zwijgen is veelzegend.

In mijn tijd zou de krant volstaan met speculaties.

Maar goed, wat gebeurt er nu verder?

We zien protesten en de internationale gemeenschap kijkt toe.

Maar Rodríguez lijkt geen haast te maken met verkiezingen.

En Machado zit vast in ballingschap.

Dus de vraag is, hoe gaat het verder?

Komt er echt democratie of blijkt het bij woorden?

Dat hoor je in deel twee.

Ik ben benieuwd.

Maar voor dat we verder gaan, wil ik de luisteraar iets meegeven.

Vrijheid is een kostbaar goed.

In 1850 vochten wij voor vrijheid van godsdienst en handel.

Nu gaat het om politieke vrijheid.

Laten we hopen dat die 450 mensen snel hun vrijheid terugkrijgen.

Mooi gezegd, Pieter.

En jij, luisteraar, wat vind jij?

Moet een land als Venezuela alle politieke gevangenen vrijlaten?

Praat erover door op nieuwsdoordetijd.com.

Daar vind je ook de tekst en kun je reageren.

We gaan nu verder met deel twee, maar blijf luisteren.

Oké, we zijn terug.

We hebben het over Venezuela, waar honderden politieke gevangenen vast zitten, ondanks een amnestiewet.

Pieter, jij vergeleek het met een zeef.

Maar laten we dieper kijken.

Waarom komen er steeds kleine groepjes vrij, zoals die zeven dissidenten vorige week?

Wat zegt dat over het systeem?

Dat is een goede vraag, Tim.

Als ik naar mijn eigen tijd kijk, naar de gilden en de handel, dan zie je dat een klein

gebaar vaak een grote betekenis heeft.

Ze laten een paar mensen vrij om de buitenwereld te laten zien, kijk, we zijn redelijk.

Maar ondertussen houden ze de grote groep vast.

Het is een toneelstuk, mijn goede heer.

Precies.

Het is een beetje zoals in 1850, toen we lazen over bedrijven die een dag per jaar hun

deuren openen voor het publiek, maar de rest van het jaar gesloten blijven.

Mensen denken dan: oh, ze zijn transparant, maar het is vooral een slimme manier om kritiek

te smoren.

En in Venezuela zien we dat ook kleine vrijlatingen, veel lawaai, maar geen echte verandering.

Ja, en dat brengt mij bij een woord dat ik de luisteraar wil uitleggen.

Amnestie.

Dat betekent eigenlijk vergeving voor politieke misdrijven.

In mijn tijd hadden we dat soms na een oorlog.

Maar hier is het selectief.

Niet iedereen komt in aanmerking.

Mensen die opriepen tot geweld tegen de staat zijn uitgesloten.

Maar wat is geweld?

Dat is een rekbaar begrip.

Zeker.

En dat is het probleem.

De regering kan zeggen, jij hebt opgroepen tot een opstand, dus jij krijgt geen amnestie.

Maar mensen rechtorganisatie zeggen die mensen hebben alleen maar kritiek gehuid.

Dus het is een politiek spel.

En de regering zwijgt liever.

Waarom denk jij dat ze zo weinig zeggen, Pieter?

Omdat zwijgen een machtig wap is.

In 1850, als de burgemeester iets niet wil de toegeven, zei hij ook niets.

Dan hoopte hij dat de geruchte zouden gaan liggen.

Maar de kranten schreven de well over.

Tegenwoordig is dat nog erger.

Sociale media, internationale pers.

Toch blijft de regeringstil.

Dat betekent dat ze geen antwoord hebben dat hen past.

En dat antwoord zou kunnen zijn, we hebben een ander steewet, dus we doen het goed.

Maar de cijfers liggen er niet om.

450 mensen zitten nog vast, onder wie 20 buitenlanders.

Dat is niet niets.

Laatden we een moeilijk woord uitleggen.

Dissidenten.

Dat zijn mensen die het niet eens zijn met de regering en dat openlijk zeggen.

In Venezuela riskeren ze daarvoor de gevangenis.

Dissidenten.

Ja, in mijn tijd hadden we ook Dissidenten.

Maar dan op het gebied van geloof.

Mensen die anders deufte te denken over de kerk.

Ze werden soms verbannen of erger.

Nu gaat het om politieke vrijheid.

En wat ik niet begrijp, als je een democratie wilt zijn,

waarom sluit je dan mensen op omdat ze een andere mening hebben.

Dat is de kegend, Pieter.

En nu komt Rodríguez met woorden over democratisering.

Maar zonder dat en voor verkiezingen.

Dat is als een schip dat zegt, we gaan varen,

maar de kapitein noemt geen haven.

De passagiers weten niet waar ze naartoe gaan.

En ondertussen blijven de gevangenissen vol zitten.

Wat vind jij daarvan?

Dat is geen democratie. Dat is een belofte, zonder inhoud.

In 1850 hadden we een gezegde, belofte, maakt schuld.

Als je iets belooft, moet je het nakomen.

Deze interim-president belooft verkiezingen, maar doet niets.

De internationale gemeenschap, die kijkt toe.

Soms met zankties, soms met woorden.

Maar de mensen in Venezuela wachten.

En er zijn protesten, zoals deze maand.

Mensen eisen verkiezingen en vrijlating van politieke gevangenen.

De oppositieleider, María Corina Machado,

zitten in balingschap.

Ze probeerde terug te keren, maar dat lukte niet.

Dus de stem van de oppositie is ver weg.

Hoe moet die mensen dan gehoord worden?

Dat is een vraag voor jou, luisteraar.

Ja, luisteraar.

Wat zou jij doen?

In mijn tijd zouden we een petitisch schrijven of naar de koning gaan.

Maar hier is geen koning.

Er is een regering die niet luistert.

Toch geloof ik dat vrijheid uiteindelijk windt.

Het is als water dat door de dijke zijpelt.

Je kunt het tegenhouden, maar niet vooral tijd.

Mooie beeldspraak.

En dat breng me bij het leerpunt van vandaag.

We horen vaak er zijn in het nieuws.

Er zijn protesten, er zijn gevangenen.

Dat is een handige constructie.

Je gebruikt 'er' om te zeggen dat iets bestaat,

zonder te zeggen wie precies.

Bijvoorbeeld er zijn nog honderden politieke gevangenen.

Dat is een simpele zin.

En een betere zin?

Nou, je kunt ook zeggen, er wordt gezegd dat er nog honderden politieke gevangenen zijn.

Dan gebruik je er wordt gezegd om een bron aan te geven.

Dat is handig als je niet precies weet wie het zegt, maar het wel belangrijk is.

In het nieuws zie je dat vaak.

Er wordt gemeld dat of er wordt beweerd dat precies.

Dus onthoud, er plus vorm van zijn, betekent dat iets bestaat.

En 'er wordt' plus een voltooid deelwoord betekent dat iemand iets zegt of doet.

Maar je noemt niet wie.

Dat maakt je Nederlands stuk natuurlijk.

Probeer het maar eens.

Er zijn veel mensen die dit volgen.

Of er wordt veel over gepraat.

Zie je het verschil?

Ja, en dat is nuttig voor de luisteraar.

Maar laten we terug gaan naar Venezuela.

Want er is nog een aspect.

De rol van de Verenigde Staten.

Trump heeft Maduro laten ontvoeren en naar de VS gebracht voor drugshandel.

Dat is nogal wat.

In mijn tijd zou dat een daad van oorlog zijn.

Hoe kijk jij dan naar Tim?

Nou, in 2250 hebben we geleerd dat zulke acties vaak meer kwaad dan goed doen.

Maduro is weg, maar zijn vice-president Rodríguez heeft de macht overgenomen.

En zij is niet veel beter.

De VS hoopte op verandering, maar het systeem blijft hetzelfde.

Het is als een schaakspel.

Je slaat een pion, maar de koning blijft staan.

En de gewone mensen lijden.

Mhmm, dat is een wijze les.

Ik zie het ook in de handel.

Als je een slechte koopman wegstuurt, komt er soms een nog slechtere voor in de plaats.

Je moet niet alleen naar de persoon kijken, maar naar het systeem.

En in Venezuela is het systeem nog steeds autoriter.

De amnestiewet is een doekje voor het bloeden, maar de wond blijft.

En toch zijn er kleine lichtpuntjes.

Die zeven dissidenten die vrij kwamen, onder wie Wilder Vasquez.

Hij zat vijf jaar vast, terwijl hij onschuldig zei te zijn.

Hij had zijn straf al uitgezeten in 2023, maar werd pas gisteren vrijgelaten.

Dat is toch te gek.

Het laat zien dat het systeem willekeurig is, maar hij is vrij.

Dat is winst.

Zeker.

Elke vrijlating is er één.

Maar we moeten niet vergeten dat er nog 450 wachten.

En onder hen zijn 20 buitenlanders.

Dat betekent dat ook andere landen betrokken zijn.

In mijn tijd zouden de landen protesteren via hun ambassadeurs.

Nu gebeurt dat misschien ook, maar het helpt niet genoeg.

De internationale druk moet blijven.

En dat is misschien wel het belangrijkste.

Blijf kijken, blijf praten.

Want als de wereld vergeet, dan kunnen regeringen hun gang gaan.

Daarom maken wij deze podcast.

Niet om jou les te geven, maar om samen na te denken.

Dus luisteraar.

Wat denk jij?

Moet Nederland of de Europese Unie meer doen voor de politieke gevangenen in Venezuela?

Een goede vraag.

In 1850 hadden we geen Europese Unie, maar wel handelsbetrekkingen.

Als een land zich misdroeg, dan stopten we met handelen.

Dat is een drukmiddel.

Tegenwoordig kan het ook.

Sancties.

Geen handel.

Geen olie.

Maar het moet wel slim gebeuren.

Anders treft het de gewone bevolking.

Dat is een moeilijke afweging.

Ja, en dat is precies waarom dit nieuws zo belangrijk is.

Het gaat niet alleen over Venezuela, maar over mensenrechten,

democratie en internationale verantwoordelijkheid.

En jij luisteraar kunt je stem laten horen.

Ga naar nieuwsdoordetijd.com, lees de tekst en praat mee.

Deel je mening, want stilte is het beste wapen van een autoritaire regering.

Mooi gezegd, Tim.

Ik wil nog een laatste gedachte meegeven.

Vrijheid is als een tuin.

Je moet hem onderhouden.

Anders overwoekeren de onkruiden.

In Venezuela woekert het onkruid van de dictatuur.

Maar er zijn mensen die blijven schoffelen,

zoals de oppositie en de mensenrechtenorganisaties.

Laten we hen steunen in gedachten en in gesprek.

We hopen dat die 450 mensen snel vrijkomen.

Dank je wel, Pieter, voor je wijze woorden.

En jij luisteraar bedankt voor het luisteren.

Vergeet niet.

nieuws is niet iets van verweg.

Het raakt ons allemaal.

Tot de volgende keer.

Bij nieuws door de tijd.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.