De Verboden Paragraaf

Their conversation reveals a hidden tension about his career choices versus her practical advice.

Thomas: Sanne, kun je even naar mijn sollicitatiebrief kijken?

Ik stuur hem morgen op.

Sanne: Natuurlijk, geef maar hier.

O, voor die functie bij uitgeverij De Meent?

Dat klinkt goed.

Thomas: Ja, ik zou er echt graag willen werken.

Ik heb er al tijden naar gesolliciteerd.

Sanne: Laat eens kijken… Hm.

Thomas, wat staat hier nou? ‘Ik heb altijd al gedroomd van een carrière in de literatuur, omdat cijfers en spreadsheets mij niet interesseren.’ Thomas: Ja, dat is toch gewoon eerlijk?

Ik wil niet doen alsof ik een andere persoon ben.

Sanne: Eerlijk is goed, maar dit is een sollicitatiebrief, geen dagboek.

Je kunt beter zeggen dat je passie voor boeken hebt, zonder te zeggen dat je andere dingen stom vindt.

Thomas: Maar het is wel waar.

Ik ben niet zo’n bureau-type.

Sanne: Dat begrijp ik, maar de recruiter wil weten wat jij voor hen kunt betekenen, niet wat je niet leuk vindt.

Je moet jezelf verkopen.

Thomas: Verkopen?

Ik voel me nu al een oplichter.

Sanne: Nee, het is gewoon strategisch.

Kijk, hier schrijf je: ‘Ik heb geen ervaring in de uitgeverij, maar ik leer snel.’ Dat is te vaag.

Je kunt beter een voorbeeld geven.

Thomas: Zoals wat dan?

Sanne: Bijvoorbeeld dat je als redacteur van de studentenkrant hebt gewerkt.

Dat is relevante ervaring.

Thomas: Oh, dat staat er niet in.

Ik vond het niet belangrijk genoeg.

Sanne: Wel dus.

Alles wat aantoont dat je teksten kunt beoordelen, is goud waard.

En je moet ook vertellen waarom je juist bij De Meent wilt werken.

Thomas: Omdat ze mooie boeken maken.

Dat staat er toch?

Sanne: Een beetje algemeen.

Je kunt beter hun recente publicaties noemen.

Heb je die gelezen?

Thomas: Eh… nee, niet allemaal.

Ik wist niet dat dat moest.

Sanne: Thomas, als je echt wilt, moet je je huiswerk doen.

Zoek een boek van hen op dat je aanspreekt en schrijf er iets over.

Dat laat zien dat je interesse hebt.

Thomas: Oké, oké.

Maar die paragraaf over dat ik geen spreadsheet-fanaat ben, kan die er niet in blijven?

Het is wie ik ben.

Sanne: Nee, die moet eruit.

Het klinkt negatief en onprofessioneel.

Je kunt beter focussen op wat je wél kunt.

Thomas: Maar ik ben bang dat ik dan een nepversie van mezelf word.

Sanne: Dat is niet waar.

Je bent creatief en je hebt een goede schrijfstijl.

Dat moet je laten zien.

Maar je moet ook laten zien dat je serieus bent.

Thomas: Serieus… Mam zei ook al dat ik een ‘echte baan’ moest zoeken.

Sanne: Ze bedoelt het goed.

Ze wil gewoon dat je stabiel bent.

Maar dit is jouw keuze.

Thomas: Ja, maar wat als ik word afgewezen?

Dan heb ik weer een half jaar niks.

Sanne: Dat risico loop je altijd.

Maar als je deze brief verbetert, maak je meer kans.

Geloof me, ik zie elke dag sollicitaties.

Thomas: Oké, ik vertrouw je.

Wat moet ik dan precies veranderen?

Sanne: Laten we beginnen met de inleiding.

In plaats van ‘Ik solliciteer naar de functie…’ kun je beter beginnen met een pakkende zin over een boek dat je inspireerde.

Thomas: Zoals… ‘Toen ik De Avonden las, wist ik dat ik in de uitgeverij wilde werken’?

Sanne: Precies!

Dat is veel beter.

En dan leg je uit waarom dat boek je raakte.

Thomas: Maar dat boek is niet van De Meent.

Sanne: Dat geeft niet.

Het gaat om de passie.

Je kunt later koppelen aan hun fonds.

Thomas: Oké, ik snap het.

Dus eigenlijk moet ik een verhaal vertellen.

Sanne: Ja, een overtuigend verhaal.

En vergeet niet te zeggen dat je flexibel bent en in teamverband kunt werken.

Thomas: Dat is ook waar.

Ik heb altijd goed samengewerkt bij de krant.

Sanne: Zie je wel?

Je hebt genoeg materiaal.

Je moet het alleen goed presenteren.

Thomas: Dank je, Sanne.

Ik ga het vanavond herschrijven.

Sanne: Goed zo.

En stuur het me morgenochtend, dan kijk ik er nog een keer naar.

Thomas: Zal ik doen.

En sorry dat ik zo eigenwijs was.

Sanne: Geen probleem.

Het is jouw carrière, maar ik help je graag.

Thomas: Ja, dat waardeer ik echt.

Zonder jou was ik de mist in gegaan.

Sanne: Ach, dat valt wel mee.

Je bent slim genoeg.

Je moet alleen de spelregels leren.

Thomas: Spelregels van het solliciteren?

Sanne: Precies.

En geloof me, als je eenmaal binnen bent, kun je jezelf zijn.

Thomas: Hopelijk.

Anders is het een korte baan.

Sanne: Lach niet.

Het is vaker gebeurd.