De blinde vrouw en de stoeptegel

Het is dinsdagochtend.

De lucht is grijs en het regent een beetje.

Op de stoep bij het station loopt een vrouw met een witte stok.

Ze heet Sanne.

Ze is blind.

Ze tikt met haar stok op de grond.

Tik, tik, tik.

Ze hoort het geluid van een bus die wegrijdt.

Het geluid is diep en zwaar, en ze voelt de trillingen door de grond gaan.

Ze ruikt de geur van natte bladeren.

De lucht ruikt ook een beetje naar regen en naar de koffie van het station.

Ze hoort voetstappen van andere mensen.

Iemand lacht.

Een fietsbel klingelt.

Sanne loopt rustig verder.

Ze telt de stappen in haar hoofd.

Ze kent de weg goed.

Ze doet dit elke dag.

Maar vandaag is er iets anders.

Plotseling voelt ze met haar stok een gat in de stoep.

Er is een stoeptegel weg.

Ze stopt.

Ze buigt voorover en voelt met haar hand.

Het gat is groot.

Haar hand past erin.

Ze voelt de ruwe randen van de tegels.

Ze zucht.

"Niet weer," zegt ze zacht.

Ze hoort de regen op haar jas tikken.

Tik, tik, tik.

Ze ruikt de natte aarde uit het gat.

Ze blijft even staan en denkt na.

Ze is boos, maar ze blijft kalm.

Een man met een hond komt langs.

Ze hoort de hond hijgen.

Hij hijgt snel, alsof hij net heeft gerend.

De man ziet Sanne staan.

"Gaat het, mevrouw?" vraagt hij.

Zijn stem is vriendelijk.

"Er is een gat in de stoep," zegt Sanne.

"Ik kan hier niet oversteken.

Ik moet naar de bus." Ze wijst met haar stok naar het gat.

De man kijkt naar het gat.

"Dat is gevaarlijk," zegt hij.

"Ik bel de gemeente wel.

Wacht u hier." Hij pakt zijn telefoon uit zijn zak.

Sanne hoort hem bellen.

Ze hoort de hond hijgen.

Ze voelt de regen op haar gezicht.

De regen is koud.

Ze hoort een auto voorbijrijden.

Het geluid van de banden op het natte asfalt klinkt zacht.

Na vijf minuten komt de man terug.

"Ze komen eraan," zegt hij.

"Maar dat kan wel een uur duren." Sanne schudt haar hoofd.

"Ik moet nu naar mijn werk.

Ik kan niet wachten." Ze hoort de bus in de verte aankomen.

Het geluid wordt steeds luider.

De man denkt na.

"Ik kan u helpen oversteken.

Mijn hond is lief.

Hij doet niets." De hond blaft zacht, alsof hij het eens is.

Sanne lacht.

"Dank u.

Dat is aardig." Ze voelt zich een beetje opgelucht.

De man pakt Sanne bij haar arm.

Samen lopen ze voorzichtig om het gat heen.

De hond loopt voor hen.

Sanne voelt de tegels onder haar voeten.

Ze telt de stappen.

Een, twee, drie, vier.

Ze voelt de rand van het gat met haar stok.

Ze stapt voorzichtig.

Bij de bushalte stopt ze.

"Dank u wel," zegt ze.

"U heeft me gered." Ze hoort de hond kwispelen met zijn staart.

De man glimlacht.

"Graag gedaan.

Ik hoop dat ze het snel maken." Sanne staat bij de bushalte.

Ze hoort de bus aankomen.

De bus is groot en geel.

Hij stopt met een zucht.

Ze stapt in.

Ze gaat zitten.

Door het raam hoort ze de regen tikken.

Tik, tik, tik.

Ze denkt aan de man en zijn hond.

Ze voelt zich dankbaar.

Maar ze is ook boos.

Waarom is de stoep niet veilig?

Ze hoopt dat de gemeente snel komt.

Ze voelt de bus rijden.

De bus schommelt een beetje.

Ze hoort mensen praten.

Ze ruikt de geur van natte jassen.

De volgende dag loopt Sanne weer naar de bushalte.

Ze is bang voor het gat.

Ze tikt met haar stok op de grond.

Tik, tik, tik.

Maar als ze bij de plek komt, voelt ze met haar stok.

Het gat is weg.

Er is een nieuwe tegel.

Ze glimlacht.

"Eindelijk," zegt ze zacht.

Ze loopt verder.

De zon schijnt.

Ze voelt de warmte op haar gezicht.

Ze hoort vogels fluiten.

Ze ruikt de geur van verse bloemen.

Ze voelt zich blij.

De wereld is weer een beetje beter.

Ze denkt aan de man en zijn hond.

Ze hoopt dat ze hen ooit nog eens tegenkomt.

Ze loopt naar de bushalte en wacht op de bus.

De bus komt snel.

Ze stapt in en gaat zitten.

Ze voelt zich veilig.

Vandaag is een goede dag.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.