Vragen die niemand kan beantwoorden

Het was niet zijn lang gekoesterde droom geweest.

Achteraf gezien was hij eigenlijk per ongeluk in gerold.

Maar hij vond het heerlijk.

Elke week mocht hij naar de bioskoop.

En het tijtschrift betaalde zelf zijn kaartjes.

Dat kwam goed uit, want bioskoopkaartjes waren tegenwoordig niet goedkoop.

Op een regenachtige dinsdagmiddag, het regende alweer natuurlijk,

ontving Lars een e-mail van zijn hoofdredakteur.

Er was een persvertooning van een nieuwe Nederlandse film.

Laatste bestemming heette hij.

Een remake van de Amerikaanse horrorfilm Final Destination uit 2000.

Lars, fronsten zijn wenkbrouwen.

Een Nederlandse remake van een Amerikaanse horrorfilm.

Dat was onverwacht.

Hoeveel hij meer thuis was in arthuisfilms en documentaires,

besloten hij toch te gaan.

Buiten zijn comfortzone stappen was goed voor een kriticus vond hij.

Bovendien stond er in de e-mail iets interessants.

De film was geregiseerd door dezelfde man.

Die bekend was van de populaire verliefd op romantische komedies.

Lars kende die films goed.

Ze waren luchtig, grappig en vol met Nederlandse humor.

Maar horror, dat was een heel andere wereld.

Hij ging blankeu naar de vertoning.

Hij had bewust, geen recensies gelezen en namplaats in de half volle zaal.

Naast hem zat een vrouw die een grote zak popcorn vast hield.

En er al nerveus uitzag nog voordat de film begonnen was.

De film begon Lars kijk.

hij kijkt nog meer.

Na 20 minuten begreep hij waarom mensen op internet vragen hadden gesteld over deze film.

De regisseur had duidelijk zijn best gedaan.

Maar de stijl van de verliefd op films schemerden overal doorheen.

Omdat de man gewend was aan romantische komedies.

Maar geen echte horror ervaring had.

Vonden de enge zenen soms meer aan als ongemakkelijke date dan als echte angstmomenten.

De personages praten te veel.

Maak de grappige opmerkingen op verkeerde momenten.

En één zenen eindigde bijna met een knuffel.

De vrouw naast hem lachte hard op op een moment dat ze eigenlijk had moeten schreuen.

Toch en dit verraste Lars het meest was de film niet slecht.

Hij was anders.

Het was een soort eerbetoon aan het origineel.

Maar dan gefilterd door een typisch Nederlandse blik.

Direct een beetje onhandig, maar ook warm.

Daarom schreef Lars in zijn recensie laatste bestemming is misschien geen echte horror film.

Maar het is wel een eerlijke Nederlandse film.

En dat is de moeitewaard.

Hij stuurde zijn stuk in, pakte zijn fiets en reed naar huis.

In de regen uiteraard.