Koffie en Grote Vragen

Het is maandagochtend.

De zon schijnt zachtjes door het raam.

Bas zit in zijn favoriete café in Amsterdam.

Hij houdt van dit café.

Het ruikt hier naar koffie en vers brood.

De geur van koffie is sterk en warm.

Het brood ruikt zoet.

Bas werkt als leraar op een middelbare school.

Vandaag heeft hij geen les tot tien uur.

Dat is fijn.

Hij kan rustig zijn koffie drinken.

Bas bestelt een grote kop koffie.

De barista heet Roos.

Roos is altijd vrolijk en vriendelijk.

Ze zet de koffie op tafel met een klein koekje erbij.

Het koekje is rond en bruin.

"Lekker zo?" vraagt ze.

"Ja, dank je wel," zegt Bas met een glimlach.

Hij pakt het koekje en eet het op.

Het is zoet en knapperig.

Bas pakt zijn telefoon.

Hij leest het nieuws van de ochtend.

Hij ziet een bericht over Amerika.

Trump heeft iets gedaan met geld en een zee ver weg.

Bas fronst zijn wenkbrauwen.

Hij begrijpt het niet helemaal.

"Wat betekent dit?" denkt hij.

Het nieuws is vreemd.

Het maakt hem een beetje onrustig.

Roos komt langs met een doekje.

Ze veegt de tafel naast Bas schoon.

Het doekje is blauw en nat.

"Jij kijkt serieus," zegt ze.

"Alles goed?" Bas lacht een beetje.

"Ik lees over politiek," zegt hij.

"Het is soms moeilijk te volgen." Roos knikt.

"Ik snap dat," zegt ze.

"Ik kijk liever naar kookprogramma's.

Daar is alles duidelijk." Bas lacht weer.

"Ja, dat is beter." Bas legt zijn telefoon neer.

Hij drinkt een slok koffie.

De koffie is warm en sterk.

Hij voelt de warmte in zijn mond.

Buiten loopt een man met een hond.

De hond is klein en wit.

Hij springt vrolijk over de stoep.

De hond kwispelt met zijn staart.

Bas glimlacht.

Kleine dingen zijn soms het beste.

Hij denkt aan zijn eigen hond van vroeger.

Die was ook klein en wit.

Een paar minuten later komt zijn collega Tom binnen.

Tom is ook leraar.

Hij geeft wiskunde.

Tom ziet Bas en zwaait.

"Hé Bas!

Mag ik erbij zitten?" vraagt Tom.

"Natuurlijk," zegt Bas.

Tom hangt zijn jas over de stoel.

De jas is bruin en dik.

Hij bestelt ook een koffie.

"Een zwarte koffie, alsjeblieft," zegt Tom tegen Roos.

Roos knikt en loopt weg.

"Heb jij het nieuws gelezen?" vraagt Bas.

Tom knikt.

"Ja, over Trump en dat geld ver weg?" zegt Tom.

"Ik snap er ook niet veel van." Bas lacht.

"Gelukkig ben ik geen politicus," zegt hij.

Tom lacht ook.

"Ik ook niet.

Ik geef liever les over getallen.

Getallen zijn simpel." Bas neemt nog een slok koffie.

De koffie is nog warm.

Ze praten nog een tijdje.

Ze praten over hun leerlingen.

Een meisje in Bas zijn klas heet Femke.

Femke is heel slim.

Ze stelt altijd goede vragen.

"Vandaag heeft ze weer een vraag over geschiedenis," zegt Bas.

"Dat vind ik leuk." Tom vertelt over een jongen die gisteren zijn huiswerk vergat.

"Weer!" zegt Tom.

Bas schudt zijn hoofd.

"Dat kennen we," zegt hij.

"Sommige leerlingen zijn altijd druk." Om half tien staat Bas op.

Hij trekt zijn jas aan.

De jas is zwart en warm.

"Ik moet gaan," zegt hij.

"De klas wacht." Tom blijft nog even zitten.

"Veel succes," zegt Tom.

"Jij ook," zegt Bas.

Hij zwaait naar Roos.

Roos zwaait terug.

Bas loopt naar buiten.

De lucht is fris.

Hij hoort vogels zingen.

De vogels zingen hoog en blij.

Hij denkt niet meer aan het nieuws.

Hij denkt aan zijn leerlingen.

Dat is zijn werk.

Dat is zijn dag.

En dat voelt goed.

Hij loopt snel naar school.

De zon schijnt op zijn gezicht.

Het wordt een mooie dag.

Tot de volgende keer.