Gore Pannekoeken Liefde

En hij hield van twee dingen, koken en zijn vrienden een beetje voor de gek houden.

Niet op een gemene manier, maar gewoon op de typisch Rotterdamse manier, zeggen waar het op staat, maar dan met een knip oog.

Op een regenachtige zaterdag ochtend, want wanneer is het in Nederland geen regenachtige zaterdag ochtend?

Besloot Lars een pooging te wagen met een nieuw recept.

Hij had het online gevonden en was er meteen van versteld gestaan.

Groene pannenkoeken, niet groen van schimmel, maar groen van spinatie.

Het is even wennen, had de post gezegd.

Lars glimlachten.

Dat was een understatement.

Hij pakte zijn blender en gooide er 400 milliliter melk in.

Samen met 140 gram versen.

Blat spinatie.

Hoe wel, hij normaal nooit zo veel groente had.

Leek dit hem toch een slimme manier om gezonder te leven.

De blender maakte een verschrikkelijke lawaai.

Zijn buurvrouw zou vastbellen.

Maar het resultaat was indrukwekkend.

Een velgroene vloeistof die er uitzag als iets uit een science fiction film.

Daarna voegde hij 200 gram meer graene mixed toe en twee ijren.

En roerde alles goed door.

Het beslag zag er interessant uit.

Zijn katvrietje kijk ernaar en liep weg.

Dat was geen goed teken.

Lars bakte de pannenkoeken op laag vuur.

Omdat hij achteraf gezien had gelezen dat ze sneller zwart werden dan normale pannenkoeken.

En in der daad binnen een paar minuten had hij iets op zijn bord liggen.

Dat er er uitzag als of het uit een horror film kwam.

Donkergroen bijna zwart aan de randjes.

Maar verder.

Eigenlijk prima.

Hij stuurde een foto naar zijn vriendengroep op WhatsApp.

Wat is dat?

Schreef Emma meteen.

Heb je de trein gemist en ben je gaan hallucineren?

Vroeg dan.

Ik reken je dit aan.

Schreef zijn moeder.

Die ook in de groep zat om redenen die Lars nooit helemaal had uitgevogeld.

Hoe wel zijn vrienden skeptisch waren besloten Lars toch door te gaan.

Hij nammen hap.

En toen nog één.

De smaak was.

Zeptiel.

Je proefde de spinatie maar niet overweldigend.

Rekening houdend met het feit dat dit eigenlijk gewoon een normale pannenkoek was.

Maar dan groen.

Viel het eigenlijk best mee.

Dat kwam goed uit want hij had het recept al naar drie mensen doorgestuurd.

Een uur later belden Emma aan.

Ze stond voor zijn dur met een flestroep.

Oké, zij ze, terwijl ze naar de groene pannenkoeken op het aanrecht kijk.

Het was even wennen aan de foto maar ik wil het toch proberen.

Lars glim lachten van ortelt oor is.

Zie je wel, zij hij gewoon een poging wagen.