De Man met de Grote Auto

Het is zaterdagmiddag.

De zon schijnt fel op het parkeerterrein van een groot winkelcentrum in een stad die niet genoemd hoeft te worden.

Mensen lopen met volle tassen naar hun auto's.

Kinderen zeuren om ijs.

De lucht ruikt naar warm asfalt en naar de frietkraam die net is opengegaan.

Tussen alle gewone auto's staat hij: een zwarte Mercedes G-wagon.

Groot, glimmend, en hij neemt bijna twee parkeerplaatsen in beslag.

De motor draait stationair, een diep, dreigend geluid.

Achter het stuur zit een man van in de vijftig.

Zijn haar is grijs, zijn bril is duur, en zijn overhemd is strak gestreken.

Hij kijkt voor zich uit, alsof hij de koning is van het parkeerterrein.

Op een bankje iets verderop zit Lisa.

Ze is achttien en wacht op haar vriendin.

Ze kijkt naar de G-wagon en zucht.

'Wat een overdreven ding,' mompelt ze.

Naast haar zit een oudere mevrouw met een boodschappentas.

'Die auto kost meer dan mijn huis,' zegt de mevrouw.

'En hij past niet eens in een normale parkeerplaats.' Lisa grinnikt.

'Nee, hij past alleen in de fantasie van de eigenaar.' Plotseling gaat de deur van de G-wagon open.

De man stapt uit.

Hij draagt bruine leren schoenen die glimmen in de zon.

Hij kijkt rond alsof hij verwacht dat iedereen naar hem kijkt.

En eigenlijk doen mensen dat ook.

Een jongen op een fiets stopt en maakt een foto met zijn telefoon.

De man glimlacht tevreden.

Hij loopt naar de achterkant van de auto en opent de kofferbak.

Er zit niets in.

Helemaal niets.

Geen boodschappen, geen sporttas, geen koffer.

Alleen een lege, donkere ruimte.

Lisa kijkt verbaasd.

'Hij heeft een auto van twee ton en hij heeft niets om te vervoeren,' fluistert ze.

De oude mevrouw schudt haar hoofd.

'Dat is typisch,' zegt ze.

'Mensen kopen grote auto's om indruk te maken, niet omdat ze het nodig hebben.' Dan gebeurt er iets grappigs.

De man probeert de kofferbak te sluiten, maar zijn dure leren schoen blijft haken achter een randje.

Hij struikelt, zwaait met zijn armen, en valt bijna voorover op het asfalt.

Op het laatste moment grijpt hij de rand van de auto vast.

Zijn bril vliegt van zijn neus en belandt in een plas water naast een regenput.

De man krabbelt overeind, kijkt om zich heen en doet alsof er niets is gebeurd.

Maar zijn gezicht is rood.

Hij raapt zijn bril op, veegt hem schoon aan zijn dure overhemd en zet hem scheef terug op zijn neus.

Lisa kan haar lach niet inhouden.

Ze proest het uit.

De oude mevrouw lacht ook, met een hand voor haar mond.

De man hoort het.

Hij kijkt boos hun kant op.

'Vind je het grappig?' vraagt hij met een stem die probeert streng te klinken, maar een beetje trilt.

Lisa zegt: 'Sorry meneer, maar u hebt wel een hele grote auto voor iemand die niets te vervoeren heeft.' De man zegt niets terug.

Hij stapt in, start de motor en rijdt weg met een overdreven hard geluid.

De G-wagon verdwijnt uit het zicht, maar de geur van uitlaatgassen blijft nog even hangen.

Lisa kijkt naar de oude mevrouw.

'Wat een figuur,' zegt ze.

'Ja,' zegt de mevrouw.

'Maar weet je, ik denk dat hij eigenlijk heel onzeker is.

Anders zou hij niet zo nodig indruk hoeven maken.' Lisa denkt hierover na.

Ze pakt haar telefoon en ziet een berichtje van haar vriendin: 'Ik ben er over vijf minuten.' Lisa staat op.

'Fijne middag nog,' zegt ze tegen de mevrouw.

'Jij ook, meid,' zegt de mevrouw.

'En lach nog maar wat.

Lachen is gratis.' Lisa loopt naar de ingang van het winkelcentrum.

Ze voelt zich licht en vrolijk.

De zon schijnt nog steeds.

Ze denkt aan de man met de grote auto en zijn lege kofferbak.

Ze beseft dat je mensen nooit moet beoordelen op wat ze hebben, maar op wie ze zijn.

En soms is een grote auto gewoon een klein verhaal.

Ze glimlacht en zwaait naar haar vriendin die aan komt lopen.

Samen gaan ze naar binnen, op zoek naar een ijsje.

Want daar gaat het uiteindelijk om: kleine dingen die geluk brengen, zonder dure motor of glimmende schoenen.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.