Gore Pannekoeken Obsessie Onthuld

Groene pannekoeken. Lars had een gek idee. Hij wilde groene pannekoeken maken.

Zijn vrienden dachten dat hij gek was, maar Lars lachte alleen maar.

Groene pannekoeken, zij zijn vriendin Emma.

Dat klinkt vice. Nee hoor, zij Lars. Wacht maar af.

Lars ging naar de supermarkt omdat hij een paar dingen nodig had.

Hij had al Eieren en Meloktuis, maar hij had geen spinatie.

In de supermarkt zag hij de bladspinatie bij de groeten.

Hij pakte een zak van 140 gram. Perfect.

Thuis begon Lars met Koken.

Eerst pakte hij de blender. Hij deed de melker in 400 milliliter.

Daarna deed hij de bladspinatie daarbij.

Hij zette de blender aan. Het mengsel werd groen.

Heel groen. Bijna vleurgroen.

Wauw, zij Lars hard op.

Maar er was niemand thuis om het te zien.

Daarna pakte hij een grote kom.

Hij deed het groene mengsel in de kom.

Hij voegde de pannekoeken mix van kopenans erbij.

200 gram en 2 Eieren.

Hij roerde alles goed door elkaar.

Het beslag was nu donkergroen.

Het zag er een beetje raar uit,

maar Lars was niet bang.

Hij zette het voornuis aan op laag vuur.

Dat was belangrijk, want de groene pannekoeken werden snel bruin.

Sneller dan normale pannekoeken.

Lars moest goed opletten.

De eerste pannekoek was klaar.

Lars keek ernaar. De kleur was interessant.

Groen met bruine vlekken.

Niet zo mooi als op een foto, maar dat was oké.

Op dat moment kwam Emma thuis.

Ze zacht de pannekoek op het bord.

Lars? Wat is dat?

Een pannekoek, zij Lars trots.

Hij is groen.

Ja, dat weet ik.

Proef maar.

Emma keek twijfelend.

Ze nam een kleine hop.

Ze koude langzaam.

Lars wachten.

Het is eigenlijk oké.

Zij Emma verrast.

Je proefde spinatie een beetje.

Maar het is niet fies.

Zie je wel, zij Lars blij.

Emma nam nog een hop en nog een.

De pannekoek was snel op.

Kun je er nog een maken?

Vroeg ze.

Lars lachten.

Natuurlijk.

Ze aaten die avond vijf groene pannekoeken.

Met stroop.

Want dat is in Nederland heel normaal.

De kleur was gek, maar de smake was goed.

Het was even wennen.

Maar daarna vonden ze het lekker.

Je bent toch niet zo gek?

Zij Emma.

Dank je.

Zij Lars.

Dat wist ik al.