Oorlog in het Midden-Oosten is voor Oe… (Frank)

Nou, Lena stond die middag in een kleine expositieruimte vlak bij het Binnenhof.

Er hingen grote foto's van vredesduiven en kapotte straten.

En er lag een gastenboek met een pen aan een dun koordje.

Buiten rook je zilte lucht, want ergens verderop lagen net viskramen open.

Binnen hoorde je zachte stemmen en het tiktik van iemand die zenuwachtig met een sleutelbos speelde.

Lena had een notitieboekje bij zich.

Ze oefende Nederlands door korte zinnen te schrijven over wat ze zag.

Ze voelde zich trots, maar ook een beetje zwaar van binnen.

Waarom is er zo vaak oorlog, dacht ze.

Ze wilde iets begrijpen, niet alleen woorden, maar ook het gevoel erachter.

Joh, en toen kwam er een man met een tablet binnen.

Hij zette het geluid iets harder.

NOS, zei hij alsof dat alles al uitlegde.

Op het scherm stond een titel over oorlog in het Midden-Oosten en dat het voor Oekraïne een mes is

dat aan twee kanten snijdt.

Lena keek op.

Wat bedoelen ze met twee kanten vroeg ze.

De man, hij heette Frank, knikte.

Bijna.

We zeggen eigenlijk het helpt en het maakt het moeilijk, zei hij.

Kijk, als er ergens anders oorlog is, dan gaat aandacht en hulp soms die kant op.

Een vrouw met een sjaal, Nadia luisterde mee.

Ze zei in Oekraïne willen ze dat mensen blijven kijken, maar nu kijken veel mensen naar dat andere conflict.

Dat is pijnlijk.

Lena bladerde in haar notitieboekje.

Dus minder nieuws over Oekraïne?

Vroeg ze?

Ja, zei Frank.

En ook spullen.

Als landen dezelfde dingen nodig hebben, bescherming, munitie, dan wordt het een soort wedstrijd.

Niemand wil dat, maar het gebeurt.

Lena voelde haar keel strak worden.

Dat is oneerlijk, zei ze zacht.

Nadia haalde diep adem.

Dat is ook wat.

Mijn neef woont in Kyiv, hij zegt.

Wij zijn er nog.

Toen lachte Frank ineens kort.

Het klinkt gek, maar het is net als met haring bij de kraam.

Als er te veel mensen tegelijk komen, krijgt niet iedereen meteen wat hij nodig heeft.

Lena moest ook lachen.

Heel even.

Het was een rare vergelijking, maar ze snapte het.

Later liep Lena richting Scheveningen.

Niet om te vluchten, maar om na te denken.

Ze hoorde meeuwen en het ritselen van een plastic zak met visgraten.

Ze dacht aan die man die ooit in Bourtange sterren wilde zien in een klein planetarium.

En aan iemand met een badmintonracket in een sporthal in het Zeeheldenkwartier.

Iedereen zoekt iets, licht, spel, hoop.

Lena stopte bij een bankje en schreef één zin.

Ik kan niet alles oplossen, maar ik kan blijven luisteren.

Toen stuurde ze een bericht naar haar taalmaatje.

Zullen we vanavond samen het nieuws kijken?

Ik wil het beter snappen.

Lekker bezig, dacht ze.

Dit is het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.